คนโง่

เธอจะเป็นคนโง่ไหม ถ้าจะยอมเชื่อทุกอย่างที่เขาจะบอกเธอในวันนี้ เธอไม่อยากจะเสียเขาไป

ณัฐนันท์มองคนที่ยืนนิ่งน้ำตาไหลพราก สะอื้นออกมาจนตัวสั่นแล้วรู้สึกเสียใจตามไปด้วย เขาเข้าไปกอดเธอเอาไว้

“เพิร์ล พี่ขอโทษพี่มันไม่ดีเอง”

ณัฐนันท์เกลี่ยน้ำตาออกจากข้างแก้มของเธอ ยิ่งเห็นเธอร้องไห้ เห็นเธอเสียใจยิ่งรู้สึกผิด

“อย่าร้องเลยนะคนดีไม่ร้องนะพี่เห็นแล้วพี่ใจจะขาด ไม่ร้องนะคะ”

เขาลูบหลังลูบไหล่อย่างต้องการปลอบใจ แต่ยิ่งปลอบเธอยิ่งร้องดังกว่าเดิม

“โธ่คนดี พี่ยอมบอกแล้ว เพิร์ลถามมาเลยอยากรู้อะไรเพิร์ลถามพี่ พี่สัญญาว่าจะตอบเพิร์ลทุกอย่าง ตามความจริง”

ณัฐนันท์ลูบผมนุ่มสลวยของเธอเบาๆ ปลอบโยนให้คลายจากอาการเสียใจ พัลลภาเงยหน้าจากอกของเขา มองสบตาคมเข้มที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูด แค่มองสบตาเขา เธอก็แพ้จะไม่ให้แพ้ได้ยังไง ในเมื่อมันเต็มไปด้วยความเสียใจและสำนึกผิด และเต็มไปด้วยคำอ้อนวอนขอให้เธอให้อภัย

พัลลภาถามสิ่งที่อยากรู้ออกไป

“ผู้หญิงคนเมื่อวานเป็นใครคะ พี่นัทจะบอกเพิร์ลได้แล้วใช่ไหม”

ณัฐนันท์พยายามไม่หลบสายตา สะกดจิตตัวเองว่าเขากำลังจะพูดความจริง ทุกอย่างที่เขาพูดมันคือความจริง เธอต้องเชื่อเขาแน่นอน

“ผู้หญิงคนนั้น...เอ่อ เคยมีความสัมพันธ์กับพี่มาก่อน”

พัลลภาคิดว่าเรื่องโกหกจะเจ็บปวดแล้ว ความจริงที่ได้ฟังเจ็บปวดกว่า ผู้หญิงคนนั้นกับเขามีความสัมพันธ์กันจริงๆด้วย น้ำตาเธอไหลพราก

คบกันมาก่อนเธอสินะ

พัลลภาดิ้นออกจากอ้อมแขนของเขา ถามเขาด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร มันดูเจ็บปวด ทรมานและเธอดูเสียใจมาก

“พี่นัทมีคนอื่นอยู่แล้ว พี่นัทมายุ่งกับเพิร์ลทำไม”

เธอเจ็บปวดไปทั้งใจ กับความจริงที่ได้รู้

“เดี๋ยวก่อนสิเพิร์ล เดี๋ยวอย่าเพิ่ง ฟังพี่ก่อน”

ณัฐนันท์พยายามจะกอดเธอเอาไว้ ไม่ให้เธอดิ้นไม่ให้เดินหนี เขาล็อกตัวเธอไว้ด้วยอ้อมแขนแข็งแรงของเขา

“พี่บอกว่าเคย หมายถึงตอนนี้ไม่มีแล้ว เพิร์ลใจเย็นนะ ฟังพี่อธิบายก่อน”

พัลลภาสะอึกสะอื้น ไม่อยากจะฟังอะไรอีก

“คือพี่รู้จักกับผู้หญิงคนนั้นมานานแล้ว เขาเป็นรุ่นพี่ที่มอ เรามีความสัมพันธ์กันแต่ไม่ได้คบกัน คือจะบอกว่ายังไงดี เขาไม่ใช่แฟน เราไม่เคยคบกัน แค่นอนด้วยกัน มีเซ็กส์กันเฉยๆ”

พัลลภาสะอื้น เธอไม่เข้าใจคืออะไร ความสัมพันธ์บ้าอะไร ไม่ได้คบกันแต่มีเซ็กส์กัน

“ไม่ได้เป็นแฟนแต่นอนด้วยกันเนี่ยนะคะ!”

พัลลภาถามอย่างคนที่ไม่เข้าใจ

“ใช่คนดีแบบนั้นแหละ ที่พี่เคยเล่าให้เพิร์ลฟังไง ว่าพี่เป็นคนที่มีความต้องการมาก พอต้องการมันก็ต้องหาที่ระบายใช่ไหม แล้วเขาก็มีความต้องการที่ตรงกัน ก็แค่นั้นเลย ไม่ได้คบกัน”

“เมื่อวานที่พี่นัทไปกับเขา เพราะต้องการใช่ไหมคะ เลยไปหาที่ระบาย ต้องการทั้งๆที่เพิ่งแยกกับเพิร์ล”

เธอถามด้วยความประชดประชัน บอกไม่ถูกว่าผิดหวังเสียใจหรืออะไรกันแน่

“เอ่อ คือ ไม่ใช่ ไม่ใช่แบบที่เพิร์ลคิด พี่ไปหาเขาเมื่อวานตั้งใจจะไปจบความสัมพันธ์ พี่มีเพิร์ลแล้วไงคนดี พี่เลยคิดว่าจะจบความสัมพันธ์กับเขา เพราะอยากจะซื่อสัตย์กับเพิร์ล พี่เลยตั้งใจจะไปบอกเลิกเขา เพิร์ลก็มาเจอก่อน เมื่อวานพี่ไม่กล้าบอกเพิร์ลตรงๆ เพราะกลัวเพิร์ลโกรธ กลัวเพิร์ลเสียใจ แต่พี่คิดผิด ยิ่งพี่ไม่พูดเพิร์ลยิ่งคิดมาก พี่เลยคิดว่าพูดความจริงดีกว่า”

พัลลภามองหน้าเขาอย่างค้นคว้า ว่าที่พูด จริงไหม