ผิดหวัง

ณัฐนันท์ส่ายหน้า

“ไม่ดีกว่า ผมต้องขับรถ”

พริมาเลิกคิ้วมีท่าทีแปลกใจ

“ไม่อยู่กับปริมก่อนเหรอคะ”

ณัฐนันท์สบตาของเธอ ก่อนจะบอกว่า

“พอดีผมมีนัดกับตี๋ นัทไปทำรายงานกัน”

พริมาสบตากับเขา

“นัดตี๋หรือนัดสาว”

เธอถามกึ่งกระเซ้า ไม่ได้ดูคาดคั้น

“สาวที่ไหนไม่มี”

“ก็สาวคนนั้นไง ที่อยู่’ถาปัตย์”

ณัฐนันท์นิ่งไป ตั้งแต่เช้าที่ปิดประตูใส่หน้าเธอไป พัลลภาก็ไม่โทรมาอีกเลย ไม่ส่งข้อความมาด้วย ซึ่งก็...ดี

“เลิกแล้ว”

ณัฐนันท์ตอบสั้นๆ พริมาเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

“เลิกแล้ว! สั้นกว่าที่คิดแฮะ ปริมนึกว่าคนนี้จะอยู่นานกว่านี้”

ก็ดูเขาจะหลงคนนี้มากกว่าทุกคน และดูเป็นคนที่เขาจริงจังมากๆ ไม่น่าเชื่อว่าจะจบความสัมพันธ์ลงเร็วขนาดนี้ สามเดือนเองมั้ง

“อืม ผมอาจจะเหมาะที่จะอยู่เป็นโสดไปแบบนี้”

พริมาเดินมายืนตรงหน้าเขา เอื้อมมือมาโอบรอบคอของเขาเอาไว้

“พูดแบบนี้ ปริมน้อยใจแย่ ไม่คิดจะพัฒนาความสัมพันธ์กับปริมบ้างเหรอ”

ณัฐนันท์หัวเราะออกมาเบาๆ

“บางทีถ้าเราคบกันจริงๆ ปริมอาจจะเบื่อผมก็ได้ ผมอาจจะแย่กว่าที่คิดในบทบาทคนรัก”

พริมาเกลี่ยนิ้วไปบนริมฝีปากของเขา

“มีคนทำให้นัทคิดแบบนั้นเหรอ”

ณัฐนันท์ชะงักไป

“ไม่หรอก แค่คิดว่าบางทีผู้ชายเจ้าชู้อย่างผม คงจะเป็นแฟนที่ดีของใครยาก”

พริมาเขย่งตัวขึ้นจูบที่ปลายคางของเขา

“คนคนนั้นไม่ใช่ปริมแน่ๆ”

ปากอวบอิ่มสีแดงที่เผยอรออยู่ดึงดูดณัฐนันท์ให้ก้มลงมาจุมพิต พริมาก็ยังเป็นคนที่เขาอยู่ด้วยแล้วสบายใจที่สุดอยู่ดี

“วันนี้ไม่ค้างกับปริมจริงๆเหรอ”

พริมาถามเขาอีกรอบ ณัฐนันท์นิ่งคิด

“ผมมีธุระจริงๆ เอาไว้วันไหนว่างๆมีเวลายาวๆผมมาหานะ คืนนี้ปริมจะได้พักผ่อนด้วย”

พริมามองสบเข้าไปในตาสีน้ำตาลเข้มของเขา มันล้ำลึกและยากจะอ่านความหมาย เธอพยักหน้าและเขย่งตัวขึ้นไปหอมแก้มเขาอีกครั้ง