บทที่ 13

ทั้งสองเดินลงมาข้างล่างด้วยกัน ใบหน้าของ Mo Yucheng มีกลิ่นเหม็น เขารู้สึกหดหู่ใจ ไม่เพียง แต่หมอจะเข้าใจผิดว่าเขาเป็นโรคจิตเท่านั้น แต่เธอยังเรียกเขาว่าโรคจิตอีกด้วย

เขามองเห็นการเคลื่อนไหวระหว่างเธอกับหมอได้ชัดเจน เขาคิดว่าเขาตาบอดเหรอ?

แต่เขาไม่ต้องการที่จะโต้เถียงกับเธอแม้ว่าคืนนี้ทั้งสองจะอยู่ด้วยกันก็ตาม

ใครจะรู้ว่าในโลกนี้จะมีด้านของความบังเอิญเสมอ พวกเขาสองคนเพิ่งลงมาจากชั้นบน และโมหยูเฉิงกำลังจะขับรถ แต่เห็นยี่ โบเถียนล็อครถแล้วเดินไป พวกเขาทั้งสามคนพบกัน อื่น ๆ Bo Tian เดินไปสองสามก้าวดึง Su Ziyan ขึ้นมาและมองเขาขึ้นและลง ความกังวลของเขาชัดเจน "Ziyan คุณเป็นอะไรไป มัน ... "

ในขณะที่เขากำลังจะถามเกี่ยวกับมะเร็งสมอง สายตาของเขากวาดไปที่คอของ Su Ziyan และเขาเห็นรอยฟกช้ำ 2 จุด ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจ มองมาที่เธอและถอนหายใจลึก ๆ และไม่ได้พูดอะไรอีก Mo Yucheng ก็เข้ามายืน ระหว่างเขากับซู่จื่อหยาน

"Yi Botian เลิกกังวลไปซะ คุณไม่มีคุณสมบัติ"

ย้อนกลับไปตอนนั้น Su Ziyan ติดตามชายคนนี้ไปที่สหรัฐอเมริกา เขาไม่เห็น Yi Botian ในตอนแรก ถ้าเขาเห็นเขา เขาก็จะมีที่ว่างให้ใช้กำปั้นของเขา

แม้ว่าจะผ่านไปห้าปีแล้ว แต่เขาก็ตระหนักดีว่าทั้งสองคนมีหน้าที่รับผิดชอบในเรื่องนี้ แต่เมื่อเจอคู่แข่งที่รักเขาก็ยังอิจฉาอย่างมาก

"คุณโม ทำไมฉันถึงไม่ผ่านเกณฑ์? เรารู้ความสัมพันธ์ระหว่าง Ziyan กับฉันดีกว่า" Yi Botian ไม่แสดงความอ่อนแอใด ๆ เขาถอยหลังหนึ่งก้าวและวางระยะห่างจากเขา การเผชิญหน้าเช่นนี้มีความสามารถเท่ากัน จับคู่

"ชัดเจน?"

โม่หยู่เฉิงก้าวไปข้างหน้า "คุณเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว และคุณไม่มีสิทธิ์ที่จะยั่วยุผู้หญิงที่ยังไม่แต่งงาน"

หลังจากผ่านไปหลายปี หาก Yi Bo รัก Su Ziyan จริงๆ เขาจะไม่แต่งงาน การไม่แต่งงานใน 5 ปีที่ผ่านมากำลังหลอกลวงความรู้สึกของใครบางคน เขาต้องการ เปิดโปงใบหน้าที่แท้จริงของคนโกหกคนนี้

"คุณโม ฉันขอโทษ ฉันต้องการแจ้งข่าวที่ทำให้คุณไม่พอใจ ฉันเพิ่งหย่าร้างเมื่อไม่กี่วันก่อน และมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะติดตามซีหยาน ถ้าจื่อหยานตกลง ฉันจะรีบ..."

Yi Botian ยิ้มจาง ๆ ใบหน้าอบอุ่นของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"อะแฮ่ม" ซู่จื่อหยานอยู่ข้างหลังโม่หยู่เฉิง และเธอไม่กล้าปล่อยให้เขาพูดต่อ ถ้าเธอไม่หยุดเขาไว้ทัน เธอก็ไม่รู้จริงๆ ว่าเขาพูดอะไร เธอยืนอยู่ระหว่างพวกเขาสองคน , "ป๋อเทียน วันนี้คุณมาที่นี่เพื่ออะไร ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เราค่อยคุยกันวันหลัง"

ร้องไห้ Mo Yucheng ยังไม่ตกลงอย่างเต็มที่กับเงื่อนไขของเธอในวันนี้ การรบกวนของ Yi Botian อาจสูญเปล่า

ป๋อเทียน ป๋อเทียน คุณมาช่วยไหม? ไปกันเถอะ

“วันอื่นก็สบายดี วันนี้ฉันมีบางอย่างที่ต้องทำเมื่อฉันมาโรงพยาบาล รู้ไหม ฉันแก่กว่าคุณ ดังนั้นเตรียมตัวให้พร้อม” ยี่ โบเทียนลดเสียงลง เขาแสร้งทำเป็นฉลาดจน Mo Yucheng สามารถได้ยินเขาในตอนนี้

"คุณ..." Mo Yucheng นึกถึงฉากที่เขาไม่ควรคิดทันที และทันใดนั้นก็โกรธ แต่ Su Ziyan หยุดเขาเมื่อเขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง "Bo Tian คุณรีบไปหา หมอ พวกเราออกไปก่อน”

Bo Tian ไม่รำคาญและโบกมืออย่างเก๋ไก๋ "Ziyan ลาก่อน คุณ Mo ลาก่อน"

เขาจากไป และโม่หยู่เฉิงยืนอยู่ที่เดิม จ้องมองที่ด้านหลังของเขาขณะที่เขาหายไปในแสงไฟ หันกลับมาและต่อยรถที่อยู่ข้างๆ เขา ทำให้เกิดเสียงไซเรน

มีบาดแผลที่มือของเขา แต่เขาลืมไปแล้วว่าเขาเพิ่งทำอะไรไป และตอนนี้มันเจ็บอีกครั้ง และเลือดก็ไหลลงมาอีกครั้ง

แต่เขาไม่รู้สึกเลย เขาหันกลับมา และจับมือของ Su Ziyan และดึงแขนของเขาไว้ในอ้อมแขนของเขา "Ziyan เขาเรียกคุณว่าความรักเพียงพอหรือไม่"

ร่างของซู่จื่อหยานถูกเขากอดไว้แน่น และเธอได้กลิ่นเลือดเมื่อสัมผัสใกล้ชิดกับเขา

“นั่นแหละที่เพื่อนเรียก” เธออธิบายเสียงเบาโดยไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรต่อไป

“ทุกคนเรียกอย่างนั้นเหรอ” เขาเหล่ตาและจ้องเธออย่างอันตราย แม้ว่ามันจะอยู่ในความมืด แต่เธอก็ยังเห็นความรู้สึกวิกฤตที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเขาผ่านแสงสลัว เธอตัวสั่นและกัดริมฝีปากของเขา