บทที่ 17

Su Ziyan เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองไปที่ Mo Yucheng ที่เป็นเหมือนเทพเจ้าแห่งโรคระบาดต่อหน้าต่อตาเธอ และหมกมุ่นอยู่กับงานของเธออีกครั้ง ปฏิบัติต่อเขาราวกับเป็นอากาศ

ในห้องทำงานเหลือเธอกับเขาและมองเห็นได้ชัดเจนผ่านม่านบังตาที่มองเห็นได้ไม่ชัดแม้ว่าทุกคนจะทำงานตามปกติแต่มีตาข้างละคู่จ้องมองมาทางนี้

กำลังมองหาปัญหา? เธอไม่กลัว เธอมาที่นี่เพื่อทำงานไม่ใช่ทาส

"ทำไมคุณไม่ไปที่นั่นล่ะ" เมื่อเห็นว่าเธอไม่เคลื่อนไหว ความโกรธของโม่หยูเฉิงก็เดือดพล่านขึ้นเล็กน้อย

"คุณโม คุณกำลังคุยกับฉันอยู่ใช่ไหม ฉันชื่อซู จื่อหยาน เรียกฉันว่าผู้อำนวยการซูก็ได้ นั่นคือสิ่งที่ทุกคนในบริษัทเรียกฉัน" ซูจื่อหยานยกเปลือกตาขึ้นและชำเลืองมองเขา นิ้วของเธอบินเหมือนบิน โดยไม่หยุดสักครู่

เมื่อเห็นท่าทางหยิ่งผยองของเธอ โม หยู่เฉิงก็ยิ่งรู้สึกรำคาญ เขาไม่รู้หรอว่าเธอชื่อ ซู จื่อหยาน? มีใครอยู่ที่นี่อีกไหม? เธอจงใจร้องเพลงต่อต้านเขา

"ซู จื่อหยาน ฉันเรียกคุณ ทำไมคุณไม่มา" เขาพูดซ้ำอีกครั้ง ไม่อยากโกรธที่นี่

“คุณโทรหาฉัน ฉันจะไปที่นั่น คุณไม่เห็นหรือว่าฉันไม่ว่าง” คราวนี้ซู่จื่อหยานไม่เงยหน้าขึ้น ตาของเธอจับจ้องที่หน้าจอ แสงสีฟ้าอ่อนส่องบนใบหน้าของเธอ มีความเย็นชนิดหนึ่งที่สวยงาม

เมื่อมองไปที่ใบหน้าของเธอ หัวใจของ Mo Yucheng ก็ซับซ้อน เขาอยากจะโกรธ แต่รู้สึกว่าคำพูดของเธอมีเหตุผล แม้ว่าเขาจะฝ่าฝืนคำสั่งของเขา แต่เขาก็ไม่ต้องการโต้เถียงกับเธอมากนัก

"ได้เวลากินข้าวแล้ว ไปกันเถอะ"

ทันใดนั้นเขาก็เปลี่ยนท่าทีเดินไปและถอดปลั๊กไฟออกในพริบตา หน้าจอด้านหน้าของ Su Ziyan กลายเป็นสีดำในทันที และเธอเคาะแป้นพิมพ์สองครั้งโดยไม่มีการตอบสนอง เธอกำลังจะสาปแช่ง และเงยหน้าขึ้นมองโม่หยู่เฉิงด้วยความโกรธ ซึ่งมองดูเธออย่างใจเย็น "ขอโทษ ฉันไม่ระวัง"

ปรากฎว่ามีวิธีลงโทษเธอเป็นพัน ๆ วิธี เขาเพิ่งเลือกใช้วิธีที่ตรงและมีประสิทธิภาพที่สุดและในที่สุดเธอก็หันมามองเขา

"คุณ...โง่"

หลังจากที่ซู่จื่อหยานสบถประโยคนี้ เธอรีบเก็บข้าวของและโยนหนังสือลงบนโต๊ะ

“คุณพูดว่าอะไรนะ” โม่หยู่เฉิงเดินตามหลังได้ยินว่าเธอดุเขา

"โม หยูเฉิง ฉันขอเตือนคุณว่าตอนนี้ฉันมีความสัมพันธ์แบบร่วมมือกับคุณ พฤติกรรมแบบเด็กๆ ของคุณเพิ่งทำลายการทำงานทั้งหมดของฉันเป็นเวลาครึ่งวันในตอนเช้า คุณต้องรับผิดชอบต่อความล่าช้า รายงานทั่วไป"

Su Ziyan ยืนตัวตรงและบอกเขาด้วยคำพูดที่ชอบธรรม เธอจะไม่ทำงานเลอะเทอะไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร

“ฉันเป็นคนรับผิดชอบ ที่แย่ที่สุด เวลาจะเลื่อนออกไปหนึ่งเดือนกับหนึ่งวัน แล้วยังไง ฉันจะจ่ายให้พวกคุณ” สีหน้าของ Mo Yucheng ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขาได้คิดวิธีแก้ปัญหาแล้ว ซึ่งเหลืออยู่อย่างแน่นอน เข้มงวดไม่มีอะไรจะพูด

"นอกจากนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับคุณคืออะไรนอกจากความสัมพันธ์แบบร่วมมือ" เขาลดเสียงลง แม้ว่าทั้งสองคนจะอยู่ห่างกันโดยโต๊ะ แต่ออร่าของเขาก็ดุดันเกินไป ซู่จื่อหยานถอยหลังหนึ่งก้าวและเฝ้าดูอย่างระแวดระวัง มองเขา "ก็แค่เรื่องบนเตียงไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่เรื่องใหญ่"

การพูดน้อยของเธอทำให้เขาไม่พอใจมาก

เมื่อจ้องมองไปที่ผู้หญิงตรงหน้าเขา เขาเตือนตัวเองอีกครั้งในใจ โมหยูเฉิง คุณจำได้ไหม ผู้หญิงคนนี้ต่อหน้าคุณเป็นอีตัวที่จะมีเพศสัมพันธ์กับผู้ชายคนใดก็ได้ และเธอคุ้นเคยกับการมีเซ็กส์ระหว่างกันมานานแล้ว ชายและหญิงอยู่บนเตียง

แต่ถึงอย่างนั้น ในครึ่งวันจริงๆ เขาก็...