บทที่ 161 เติมไฟให้ไอ้หม่า

เผยเชียนถอนหายใจด้วยความโล่งอกบนรถหลังกลับออกจากร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู

เขาเกือบจะเอาตัวไม่รอด

มันช่างหนักหนาเหลือเกิน!

เผยเชียนนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ ถ้าเขามาเจอเรื่องนี้ช้าไปสักหนึ่งหรือสองสัปดาห์ สถานการณ์คงจะเกินควบคุมไปแล้ว ถ้าเป็นแบบนั้นขึ้นมา ปัญหาจะไม่ได้อยู่ที่ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูแค่อย่างเดียว แต่โปรเจ็กต์อื่นๆ ที่อุตส่าห์ลงแรงไปก็คงสูญเปล่าไปด้วย!

“โชคยังดี ฉันจัดการทุกอย่างและกอบกู้สถานการณ์ได้ทันก่อนที่เรื่องจะเลวร้ายไปมากกว่านี้ นอกจากจะปลอบหม่าหยางสำเร็จ ยังจัดการกับความเสี่ยงทุกอย่างได้อีก เป็นกลยุทธ์การจัดการปัญหาที่เยี่ยมยอดสุดๆ

“ฉันนี่มันอัจฉริยะจริงๆ!”

เผยเชียนกังวลว่าเหตุการณ์ในครั้งนี้จะสร้างแผลใจให้หม่าหยางจนไม่กล้าทำอะไร สุดท้ายเลยวาดฝันสวยหรูให้แทน

แน่นอนว่าที่เขาพูดไปไม่ใช่ความจริงทั้งหมด แต่ ‘ภาพฝัน’ ที่เผยเชียนสร้างให้หม่าหยางนั้นแตกต่างจากบอสคนอื่นๆ

ภาพฝันที่บอสคนอื่นสร้างขึ้นล้วนเป็นคำโกหกพกลม ส่วนของเผยเชียนนั้นไม่เหมือนกัน เพราะเขาวางแผนจะทำตามที่สัญญาไป

การกระทำของหม่าหยางทำให้เผยเชียนนึกถึงอุตสาหกรรมไลฟ์สตรีมขึ้นมาได้

เผยเชียนมั่นใจว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ไลฟ์สตรีมจะกลายเป็นโอกาสลงทุนที่คุ้มค่ามาก ไม่นานสงครามแพลตฟอร์มไลฟ์สตรีมจะเกิดขึ้น วิถีชีวิตของผู้คนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

แต่ใครบอกกันล่ะว่าโอกาสลงทุนครั้งนี้จะทำกำไรให้ได้แน่นอน

ถ้าใครเลือกลงทุนถูกจุด คนคนนั้นย่อมสร้างธุรกิจยักษ์ใหญ่ขึ้นมาได้ แต่ก็มีโอกาสสูงที่จะโดนกลบฝังมิดในสงครามเม็ดเงิน สุดท้ายคนส่วนใหญ่ก็ต้องหนีหายไปเงียบๆ

เพราะคนอื่นๆ ก็ไม่ได้ตาบอด ถ้ามีคนหนึ่งเห็นโอกาสลงทุน คนอื่นๆ ก็ย่อมต้องเห็นด้วยเช่นกัน

ในยุคอินเทอร์เน็ต อำนาจทางการเงินเป็นตัวกำหนดว่าจะสามารถคว้าโอกาสลงทุนมาเป็นของตัวเองได้หรือเปล่า

บริษัทหลายแห่งต้องสูญเงินหลักร้อยล้าน เผยเชียนถามตัวเองว่าพร้อมสูญเงินแบบนั้นหรือเปล่า คำตอบที่มีในใจคือพร้อม แต่ปัญหาใหญ่คือเถิงต๋าไม่มีเงินมากขนาดนั้น

ไม่ว่าจะยังไง สิ่งสำคัญที่สุดคือเขาต้องผลาญเงินให้ได้!

