ตอนที่ 152
บทที่ 152 วีรกรรมนักรบตัดข้อมือของบอสเผย!
October 31, 2026
หวังเสี่ยวปินนิ่งไป “เปิดเซิฟเวอร์ทดสอบเหรอ”
ให้ทำก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไร แต่ปัญหาคืออาจจะไม่มีผู้เล่น
เกมเพลงรบโลหิตกำลังจะเจ๊งอยู่รอมร่อ เงินจะโฆษณาก็ไม่มี ผู้เล่นใหม่ก็ไม่มี แถมคะแนนรีวิวเกมก็ไม่ค่อยดีอีก
คนที่ยังเล่นอยู่คือพวกผู้เล่นเก่าที่เล่นมาตั้งแต่ตอนเปิดเกม เรียกได้ว่าจงรักภักดีมาก ทำยังไงก็ไม่มีทางเลิกเล่น
ผู้เล่นเหล่านี้มีตัวละครในเซิฟเวอร์เก่า พวกเขาทุ่มเงินและเวลาไปมากมายกับตัวละครเหล่านี้ ถ้าเปิดเซิฟเวอร์ใหม่ขึ้นมา ใครจะเข้าไปเล่นกัน
ถึงอย่างนั้นหวังเสี่ยวปินก็ทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเค “ได้เลย แป๊บเดียวเดี๋ยวก็เสร็จ”
เกมจะเจ๊งอยู่แล้ว จะเปิดเซิฟเวอร์ใหม่หรือไม่เปิดก็ไม่ได้แตกต่างอะไร
เยว่จือโจวรีบสร้างตัวละครในเซิฟเวอร์ใหม่แล้วเข้าไปรออยู่เงียบๆ
ไม่กี่นาทีต่อมา แชแนลโลกในเซิฟเวอร์ใหม่ก็มีผู้เล่นแห่เข้ามากันอย่างคับคั่ง
“พวกเขาเปิดเซิฟใหม่จริงๆ ด้วย!”
“ม่ายยยย! อดส่งข้อความเป็นคนแรกเลย!”
“มีใครตั้งกิลด์รึยัง ++++”
“สหายทั้งหลาย โปรดอ่านข้อความข้า! กิลด์ของพวกข้าอยู่กันอย่างสันติสุข ผูกสัมพันธ์กันด้วยเลือดเนื้อ และนำกลุ่มโดยฝูงวาฬ ไม่มีการรบครั้งไหนที่เรานำชัยมาไม่ได้! พวกข้าอยากช่วยเหลือปู่ย่าตายายที่ล้มลุกคลุกคลาน พวกข้าอ้าแขนต้อนรับและจะคอยพาพวกท่านข้ามถนนเอง!”
“ข้อความเมื่อกี้นี้ก็อปวางของเก่าใช่มั้ย ตอนนี้ไม่มีวาฬแล้ว จะมานำกิลด์ได้ยังไง”
“จะไม่มีสายวาฬได้ยังไง พวกวาฬในกิลด์ฉันออกโรงว่าใครเข้ากิลด์มาจะเปย์ยาเพิ่มพลังให้สิบขวดทุกวัน!”
“สุดยอด! รับผมเข้าด่วนๆ เลย!”
แชแนลโลกเริ่มทยอยเพิ่มเข้ามาเรื่อยๆ จนเยว่จือโจวไม่สามารถตามทุกแชแนลได้ไหว
“เกมของเรา… ยังมีผู้เล่นเหลือเยอะขนาดนี้เลยเหรอ”
เยว่จือโจวอึ้งไป เขาเปิดเซิฟเวอร์ใหม่ขึ้นมาเพื่อทดสอบกระแสหลังจากเห็นว่ามีหลายคนเรียกร้อง
แต่เขาก็ไม่คิดว่าจะมีคนย้ายมาเล่นเซิฟเวอร์ใหม่เยอะขนาดนี้!
มากันทำไม นี่ทิ้งตัวละครเก่ากันหมดเลยเหรอ
เยว่จือโจวรู้สึกว่าเรื่องมันแปลกๆ เขาไม่ได้เห็นผู้เล่นคึกคักกันแบบนี้มานานแล้ว!
เกมเพลงรบโลหิตเปิดเซิฟเวอร์ใหม่อยู่บ่อยๆ เพราะการเปิดเซิฟเวอร์ใหม่ถือเป็นกลยุทธ์การตลาดของเกมที่มีการวางเพดานค่าใช้จ่าย
แต่พวกเขาไม่เคยเห็นผู้เล่นคึกคักกันขนาดนี้มาก่อน!
