บทที่ 19

เมื่อซู่จื่อหยานกลับมา เธอถือขนมไว้ในมือแล้วเดินไปพร้อมกับฮัมเพลง การได้เห็น Bai Zhaoxue ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น เธอไม่กลัวที่จะมีแฟนที่ดีแบบนี้ได้ทุกเมื่อ

ทันทีที่เธอเดินไปที่ประตูสำนักงาน เธอเงยหน้าขึ้นและเห็น Mo Yucheng เฝ้าประตูราวกับเทพเจ้าแห่งโรคระบาด ถ้าเธอต้องการเข้าไป เธอต้องขออนุญาตจากเขา

“คุณโม” เธอทักทายอย่างสุภาพ ยืนนิ่งๆ แล้ววางขนมในมือไว้ด้านหลัง

"มานี่สิ" โม่หยู่เฉิงมองไปที่ใบหน้าที่ตึงเครียดของเธอทันที สัมผัสที่ต่อเนื่องของรอยยิ้มนั้นยังไม่จางหายไป และเขาหยุดมันทันที ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเขาเห็นเขาและโกรธ เขาจึงดึงเธอออกไป เขา ฆ่านางและขังนางไว้ที่วงกบประตู

ซู่จื่อหยานไม่คาดคิดว่าเขาจะเคลื่อนไหวเกินจริงต่อหน้าผู้คนจำนวนมากในบริษัท และขนมในมือของเขาก็ตกลงพื้นโดยไม่คาดคิด

“คุณไม่อยากอยู่ที่นี่ ไปขึ้นรถเถอะ” เธอพูดอย่างรวดเร็ว จ้องมองเขาอย่างยั่วยุ

เธอสาบานว่าตอนนี้เธอแค่พูดออกไปเพราะกลัวว่าเขาจะทำอะไรกับเธอที่นี่

แต่ประโยคนี้เข้าหูของ Mo Yucheng ด้วยวิธีที่ต่างออกไป

เธอเพิ่งเห็นชายอีกคนหนึ่งมีเพศสัมพันธ์กับชายอื่น และเธอต้องการทำแบบนั้นกับเขาเมื่อเธอกลับมา

เธอต้องการผู้ชายมากขนาดนั้นเลยเหรอ? ตอนที่เขาเป็นแอร์ เขายังมีการประชุมส่วนตัวกับผู้ชายอีกคนต่อหน้าเขาในบริษัทของเขา และใช้เวลาสิบห้านาทีในรถ เขาทำอะไรในสิบห้านาทีนี้?

แล้วเขาจะทำให้เธออิจฉาเมื่อเห็นรถในอนาคตและเธอจะยังคบกับผู้ชายคนอื่นได้อีกหรือ?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เขาดึง Su Ziyan และเดินไปที่ลิฟต์ กวาดไปรอบ ๆ เหมือนเมืองที่หนาวเย็น และกวาดสายตาของทุกคน ภายใต้สายตาของทุกคน เขาดึง Su Xiyan ออกไปอย่างหมดความอดทน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชาและ ความโกรธ.

เป็นครั้งแรกที่เจ้านายแตะต้องผู้หญิงในบริษัท มันสดจริงๆ!

ทุกคนเฝ้าดูร่างของทั้งสองหายเข้าไปในลิฟต์โดยให้ความสนใจกับตัวเลขที่เต้นอยู่ตลอดเวลา และชำเลืองมอง กันและกัน พวกเขาไปที่โรงรถใต้ดิน พวกเขาจะทำอะไร?

ซู่จื่อหยานถูกโยนเข้าไปในรถอีกครั้ง เธอสะดุดใต้เท้าของเธอและนอนลงที่เบาะหลัง ก่อนที่เธอจะตั้งตรงขึ้น เขาก็เข้ามาบังคับเธอ และประตูรถก็ปิดลงอย่างเงียบ ๆ ตามหลังเขา

“บอกมาสิ คุณทำอะไรกับเขาในรถ” พอเห็นเธอออกจากร่าง เขาก็เริ่มซักไซ้เธอ

"เรา..." ซู จื่อหยานหอบ และถูกเขาขัดจังหวะทันทีที่เขาพูด

“ให้ตายเถอะ จ่ายคืนให้พวกเราแล้ว” เธอยังอ้างตัวว่าเป็นเรากับโบเทียน แล้วเขาล่ะ?

เขาอ้าปากค้างและเตือนเธอว่า "คุณไม่ได้รับอนุญาตให้พบเขาอีกในอนาคต พูดสิ คุณสัญญา!"

"ไม่" แม้ว่าใจของซู จื่อหยานจะว่างเปล่า แต่เธอก็พูดคำนั้นออกไป

“พูด” เขาสั่งอีกครั้ง เอนตัวไปกัดไหปลาร้าของเธอ เธอไม่ยอมให้เขากัดเธอจนตาย