บทที่ 178 แผนซ้อนแผน

เผยเชียนไม่มั่นใจว่าร้านอื่นๆ ในละแวกจัดโปรโมชันเพื่อโจมตีร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูหรือเปล่า เพราะเขาไม่มีหลักฐานชัดเจน

ไม่แน่ร้านพวกนั้นอาจจะบังเอิญจัดโปรโมชันขึ้นมาพร้อมๆ กันก็ได้

แถมเผยเชียนก็ยังไม่แน่ใจว่าบอสหลี่เป็นผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ไหม เพราะเขาก็ไม่มีหลักฐานเหมือนกัน

แต่ที่เขามั่นใจคือบอสหลี่ใช้ประโยชน์จากโอกาสครั้งนี้

เรื่องนี้ดูจะเป็นปัญหาที่ต้องรีบจัดการ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไร

จะบอกว่าบอสหลี่ไม่ฉลาดก็ไม่ได้ เพราะแผนที่อีกฝ่ายใช้มีทั้งไม้อ่อนและไม้แข็ง

ในทางหนึ่ง บอสหลี่ไม่มีทางยอมรับตรงๆ ว่ากำลังโจมตีร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูอยู่ แต่เข้ามายื่นข้อเสนอให้ดูเหมือนว่าได้ประโยชน์กันทุกฝ่ายโดยพยายามไม่สร้างความเกลียดชัง นี่คือไม้อ่อน

ขณะเดียวกันบอสหลี่ก็กำลังบอกเผยเชียนเป็นนัยว่าถ้ายังดื้อด้านอยู่แบบนี้ เขาก็จะสู้ให้ตายกันไปข้าง โดยจะลดราคาทุกอย่างลงให้เผยเชียนเสียลูกค้าทั้งหมด เพื่อไม่ให้เจ็บหนักไปมากกว่านี้ สุดท้ายเผยเชียนก็ต้องยอมแพ้ นี่คือไม้แข็ง

ถ้าคนอื่นมาตกอยู่ในสถานการณ์นี้ เมื่อถูกต้อนจนจนมุม พวกเขาก็ต้องยอมรับข้อเสนอ

แต่เผยเชียนไม่เหมือนคนอื่น

อุตส่าห์ทุ่มเงินเพื่อทำให้ฉันขาดทุนเลยเหรอ ขอบใจมากเว้ย!

ตอนแรกเผยเชียนตั้งใจจะปฏิเสธ แต่พอคิดดูอีกทีก็พบว่าตัวเองคิดไม่ถูก

บอสหลี่ชอบช่วยเหลือคนอื่นขนาดนี้ เผยเชียนควรจะร่วมมือด้วยสักหน่อย

ถ้าปฏิเสธไปตรงๆ อีกครั้ง ไม่ช้าบอสหลี่ก็อาจจะเลิกล้มความตั้งใจ เพราะอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นถึงเจ้าของบริษัทลงทุน มีงานให้ทำล้นมือ คงไม่ว่างมาตามตื๊อร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู

พอบอสหลี่เลิกสนใจเรื่องนี้ ร้านในละแวกเดียวกับร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูก็จะหยุดทุ่มเงิน จากนั้นลูกค้าก็จะกลับมาใช้บริการร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูเหมือนอย่างเคย

ทีนี้เผยเชียนก็จะขาดทุนมากมายไม่ได้อีก!

เขายิ้มเมื่อผุดคิดแผนการขึ้นได้ในหัว

“ไอ้หม่า แกคิดว่าบอสหลี่ทำแบบนี้เพื่อเราจริงๆ เหรอ แกคิดว่าเขาใจบุญขนาดนั้นเลย

“ลองคิดดูดีๆ ร้านอื่นๆ รอบๆ ร้านเราจัดโปรโมชันพร้อมกันหมด แกมั่นใจเหรอว่าเรื่องนี้ไม่มีคนอยู่เบื้องหลัง”

เผยเชียนพูดให้หม่าหยางตาสว่าง

จริงๆ ก็ไม่ได้ถือว่าทำให้อีกฝ่ายตาสว่างจริงๆ หรอก หม่าหยางโดนหลอกง่าย ถ้ามีคนมาปั่นหัวเจ้านี่มากกว่าหนึ่งคน คนที่เข้ามาปั่นหัวหม่าหยางเป็นคนสุดท้ายจะได้เปรียบที่สุด

เผยเชียนปั่นต่อให้เรื่องฟังดูแย่กว่าเดิม เขาใส่สีตีไข่ให้การแบ่งขายหุ้นส่วนกิจการฟังดูอันตรายสุดๆ จนดึงสติหม่าหยางกลับมาได้ตามที่คิดไว้

“ฉิบหาย! บอสหลี่คิดร้ายขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!

“ผมจะปฏิเสธเขาเดี๋ยวนี้เลย!”

เผยเชียนพูดขึ้น “ไม่ต้องหรอก ถ้าเขาแค้นขึ้นมาแล้วเล่นเราอ่วมกว่านี้คงเป็นปัญหาแน่

“บอกเขาไปว่าฉันกำลังเครียดเรื่องที่ร้านขาดทุน ไม่อยากรับข้อเสนอแต่ก็ยังลังเลอยู่ ตอนนี้กำลังตัดสินใจ ถ้าร้านยังขาดทุนอยู่อย่างนี้ ฉันอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้…”

หม่าหยางสับสน “พี่เชียน พี่อยากให้เราขาดทุนต่อไปเรื่อยๆ เหรอ มันไม่ดีกับเราเลยนะ ผมว่าเราไม่น่าจะรับไหว”

เผยเชียนยิ้ม “ถ้าเราขาดทุน อีกฝ่ายก็ไม่น่าจะต่างกัน

“ร้านพวกนั้นก็กำลังขาดทุนเหมือนเรา อย่างมากก็แค่เจ๊งไปด้วยกันทั้งหมด มีอะไรให้ต้องกลัว

“อีกอย่างถ้าพวกนั้นยังทุ่มเงินต่อไปเรื่อยๆ ก็อาจเรียกลูกค้ามาเพิ่มได้ คนที่อาศัยอยู่จุดอื่นในเมืองจิงโจวอาจจะเข้ามาลองใช้บริการ

“ในระยะยาวจะเป็นผลดีกับกิจการแถบนี้ เราก็จะไม่ขาดทุนอีก”

หม่าหยางถึงบางอ้อ “อย่างนี้นี่เอง! ผมเข้าใจแล้วพี่เชียน!”

“ดี ถ้างั้นก็ไปบอกบอสหลี่ตามที่ฉันบอก…”

เผยเชียนวางสายไป ก่อนจะผุดยิ้มขึ้น

บอสหลี่ คุณคงภูมิใจมากที่ล่อลวงหม่าหยางได้

แต่คุณคิดผิดแล้วละ เพราะใครๆ ก็หลอกเจ้านี่ได้หมดแหละ…

คุณมาโกหกเจ้านี่ ผมก็แค่โกหกทับให้มันกลับข้าง

เผยเชียนล่อลวงหม่าหยางด้วยเรื่องจริงปนเรื่องโกหก เรื่องที่ว่าจะช่วยให้กิจการในละแวกนี้ดีขึ้นนั้นเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ

สภาพธุรกิจเกิดจากองค์ประกอบหลายอย่าง แค่หลายๆ ร้านจัดโปรโมชันพร้อมกันจะไปทำให้ธุรกิจดีขึ้นได้ยังไง แค่คิดก็รู้แล้วว่าเป็นไปไม่ได้

แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะโกหกหม่าหยาง