บทที่ 187 การทดลองเล็กๆ ของบอสเผย

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเผยเชียนจะทำตามใจชอบได้

ถ้าเป็นบริษัทที่ไม่มีความเชื่อมโยงกับเงินทุนระบบเลย ก็จะไม่ค่อยรู้จักเผยเชียน แล้วคงไม่มีทางจ่ายค่าจ้างให้ราคาแพงแน่

เผยเชียนเองก็ไม่สามารถแอบตกลงกับอีกฝ่ายได้ เพราะระบบไม่อนุญาตให้ทำอะไรที่จะทำให้คนอื่นสงสัยถึงการมีอยู่ของระบบ

หมายความว่าอีกฝ่ายจะต้องเต็มใจให้ค่าจ้างเผยเชียนสูงๆ เอง

ถ้าเป็นตามนี้ ระบบก็ไม่ได้สนใจว่าเผยเชียนจะได้รับค่าจ้างสูงแค่ไหน

แต่ก็เป็นไปได้ยาก

“ระบบวางกฎไว้เข้มมาก ปิดช่องทางการหากินทุกทางเลย”

เผยเชียนมีไอเดียคร่าวๆ แล้วในหัว แต่เขาต้องการการร่วมมือจากใครสักคนถึงจะสามารถจัดการตามแผนนี้ได้

ตอนนั้นเองมือถือของชายหนุ่มก็ดังขึ้น หม่าหยางเป็นคนโทรมา

“พี่เชียน! บอสหลินบอกว่ามีเรื่องอยากคุยกับพี่ พี่มาที่ร้านได้มั้ย”

…

…

ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู

หลินฉางกับเผยเชียนไม่ได้ไปเจอกันที่ร้านสาขาหลัก เพราะที่นั่นคนเยอะวุ่นวาย

หม่าหยางจึงแนะนำให้ไปที่ร้านสาขาแทน

เผยเชียนไปถึงที่ร้านสาขาแล้วเปิดประตูเข้าไปข้างใน

มีลูกค้าเข้ามาใช้บริการมากกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะเฉินเหล่ย

พอเฉินเหล่ยมีชื่อเสียงขึ้นมาจากรายการ The Voice of China เรื่องราวของเขากับร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูก็กลายเป็นกระแสพูดถึงกันยกใหญ่ในหมู่คนดู ทำให้ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูกลายเป็นร้านดังขึ้นมา

แฟนคลับส่วนใหญ่ของเฉินเหล่ยแห่ไปร้านสาขาหลัก เพราะเป็นที่ที่เฉินเหล่ยเคยทำงาน

ส่วนร้านสาขาย่อยก็พลอยได้ประโยชน์ไปด้วยจากการที่ร้านมีชื่อเสียงขึ้นมา

หลายคนเคยคิดว่าราคาค่าบริการของร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูแพงมาก แต่ตอนนี้ก็ยอมจ่ายเพื่อให้ได้เข้าไปใช้บริการ

แน่นอนว่าด้วยทำเลอันย่ำแย่ของร้านสาขาเหล่านี้ ทำให้ลูกค้าส่วนใหญ่มีแค่เหล่าคนมีกำลังซื้อภายในพื้นที่ บรรดาร้านสาขาจึงยังก่ำกึ่งระหว่างกำไรกับขาดทุน

เผยเชียนนั่งลงตรงข้ามหลินฉาง

ถึงคนตรงหน้าจะทุ่มเงินให้ร้านเขาทีเดียวหลายแสนหยวน แต่เผยเชียนก็ไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งอะไร เพราะหลังแปลงผลกำไร เขาก็ได้มาแค่ไม่กี่พันหยวน

เห็นได้ชัดว่าหลินฉางไม่ได้ใส่ใจเงินที่จ่ายไปเลย

“บอสเผย ดีใจที่ได้พบกันอีกครั้งนะครับ

“บอสช่วยดูแลน้องสาวผมมาตลอด ที่เหมาร้านไปครั้งก่อนถือเป็นแค่การตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ จากผม” หลินฉางยิ้ม

พอพูดถึงเรื่องนี้เผยเชียนก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

แกโยนเงินมาหลายแสนก็จริง แต่มันไม่ได้เข้ากระเป๋าฉันเลยโว้ย

เผยเชียนยิ้มบาง “บอสหลินพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะครับ คุณทุ่มเหมาร้านตั้งหลายแสนต่อหน้าทุกคน จะบอกว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยก็ยังไงอยู่”

หลินฉางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะ “ก็จริงครับ”

หลังจากคุยเล่นกันเล็กน้อย ทั้งสองคนก็สนิทกันมากขึ้น

หลินฉางถอนหายใจ “น้องสาวผมดื้อที่สุดในหมู่พี่น้อง ขนาดพ่อผมยังจัดการไม่ได้เลย ผมตกใจมากตอนที่ได้ยินว่าพอเข้าบริษัทคุณแล้วก็ทำตัวดี ไม่ถือตัว ผมเลยบินมาจิงโจวด้วยตัวเองเพื่อจะได้รู้ว่าบอสเผยเป็นใครกันแน่”

เผยเชียน “…”

ทำตัวดี ไม่ถือตัวเหรอ

เล่นฉันซะอ่วมต่างหาก!

เผยเชียนอยากจะด่าออกไปใจแทบขาด แต่ก็ทำได้แค่ยกกาแฟขึ้นจิบเงียบๆ ไม่ตอบโต้อะไร ปล่อยให้บทสนทนาไหลไปเรื่อยๆ

“เหมือนว่าพ่อของคุณจะไม่อยากให้น้องคุณทำงานในอุตสาหกรรมเกมนะครับ”

เผยเชียนพูดขึ้นเรียบๆ เพื่อลองหยั่งเชิง

เขาไม่รู้ว่าหลินฉางคิดเหมือนกันกับพ่อของหลินหวานหรือเปล่า และไม่รู้ว่าสถานการณ์ในตระกูลหลินเป็นยังไง

ถ้าลองถามหยั่งเชิงไปแบบนี้ เขาก็จะได้รู้สถานการณ์ในครอบครัวของอีกฝ่าย รวมถึงความคิดของหลินฉางด้วย