บทที่ 11

ในห้อง ก่อนที่ซู่จื่อหยานจะตั้งหลักได้มั่นคง เธอก็ถูกเหวี่ยงอย่างแรงจนโงนเงน เธอรีบวิ่งไปที่โซฟาและปีนลงมา ใบหน้าของเธอกระแทกโซฟา ความเจ็บปวดพุ่งเข้ามา และในขณะที่เธอกำลังจะ ลุกขึ้น Mo Yucheng กระแทกไปที่หลังของเธอ

"อย่า!"

เธออยากจะหยุดเธอ แต่เธอก็ยกมือขึ้นแต่วางมันลงอย่างไร้เรี่ยวแรง

มองรูปลักษณ์ที่มีเสน่ห์ของเธอ เธอเป็นเพียงของเล่น

"ความเจ็บปวด!"

ในที่สุด ซู จื่อหยาน ก็อดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้าง และน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

“เจ็บไหม” เขาเย้ยหยัน ทำหน้าบูดใส่เธอ ยกมือขึ้นกุมมือขาวไว้บนหัวเธอ แล้วบีบคาง “เธอรู้ยังว่ามันเจ็บ หยุดเสแสร้งได้แล้ว เธอไม่ได้ถามนี่ คุณอยู่กับผู้ชายคนนั้นนานแค่ไหนคุณยังรู้จักความเจ็บปวดหรือไม่ "

ความสามารถของผู้หญิงคนนี้ในการยั่วยวนผู้ชายนั้นยอดเยี่ยมจริง ๆ ถ้าเขาไม่รู้รายละเอียดของเธอ

เธอใช้กลอุบายนี้ทำให้ชายผู้นั้นละทิ้งภรรยาและลูกชายเพื่อหนีไปกับเธอหรือไม่?

“เขา เขาอ่อนโยนกว่าคุณมาก!” ซู จื่อหยานกระวนกระวายใจและไม่สามารถเลือกได้ว่าจะพูดอะไร

เธอลืมไปว่า Mo Yucheng เป็นคนแบบไหน? นางได้รับอนุญาตให้พูดเช่นนี้ได้อย่างไร?

ทันทีหลังจากนั้น เธอได้รับผลร้ายแรงจากประโยคนี้

“ให้ตายสิ!” โมหยูเฉิงคำรามด้วยเสียงต่ำ คว้าเธอเหมือนไก่และวางเธอลงบนโต๊ะข้างๆ เขา

เขาโน้มตัวลงและกำลังจะลงโทษเธออีกครั้ง แต่หยุดอยู่ที่ขอบหน้าผา

ไอ้มัน!

เขาสาปแช่งด้วยเสียงต่ำ ผู้หญิงคนนี้เกลี้ยกล่อมเขาอย่างง่ายดายได้อย่างไร? เขาสูญเสียความคิดของเขาอย่างรวดเร็ว? ครั้งสุดท้ายเป็นเวลากว่าหนึ่งสัปดาห์แล้ว และจิตใจของเขาเต็มไปด้วยเงาของเธอ และเขาถูกเธอวางยาพิษจริงๆ!

เลขที่!

เขาหันหลังให้เธอ เดินไปที่โต๊ะน้ำชา ยกขวดไวน์แดงเปิดขึ้นดื่มโดยเงยหน้าขึ้น

ทันทีที่ไวน์แดงเย็นเข้าสู่ร่างกายของเขาทางลำคอ มันก็ดับไฟและทำให้เขาสงบลง

เขาโยนขวดไวน์ลงบนโต๊ะกาแฟแล้วกลับมาอีกครั้ง ก่อนที่จะทำอะไร ซูจื่อหยานเดินเข้ามาหาเขาแทน "คุณยังพูดไม่จบหรือ อาจเป็นเพราะคุณไม่มีอำนาจ หรือคุณกังวลว่าฉันจะท้องกับ ลูกอย่ากังวล ฉันไม่ท้อง ฉันกินยาคุมระยะยาวไปแล้ว”

เธอโอบแขนรอบคอของเขาขณะที่เธอพูด

เธอกำลังจะตั้งครรภ์และให้กำเนิดลูกของเขา!

ทันใดนั้นเขาก็ก้มหัวลงและมองเข้าไปในดวงตาของเธอซึ่งมัวและไม่ชัดเจน อากาศโดยรอบเริ่มกลั่นตัวเหมือนน้ำแข็ง ซู่จื่อหยานตัวสั่น เธอรู้ว่าเธอพูดอะไรผิด นี่เป็นสัญญาณว่าเขากำลังจะโกรธ

"คุณ... น่ารังเกียจ!"