บทที่ 14

"แน่นอน ฉันเต็มใจไปกับคุณ!" ดวงตาของเขามืดลง และเขาเดินไป สายตาของพวกเขายุ่งเหยิงอีกครั้ง เธอก้าวถอยหลังเพื่อหลีกทาง และทันทีที่เขาเดินเข้าไป เขาก็ดึงเธอเข้ามาด้วย

น้ำไหลแรงและน้ำร้อนก็เต็มอ่างอาบน้ำอย่างรวดเร็ว

เธอเริ่มปลดกระดุมออกทีละเม็ดแต่ไม่กล้าสบตาเขา เป็นเรื่องหนึ่งตอนที่ทั้งสองอยู่ด้วยกัน และอีกเรื่องหนึ่งในตอนนี้

เธอเกลียดตัวเองอย่างลับๆ เธอตัดสินใจแล้ว แต่เธอไม่คิดว่าจะขี้ขลาดอีก

“ทำไมช้าจัง” เขาดึงเธอมาโอบรอบเอวเธอ

“ฉันไม่ได้ช้า ฉันแค่คิดว่าวันนี้สกปรกเกินไป” เธอปฏิเสธที่จะยอมรับความพ่ายแพ้ แท้จริงแล้วการสัมผัสโดยผู้ชายเหล่านั้นในไนต์คลับทำให้เธอรู้สึกสกปรก

“งั้นก็ไปล้างตัวกัน” เขาพาเธอลงไปในอ่างอาบน้ำระหว่างทาง

“ฉัน...” เธอดิ้นเล็กน้อย และกำลังจะขยับก็ถูกเขาดึงไว้

วันนี้ในไนต์คลับยังไม่จบ

แต่ครั้งนี้เขาอ่อนโยนกว่ามาก

ค่ำคืนนี้เป็นคืนที่ซู่จื่อหยานประทับใจมาก เธอจำไม่ได้ว่าทั้งสองโยนกันไปนานแค่ไหน แต่เธอจำได้เพียงว่าเธอเผลอหลับไปอย่างคลุมเครือ และเขาไม่ชอบเธอจึงไปที่ห้องนอนอีกห้องหนึ่ง

วันรุ่งขึ้นเธอตื่นขึ้น เธอไม่เห็นเขา ขาของเธอแข็งเล็กน้อย เธอยืนอยู่หน้าหน้าต่างและขยับตัวเล็กน้อยก่อนที่เธอจะดีขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยที่จะเดิน หลังจากเลี้ยงใหม่และใส่ส้นสูง..

วันนี้เธอต้องไปที่ Aurora Group ก่อน เนื่องจากเธอกำลังจะประจำการใน Fengyun Group เธอไม่สามารถไปที่นั่นคนเดียวได้เธอจึงต้องพาทีมไปด้วย

ก่อนออกจากบ้าน เธอได้รับโทรศัพท์จาก Bai Zhaoxue

"Ziyan ฉันโทรหาคุณเมื่อคืนนี้แต่ไม่มีใครรับสาย ฉันได้ยินจาก Botian ว่าคุณอยู่กับ Mo Yucheng และได้รับบาดเจ็บ เกิดอะไรขึ้น? คุณไม่ได้ไปพิธีเปิดกลุ่ม Aurora เมื่อวานนี้เหรอ?"

“Xue เมื่อคืนฉันอยู่กับเขา...คุณรู้ไหม ฉันอยู่กับเขา มันยากที่จะพูด คุณบอก Bo Tian ว่าอย่าไปแสดงมากเกินไป แต่เมื่อคืนเขาแสดงได้ดีมาก บางที เป็นเพราะเขาที่เขามาอยู่ที่นี่ในวันนี้ ผลที่ได้ เมืองนี้ตกลง และฉันอาจจะติดต่อกับคุณน้อยลงในเดือนหน้า และฉันจะไปทำงานที่ Fengyun Group"

ซู่จื่อหยานมองไปรอบๆ บ้าน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเธอจะอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้เป็นเวลาหนึ่งเดือน

หนึ่งเดือนไม่ว่าจะนานหรือสั้น เธอต้องท้อง!

“เอาล่ะ ดูแลตัวเองด้วย โทรหาฉันถ้าคุณต้องการอะไร แล้วฉันจะไม่ละความพยายามเพื่อช่วยคุณ” ที่ปลายสาย ไป่จ้าวซู่ถอนหายใจอย่างสุดซึ้ง

"คุณช่วยฉันแบบนี้มาตลอด" ซู จื่อหยาน ปิดประตูด้านหลังเธอและยืนอยู่ตรงทางเดิน "เสวี่ย ในชีวิตนี้ฉันไม่มีโอกาสตอบแทนคุณ ในชีวิตหน้า ฉันจะยังคงเป็นเพื่อนกับคุณและ ผมจะดูแลคุณเอง"

เธอไม่กล้าคาดหวังกับเรื่องต่างๆ ในชีวิตนี้มาก เธอทำได้แค่ตั้งหน้าตั้งตารอชาติหน้า

“ดูที่คุณพูดสิ ฉันไม่อนุญาตให้คุณพูดแบบนั้น พอแล้ว เจ้านายอยู่ที่นี่ วันนี้มีคดีใหม่” ไป๋จ้าวซือลดเสียงลงอย่างกะทันหัน และทั้งสองก็กล่าวคำอำลา