บทที่ 12

มีเสียงแตกตามมาด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงคำราม

“ให้ตายเถอะ ไอ้สารเลว เจ้ากล้าตบข้า มาดูกันว่าวันนี้ข้าจะจัดการกับเจ้าอย่างไร ที่จะทำให้เจ้าร้องไห้แล้วร้องไห้อีก รีบจับข้าไว้ ข้าต้องการเสมอต้นเสมอปลาย…”

"อา!"

ฉันไม่รู้ว่าใครตะโกนตามมาด้วยความโกลาหล

Mo Yucheng ยืนอยู่ข้างนอก ฟังเสียงวุ่นวายเหล่านี้ เขากำลังจะจากไป แต่ดูเหมือนว่ามีสายฟ้าฟาดลงมาเหนือศีรษะของเขา เกิดอะไรขึ้นกับเขา? เขาทำสิ่งนี้ได้อย่างไร หัวใจทั้งดวงของเขาดูเหมือนจะถูกบางสิ่งคว้าเอาไว้ มันเจ็บปวด และความหงุดหงิดเริ่มก่อตัวขึ้นจากมุมหนึ่งของหัวใจ เขาต้องทำอะไรสักอย่าง

ทันใดนั้น เขาหันกลับมาและเตะเปิดประตูกล่อง และสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาคือฉากที่วุ่นวาย มิสเตอร์หยูมีเลือดไหลออกจากศีรษะ แต่กางเกงของเขาตกอยู่ที่เป้าของเขา และเขากำลังสั่งให้เพื่อนหลายคนกดค้างไว้ โซฟา Su Ziyan บนกระดาน

เสื้อผ้าที่หน้าอกของ Su Ziyan ถูกฉีกออกเผยให้เห็นทุกอย่างเป็นสีขาวดำกระโปรงที่คลุมสะโพกของเธอถูกดึงขึ้นมาจนถึงต้นขา ผมของเธอซึ่งแต่เดิมถูกม้วนไว้ ถูกใครบางคนดึงออกไป และมันกระจัดกระจายบนใบหน้าของเธอ...

ผู้หญิงอีกหลายคนซ่อนตัวอยู่ ดูฉากนี้ของแร้งต่อสู้เพื่อเนื้อตัวสั่น

แม้ว่าแขนของ Su Ziyan จะถูกดึงไปข้างหลังเธอ แต่เธอก็ยังตะโกนและขัดขืน เมื่อเธอเห็น Mo Yucheng รีบเข้ามา ดวงตาของเธอก็ระเบิดออกมาด้วยความโกรธและความกลัว Mo Yucheng รู้สึกผิดในดวงตาของเขาทันที

ไอ้มัน! เขาทำอะไร?

"ม้วน!"

เขาคำรามด้วยเสียงอู้อี้และทันใดนั้นแขนของเขาก็ปัดมิสเตอร์หยูที่อยู่ข้างๆ ออกไป เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดี ชายอีก 2 คนจึงรีบก้าวออกไป เขายืนอยู่ตรงหน้าซู่จื่อหยาน ซู่จื่อหยานย่อตัวลงในทันที ใบหน้าของเธอเหี่ยวย่นเมื่อเธอเคลื่อนไหว และร่างกายของเธอก็สั่นเช่นกัน

แขนก็เคล็ด

Mo Yucheng มองที่เธอ ความเสียใจห่อหุ้มเขาอีกครั้ง เขาก้มลงและจับมือเธอโดยไม่พูดอะไรสักคำ

"อา!"

ทันทีที่นางแตะแขน นางก็ร้องลั่น ใบหน้าของนางก็ซีดลงทันที เขาขมวดคิ้วและมองข้ามไป เห็นว่าแขนของเขาไม่กล้าขยับ มันเคลื่อน!

เขาทำอะไรบ้า? เขาเอื้อมมือไปจับข้อมืออีกข้างของเธอ ดึงมันแล้วเดินออกไป

"คุณโม คุณ..." เมื่อเห็นเช่นนี้ มิสเตอร์หยูเริ่มใจเสีย!

Mo Yucheng ยังต้องการผู้หญิงคนนี้หรือไม่? หากเป็นกรณีนี้ สิ่งต่างๆ ไม่เป็นไปด้วยดี!

"โครงการทางตะวันออกของเมืองถูกยกเลิก!"

โมหยูเฉิงมองเขาอย่างเย็นชา ซึ่งสามารถทำให้คนรู้สึกเย็นชาได้ หลังจากพูดจบ เขาก็เดินออกไปข้างนอก

ให้ตายเถอะ ทำไมเธอถึงไม่ขอความช่วยเหลือ ถ้าเขาทำ เขาจะต้องบุกเข้าไปเพื่อป้องกันไม่ให้เธอถูกรังแกเลย

"คุณโม คุณโม ลองคิดดูอีกครั้ง แค่บอกว่ายกเลิกจะยกเลิกได้ยังไง เราทำให้คุณขุ่นเคืองใจหรือไง" มิสเตอร์หยูกำลังจะไล่ตามเขา ในตอนที่กางเกงที่เขาถืออยู่ ความรีบร้อนหลุดออกมาและล้มลงที่ข้อเท้าของเขา เขาก้าวไปสองก้าวและเกือบไม่ล้ม เขารีบก้มลงเพื่อดึงขึ้น แต่ร่างทั้งสองไม่อยู่ที่นั่นอีกต่อไป

"คุณหลี่ คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร โครงการใหญ่เช่นนี้จะหายไปถ้าไม่เป็นเช่นนั้น เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า ถ้าเป็นเช่นนั้น... ใครจะรู้ว่าคุณโมยังต้องการผู้หญิงคนนั้น ?ถ้าเขารู้ เขาคงอยากได้ผู้หญิงคนนั้น" ตอนเราเป็นป้าเป็นยายไม่กล้าแม้แต่จะยกนิ้วให้"

มันไม่คุ้มที่จะเสียโปรเจกต์ที่สามารถประคองบริษัทได้ครึ่งปีเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง

ไม่ เขาต้องถามคุณโมวันอื่น และเขาจะสูญเสียโครงการนี้ไม่ได้

"รีบไปสอบถามเกี่ยวกับตัวตนและภูมิหลังของผู้หญิงคนนั้นฉันคิดว่าการตามหาผู้หญิงคนนี้จะเป็นประโยชน์" มิสเตอร์หยูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและเริ่มจัดการ อีกสองคนติดตามเขาเพื่อทำธุรกิจ โทรศัพท์สอบถาม.