บทที่ 106 นี่มันชายผู้มากับดวง!

ช่วงเช้า วันที่ 16 มีนาคม…

ห้องรับแขก…

เผยเชียนมองชื่อบนประวัติส่วนตัวแล้วรู้สึกสับสนเล็กน้อย

เขาไม่คิดว่าจะมีคนใช้ชื่อแบบนี้

แต่ก็โอเค เขาพยายามออกเสียงชื่อให้ถูก

“หม่าตู๋เปียวใช่ไหมครับ” เผยเชียนเงยหน้าขึ้นมามองนักวางเนื้อเรื่องที่หวงซื่อปั๋วแนะนำมา

หม่าอี้ฉวินพยักหน้า “ใช่ครับ บอสเผย เรียกผมว่า ‘หม่าอี้ฉวิน’ ก็ได้ คนอื่นๆ เรียกกันแบบนั้นครับ”

“อืมๆ”

เผยเชียนเริ่มไล่สายตาดูประวัติส่วนตัวในขณะที่หม่าอี้ฉวินนั่งรออย่างใจจดใจจ่อ

จริงๆ แล้วเผยเชียนไม่ได้ตั้งใจจะรับใคร

ตอนนี้เขามีพนักงานเพียงพอสำหรับการวิเคราะห์และพัฒนาเกมนักออกแบบเกมแล้ว

ส่วนอนาคตจะจ้างคนเพิ่มหรือเปล่า จะค้นคว้าและพัฒนาสองเกมไปพร้อมๆ กันไหม…

เผยเชียนยังไม่อยากคิดอะไรตอนนี้

แต่หวงซื่อปั๋วเป็นคนแนะนำหม่าอี้ฉวิน เผยเชียนเลยต้องมาสัมภาษณ์

ถ้าชายคนนี้มีประวัติส่วนตัวยอดเยี่ยม เขาคงต้องหาเหตุผลมาปฏิเสธไม่จ้าง

เผยเชียนไล่สายตาดูประวัติส่วนตัวอย่างรวดเร็ว

อืม ดูจากประสบการณ์ทำงานก็ไม่ได้มีอะไรโดดเด่น

เขามีประสบการณ์ทำงานแค่ที่เดียวเหมือนหวงซื่อปั๋ว

ทั้งสองคนทำงานที่ฉางหยางเกมส์มาก่อน หวงซื่อปั๋วดูแลเรื่องการวางแผนงาน ส่วนหม่าอี้ฉวินดูเรื่องการวางเนื้อเรื่อง ดูแล้วสองคนนี้น่าจะเป็นเพื่อนร่วมทุกข์กันมา

อีกฝ่ายมีประสบการณ์ทำงานไม่ถึงปี ซึ่งเผยเชียนก็ค่อนข้างพอใจในจุดนี้

รายละเอียดอื่นๆ บนประวัติส่วนตัวก็ไม่ได้โดดเด่นอะไรเลย

หม่าอี้ฉวินเขียนประสบการณ์ทำงานไปตามจริงอย่างที่หวงซื่อปั๋วแนะนำ จริงๆ ก็ไม่มีเรื่องให้เขียนมากนัก ทำให้ประวัติส่วนตัวของเขาไม่ค่อยมีอะไร

หลังจากตรวจดูประวัติส่วนตัวเสร็จ เผยเชียนก็รู้สึกพึงพอใจ

จากสถานการณ์ในปัจจุบัน โต๊ะของหวงซื่อปั๋วช่วงนี้ก็ว่างอยู่ ถึงจะรับหม่าอี้ฉวินเข้ามาก็ไม่น่ามีอะไรต่างไปจากเดิม ให้เจ้าเด็กอมมือนี่ได้เดินเล่นในออฟฟิศคงไม่ได้ส่งผลเสียอะไรกับเขา

แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เผยเชียนไม่ค่อยพอใจ

นั่นก็คือการศึกษาของอีกฝ่าย!

หวงซื่อปั๋วจบจากมหาวิทยาลัยธรรมดาทั่วไป แต่หม่าอี้ฉวินจบสาขาภาษาจีนจากหนึ่งในมหาวิทยาลัยชั้นนำสิบอันดับต้นของประเทศ ถือเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมมากสำหรับงานวางเนื้อเรื่อง

นอกจากนั้น การที่อีกฝ่ายเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยระดับนี้ได้ก็บ่งบอกชัดเจนว่าน่าจะฉลาดไม่เบา

พอเห็นว่าบอสเผยดูประวัติส่วนตัวของตัวเองเสร็จแล้ว หม่าอี้ฉวินก็หยิบเอกสารอีกปึกออกมา “บอสเผยครับ นี่คือเรื่องสั้น เรียงความ และนิยายที่ผมเคยเขียน ลองดูได้นะครับ”

หืม

มีอะไรไม่ถูกต้อง!

เผยเชียนระแวดระวังขึ้นมาทันที เขาหยิบปึกงานเขียนขึ้นมาอ่านอย่างรวดเร็ว ใบหน้าบ่งบอกอารมณ์อันสับสนปนเป

หม่าอี้ฉวินดูหวั่นๆ

เขากลัวว่าบอสเผยจะไม่รับเขาเข้าทำงานเพราะไม่เห็นว่ามีความสามารถพิเศษอะไร จึงถ่ายเอกสารงานเขียนทั้งหมดที่เคยเขียนไว้ตอนเรียนมหาวิทยาลัยและตอนที่ทำงานที่เก่า โดยหวังว่าจะได้คะแนนพิเศษจากบอสเผย

ตามหลักการแล้ว งานเขียนพวกนี้ถือเป็นสิ่งจำเป็นในการพิจารณาเลือกคนมาทำตำแหน่งวางเนื้อเรื่อง

เผยเชียนเปิดอ่านงานเขียนที่อีกฝ่ายให้มา ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น

ดีจริงๆ ที่หม่าอี้ฉวินเอางานเขียนให้ดูก่อน

ไม่อย่างนั้นเผยเชียนคงจ้างเขาไปแล้ว!

พอได้อ่านงานเขียนเหล่านี้ดูคร่าวๆ เผยเชียนก็รู้ว่าชายคนนี้ไม่ได้เป็นเหมือนที่ประวัติส่วนตัวบอกเอาไว้

ทักษะการเขียนของเขาไม่ได้แย่เลย!

เขียนได้ไหลลื่นมาก เลือกศัพท์มาใช้ได้อย่างสวยงาม แถมยังแสดงให้เห็นว่ามีความเข้าใจอันลึกซึ้งในเรื่องวรรณกรรมคลาสสิก!

บทสรุปที่เขียนให้ฉางหยางเกมส์ก็ดีมากๆ

เท่าที่เผยเชียนรู้ ชายคนนี้มาจากตระกูลมีการศึกษา

แน่นอนว่าเขาไม่ได้โดดเด่นอะไรมากมายขนาดนั้น

อย่างน้อยก็จากที่ได้อ่านงานเขียนเหล่านี้

เผยเชียนจ้างชายคนนี้ไม่ได้

เขาไม่อยากแบกรับความเสี่ยง

ชายคนนี้คุณสมบัติไม่ตรงตามที่บริษัทเถิงต๋าต้องการ!

เผยเชียคิดหาเหตุผลปฏิเสธไม่จ้างหม่าอี้ฉวิน

ให้เหตุผลไปว่าอะไรดีนะ

黄