เผยเชียนรู้จักกรณีศึกษาหลายกรณีที่บริษัทสูญเงินอย่างต่อเนื่อง

เช่น จักรยาน ofo

บริการเรียกรถโดยสาร ตีตี ชูสิง

แอปส่งอาหารเหม่ยถวน

แพนด้าทีวี

JD โลจิสติกส์…

ธุรกิจเหล่านี้เป็นตัวอย่างชั้นยอดในการขาดทุนเลยไม่ใช่เหรอ

เผยเชียนคิดว่าขอแค่เขาเลือกทำตามกรณีศึกษาที่ไล่มาสักกรณี ก็น่าจะทำให้ขาดทุนได้อย่างต่อเนื่อง จากนั้นก็เอาเงินทุนระบบมาอุดรูรั่วนี้ ถ้าทำได้ก็คงยอดเยี่ยมสุดๆ ไปเลย

เขาไม่ได้ทำตามแผนนี้ในตอนแรกเพราะต้องหาเงินให้พอก้าวเข้าไปในอุตสาหกรรมที่กล่าวมาก่อน ตอนนั้นแม้แต่เงินเริ่มทำโปรเจ็กต์ที่ว่ามายังไม่มีเลย เรื่องเงินที่จะใช้ดำเนินการยิ่งไม่ต้องพูดถึง

แต่ช่วงที่ผ่านมา เผยเชียนตระหนักว่าตนเองเริ่มขยับเข้าไปใกล้เป้าหมายขาดทุนหลักสิบล้านทีละนิดแล้ว ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาจะต้องวางแผนโปรเจ็กต์ที่จะช่วยทำเป้าหมายที่ว่าให้สำเร็จ

แน่นอนว่าชายหนุ่มยังต้องวางแผนกลยุทธ์ให้ละเอียดมากกว่านี้

เพราะระบบจะเลื่อนวันปิดบัญชีออกไปถ้ามีสินค้าที่ยังไม่ได้วางจำหน่าย

ถ้าเผยเชียนตัดสินใจก้าวเข้าสู่อุตสาหกรรมสักอย่างโดยไม่เตรียมการและใช้เงินลงทุนดำเนินการไป เขาอาจจัดการโปรเจ็กต์ไม่ทันกำหนดปิดบัญชี ทำให้ไม่มีเงินลงทุนต่อ เป็นแบบนั้นคงไม่ดีแน่

ถ้าขาดทุนได้สำเร็จในสองรอบการปิดบัญชีนี้ เขาก็จะยังไม่ก้าวเข้าสู่อุตสาหกรรมใหม่

เกิดทำกำไรขึ้นมาได้แบบไม่ทราบสาเหตุอีก…

ชีวิตของเผยเชียนคงกู่ไม่กลับแน่

จากตัวเลือกที่ว่ามา ไลฟ์สตรีมดูจะเป็นตัวเลือกที่ดี พอเห็นหม่าหยางห่อเหี่ยวแบบนั้น เผยเชียนก็อยากปลอบใจ เลยตัดสินใจให้ตำแหน่ง CEO ประจำโมหยูทีวีกับเจ้านั่นไป

แถมยังอ้างได้ว่าได้แนวคิดเรื่องโมหยูทีวีมาจากจอที่หม่าหยางติดไว้ที่ร้าน

…

วันที่ 3 มิถุนายน

ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูอีกสองสาขาเปิดทำการแล้ว

เผยเชียนไปดูงานถึงที่ ในที่สุดก็โล่งใจได้พอเห็นทั้งสองสาขาไม่มีลูกค้าเข้าเลยด้วยตาของตัวเอง

หม่าหยางกับจางหยวนก็ตามติดไปด้วย แต่หม่าหยางดูจะงุนงงและท้อแท้อยู่ไม่น้อย

เผยเชียนดึงจางหยวนปลีกตัวออกไปเงียบๆ

“ผมว่าหม่าหยางดูจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว”

จางหยวนตอบตามตรง “ไม่มีอะไรหรอกครับบอสเผย น้องหม่าแค่สูญเสียเป้าหมายไปชั่วคราว ก็เลยดูเศร้าเป็นช่วงๆ แต่ก็ไม่ได้กินน้อยลงเลย แอบกินเยอะขึ้นกว่าเดิมด้วย”

เผยเชียนคิดในใจ นี่แหละไอ้หม่า จิตใจแข็งแกร่งจริงๆ ถึงจะเจอเหตุการณ์ครั้งใหญ่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเรื่องการกินเลยสักนิด

摸鱼