ระหว่างที่กำลังดูสถานการณ์ เยว่จือโจวคิดจะเข้ากิลด์เพื่อแฝงเข้าไปถามผู้เล่นว่าคิดเห็นยังไงกับตัวเกมเวอร์ชันใหม่
ผ่านไปสักพักเกมก็กระตุก บนหน้าจอมีตัวหนังสือ ‘กำลังคำนวณทรัพยากร’ ปรากฏขึ้น ภาพในเกมแตกละเอียด
แต่ไม่นานเกมก็กลับมาลื่นเหมือนเดิม
เยว่จือโจวกำลังจะหันไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ได้ยินหวังเสี่ยวปินตะโกนขึ้นก่อน “โห เมื่อกี้คนเข้ามาเล่นเยอะมากจนล้น นี่แห่เข้าเซิฟเวอร์ใหม่จนเต็มเลยเหรอ”
เยว่จือโจวรีบเปิดเช็กหลังบ้านดู
เซิฟเวอร์เก่าที่เปิดให้บริการอยู่โดนทิ้งร้าง ไม่มีผู้เล่นเลยสักคน ส่วนเซิฟเวอร์ใหม่มีคนแห่เข้ามากันจนล้น!
ผู้เล่นใหม่ไม่สามารถเข้าเซิฟเวอร์ได้ ต้องทนรอให้เซิฟเวอร์ว่าง
เยว่จือโจวตะลึงงัน ตั้งแต่ทำงานที่ฉางหยางเกมส์มา เขาไม่เคยเห็นคนต้องรอต่อคิวเพื่อเข้าเซิฟเวอร์เลย!
ตอนนี้เขารู้แล้วว่าผู้เล่นที่แห่เข้าเซิฟเวอร์ใหม่จนล้นนั้นมาจากเซิฟเวอร์เก่า!
ก่อนหน้านี้ผู้เล่นกระจายกันไปตามเซิฟเวอร์ต่างๆ ที่มีมากกว่าสิบเซิฟเวอร์ ทำให้แต่ละเซิฟเวอร์ดูเงียบเหงา
แต่ตอนนี้ผู้เล่นที่ยังเล่นเกมอยู่แห่เข้ามาเล่นเซิฟเวอร์ใหม่พร้อมๆ กัน พอมาอยู่รวมกันแบบนี้ก็ทำให้เกมดูคึกคักขึ้นมากทีเดียว
เยว่จือโจวรีบหันไปสั่ง “พี่หวัง รีบเปิดอีกเซิฟเร็วครับ!”
หวังเสี่ยวปินเลื่อนเมาส์อย่างรวดเร็ว “จัดให้เดี๋ยวนี้แหละ ถ้าเซิฟเวอร์ที่สร้างใหม่ที่สุดเต็ม ระบบจะเปิดเซิฟเวอร์ใหม่อัตโนมัติ”
เขากระซิบกับตัวเอง “แปลกจัง พวกผู้เล่นตื่นเต้นกับเซิฟเวอร์ใหม่ขนาดนี้เลยเหรอ ที่เราปรับปรุงตัวเกมไปมีผลจริงเหรอเนี่ย เร็วไปมั้ย”
ทุกคนในทีมออกแบบตื่นเต้นกันใหญ่ หลายคนไม่ได้เล่นเกมเพลงรบโลหิตมานาน พวกเขาพากับสมัครบัญชีผู้ใช้ใหม่เป็นครั้งแรก
“แยกย้ายกันไปสำรวจสถานการณ์แต่ละเซิฟเวอร์
“ถ้าเข้ากิลด์ใหญ่ๆ แล้วไปร่วมวงคุยกับผู้เล่นได้จะดีมาก เช็กดูว่าผู้เล่นสายวาฬกับผู้เล่นทั่วไปคิดเห็นยังไงกับการปรับปรุงตัวเกมใหม่!”
เยว่จือโจวตื่นเต้นมาก เขารีบสั่งให้ทุกคนในทีมออกแบบแฝงตัวเข้าไปในเซิฟเวอร์ใหม่เพื่อสังเกตกระแสตอบรับของผู้เล่นต่อเกมเวอร์ชันใหม่!
หัวหน้าหลิวไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลยตอนที่ยังเป็นหัวหน้าฝ่ายวางแผน เพราะคิดว่าไม่มีประโยชน์
แค่ดูยอดสถิติต่างๆ ของเกมก็พอแล้ว ไม่เห็นจะต้องแฝงตัวเข้าไปฟังความคิดเห็นเลย
แต่เยว่จือโจวไม่ได้คิดแบบนั้น
เขาคิดมาตลอดว่าหัวหน้าฝ่ายวางแผนต้องลองเล่นเกมของตัวเอง แฝงตัวเข้าไปในหมู่ผู้เล่น ดูว่าแต่ละคนคิดเห็นยังไง
ถ้าหัวหน้าฝ่ายวางแผนไม่ชอบเกมของตัวเอง ใครหน้าไหนจะมาชอบ
หลังจากเล่นไปได้สักพักก็มีคนชวนเยว่จือโจวเข้ากิลด์ จากนั้นก็ชวนเข้าห้องแชต