บทที่ 2

สามารถ……

ไฟสว่างเกินไปหรือไม่?

เมื่อหันกลับมา เธอเดินไปปิดไฟที่มุมห้อง แล้วเหยียบพื้นด้วยเท้าเปล่าเงียบๆ

และ Mo Yucheng เฝ้าดูเธออยู่ข้างหลัง ไม่สามารถรั้งไว้ได้

แผ่นหลังของเธอที่เพรียวบางราวกับไร้ที่ติ เป็นเพียงแอ่งน้ำลึกที่เต็มไปด้วยมนต์สะกด ให้ตายเถอะ เขาอยากจะจมลงไปในนั้น

ทันทีที่มือของซู จื่อหยานวางบนตะเกียง ร่างกายของเธอก็ถูกคว้าไว้แน่น ตามด้วยการกระแทกเบาๆ และด้ายเส้นสุดท้ายรอบเอวของเธอก็ขาด

“ไม่” เธอท้วงเสียงเบา ก่อนที่เธอจะทันพ่นจดหมายฉบับสุดท้าย เธอถูกกอดที่เอว หลังจากลอยขึ้นไปในอากาศ เธอล้มลงบนเตียง พร้อมกันกับที่เธอเด้งขึ้น เขารีบเร่ง เกิน.

บูม บูม บูม!

ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนของ Lin Shuya "Cheng, Cheng คุณตื่นหรือยัง? คุณหลับอยู่หรือเปล่า..."

“เฉิง ฉันขัดจังหวะการพักผ่อนของคุณ อย่าลืมเมื่อคุณตื่น เราจะจัดงานแต่งงานในวันพรุ่งนี้ ฉันจะโทรหาคุณ” เสียงของหลิน ชูหยาที่อยู่นอกประตูนั้นแหบแห้งไปแล้ว เธอต้องการหาใครสักคนจากโรงแรมเพื่อทุบประตู แต่เธอกังวลว่าพนักงานของโรงแรมจะเห็น Mo Yucheng และแผนสมรู้ร่วมคิดของเธอจะถูกเปิดโปง ดังนั้นเธอจึงต้องออกไปก่อน

ห้องนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศที่คลุมเครือ แยกทุกอย่างออกจากภายนอก

สุดท้ายเงียบลง

หลังจากถอนหายใจ ความเกลียดชังที่ตามมาก็ครอบงำเขา และเขาสั่งเสียงแหบห้าวว่า "ออกไป อย่าให้ข้าพบเจ้าอีก!" หักหลังเขา และตอนนี้มีแผนการต่อต้านเขา และมีเพียงซู จื่อหยานเท่านั้นที่ทำได้

ซู่จื่อหยานนอนอย่างไร้เรี่ยวแรงบนพื้น ขาของเธออ่อนแรงจนแทบจะยืนขึ้นไม่ได้ เมื่อเห็นว่า Mo Yucheng ดูเหมือนจะลุกขึ้น จู่ๆ เธอก็นึกถึงอะไรบางอย่าง หยิบโคมไฟข้างเตียงขึ้นมาแล้วกระแทกที่ท้ายทอยของเขาด้วย "ปัง"

"คุณ!" Mo Yucheng จ้องมองเธอด้วยความประหลาดใจ ดวงตาของเขามืดลง และเขาก็ล้มลงโดยไม่เต็มใจ

ซู จื่อหยาน โยนโคมไฟตั้งโต๊ะในมือของเธอทิ้ง มือของเธอยังคงสั่น หัวใจที่กระวนกระวายของเธอกำลังจะพุ่งไปที่คอของเธอ เธอก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง และผลักเขาอย่างไม่แน่นอน

เธอรู้สึกโล่งใจที่แน่ใจว่าเขาหมดสติไปแล้ว

เธอนั่งอย่างอ่อนปวกเปียกบนพื้น กระดูกทั้งหมดในร่างกายของเธอกำลังจะแตกสลาย เธอหลับตาและสงบสติอารมณ์ชั่วขณะ จากนั้นเธอก็มองไปรอบ ๆ โทนสีทองเข้ม แสงสีเหลืองขุ่นปกคลุมอย่างเงียบ ๆ และดูเหมือนจะมีกลิ่นหอมจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ

เธออยู่กับเขาในห้องนั้นหลังจากผ่านไปหลายปี

เธอถอนสายตาออกและยื่นมือออกไปปัดโครงร่างอันหล่อเหลาของเขาเบาๆ ใบหน้าสามมิติและลึกล้ำ ริมฝีปากบางเซ็กซี่ อ้อยอิ่ง

“โม่หยูเฉิง ฉันขอโทษ ฉันรักคุณจริงๆ”

เธอแทบจะพยุงขอบเตียงลุกขึ้นยืนแล้วเปิดไฟให้สว่างที่สุด นึกถึงตอนนี้ ใบหน้าของเธอก็ยิ่งแดงและร้อนขึ้น หน้าบึ้ง เธอยังมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ

เธอปูผ้าปูที่นอนใหม่ที่เธอเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ และเช็ดร่องรอยทั้งหมดออก

เมื่อมองไปที่ Mo Yucheng ที่เซื่องซึม เธอพยายามที่จะย้ายเขาไปที่เตียงและใช้ผ้านวมคลุมเขา จากนั้นเธอก็ออกจากห้องไป และแอบเอาผ้าปูที่นอนเปื้อนเลือดใส่รถทำความสะอาดของโรงแรมเพื่อทำความสะอาดห้อง