บทที่ 149 ปล่อยพวกเขาไป

อพาร์ตเม้นต์เช่า

เผยเชียนเพิ่งจะตื่นจากการงีบตอนกลางวัน เขาพลิกตัวไปหยิบโทรศัพท์มาเช็กแล้วเห็นข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน

“บอสเผยครับ ขอโทษที่จู่ๆ ทักมารบกวนนะครับ พอดีพวกเรามีปัญหาอยากจะมาปรึกษา จากที่เราถกกันมา ถ้าตัดช่องทางการเก็บเงินทุกอย่างออกจากเกมจะทำให้พวกผู้เล่นสายวาฬไม่พอใจ ขอถามบอสได้ไหมครับว่าเราจะแก้ปัญหาเรื่องนี้ยังไงดี”

เผยเชียนขยี้ตาพร้อมพึมพำเบาๆ “จากใครกันเนี่ย”

พออ่านดูดีๆ ก็รู้ว่าเยว่จือโจวที่เพิ่งได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าฝ่ายวางแผนของฉางหยางเกมส์เป็นคนส่งมา

เผยเชียนเพิ่งจะมอบ ‘กระบี่อาญาสิทธิ์’ ให้เยว่จือโจวไป ทำให้เอีกฝ่ายสามารถรายงานเขาได้โดยตรงว่าอยากจะไล่ใครออก เผยเชียนต้องหาทางสนิทกับเยว่จือโจวไว้เพื่อที่จะได้จัดการอะไรๆ ได้ง่ายๆ

แต่แทนที่จะทักมาบอกว่าอยากไล่ใครออก เยว่จือโจวกลับทักมาถามเรื่องเกมซะงั้น

เผยเชียนอ่านคำถามดูอีกรอบ

คำถามคือ ถ้าตัดช่องทางการเก็บเงินทุกอย่างออกจากเกมจะทำให้พวกผู้เล่นสายวาฬไม่พอใจได้ จะแก้ปัญหาเรื่องนี้ยังไงดี

เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ เกมเพลงรบโลหิตเป็นเกมที่มีการวางเพดานค่าใช้จ่ายไว้ พวกผู้เล่นสายวาฬอาจจะทุ่มเงินหลายพันหลายหมื่นหยวนเพื่อให้ตัวเองเก่งกว่าผู้เล่นคนอื่น

ถ้าตัดช่องทางการเก็บเงินออก พวกผู้เล่นสายวาฬก็ไม่สามารถไล่ฆ่าคนได้อย่างเพลิดเพลินใจอีก ถ้าเป็นแบบนั้น พวกเขาจะไม่โกรธจัดจนทำเรื่องขอคืนเงินแล้วเลิกเล่นเกมไปเลยหรือ

แน่นอนว่าเผยเชียนไม่มีทางยอมให้พวกเขาทำเรื่องขอคืนเงินแน่

หนี้ทุกหนี้มีผู้ที่ต้องรับผิดชอบ เงินส่วนนี้ตู้รุ่ยเจี๋ยเป็นคนได้ไป พวกนายก็ต้องไปเรียกเก็บกับเจ้านั่นสิ

ส่วนเรื่องเลิกเล่นเกม…

ไม่มีปัญหา เลิกไปได้เลย!

บอสเผยไม่ได้สนใจพวกคนที่อยากเปย์เงินให้เขาและบริษัท

เขายึดถือแนวทางเดิม อยากเปย์เถิงต๋าเหรอ ฝันไปเถอะ!

พวกผู้เล่นสายวาฬต้องทำตัวให้มันดีๆ ถ้าไม่เปลี่ยนกลับไปเป็นผู้เล่นสายฟรีก็จงเลิกเล่นเกมไปซะ

ใช่ ต้องอย่างนั้นสิ!

เผยเชียนหยิบโทรศัพท์มาพิมพ์อย่างมึนๆ “ปล่อยพวกเขาไป”

เขาโยนโทรศัพท์ไว้ข้างหมอนแล้วกลับไปงีบต่อ

…

ที่ห้องประชุมของฉางหยางเกมส์ ทุกคนกำลังรอคำตอบจากบอสเผย

เยว่จือโจวนั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์อยู่ตรงหัวโต๊ะ รอคอยคำตอบจากบอสเผยอย่างกังวลใจ

บอสเผยไม่ได้ตอบกลับทันที น่าจะงานยุ่งอยู่

ฉางหยางเกมส์เป็นแค่หนึ่งในธุรกิจของบอสเผย บอสน่าจะไม่ได้ใส่ใจกับบริษัทนี้มากนัก อาจจะอยู่ลำดับล่างๆ สุดเลยด้วยซ้ำ

ส่วนคนอื่นๆ ก็มีความเห็นแตกต่างกันไป

บางคนพอได้ยินแผนปรับปรุงเกมของเยว่จือโจวก็คิดว่าน่าสนใจดี ควรจะลองสักตั้ง

อีกส่วนหนึ่งยังคงไม่พอใจเยว่จือโจว แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกไป

เพราะหวังเสี่ยวปินที่มีประสบการณ์มากในทีมออกแบบได้ตกลงทำตามแผนของเยว่จือโจวไปแล้ว ถึงคนอื่นจะอยากขัดก็ทำอะไรไม่ได้มาก แถมเยว่จือโจวยังสามารถติดต่อบอสเผยได้โดยตรง ถือเป็นอุปสรรคอันใหญ่หลวง

บางคนถึงขั้นสงสัยว่าที่เยว่จือโจวส่งข้อความไปถามบอสเผยตอนประชุม ก็น่าจะเพราะอยากประกาศอำนาจของตัวเอง!

เขากำลังบอกทุกคนเป็นนัยว่าเขาสามารถติดต่อหาบอสเผยได้โดยตรงและให้ทุกคนทำตัวดีๆ

ดังนั้นบรรยากาศในห้องประชุมจึงค่อนข้างตึงเครียด เยว่จือโจวที่เป็นบอสหน้าใหม่จัดการทุกอย่างได้อยู่หมัด

ติ๊ง

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น เยว่จือโจวรีบเปิดอ่านข้อความจากบอสเผย

ข้อความตอบกลับมาสั้นๆ แค่ ‘ปล่อยพวกเขาไป’

แค่นี้เองเหรอ

เยว่จือโจวผงะไปเล็กน้อย

หวังเสี่ยวปินที่นั่งอยู่ข้างเยว่จือโจวเอนตัวไปถามด้วยความสงสัย “บอสเผยตอบมารึยัง”

เยว่จือโจวหันหน้าจอโทรศัพท์ไปให้หวังเสี่ยวปินดู “บอสตอบมาแค่นี้ครับ

“พี่หวัง ลองอ่านดู…”

เยว่จือโจวรู้สึกสับสนเล็กน้อย

ตามหลักการแล้ว เขาควรเชื่อฟังตามที่บอสเผยบอก

แต่ถ้าเมินพวกผู้เล่นสายวาฬก็เท่ากับเป็นการฆ่าตัวตายไม่ใช่เหรอ