ตอนที่ 219
บทที่ 219 พนักงานของฉันมีความสามารถกันทุกคน แต่ชอบถ่อมตัวกันเกินไป
October 31, 2026
พอเปาซวี่เห็นว่าเผยเชียนหันมองตัวเองด้วยสีหน้าลังเลใจ เขาก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
ไอ้ฉิบหาย อย่าบอกนะว่าเป็นฉันอีกแล้ว
ช่วงหยุดงานหนึ่งเดือนเต็มแบบได้รับเงินเดือนรอบก่อน เปาซวี่แทบกระอักเลือดตายเมื่อต้องตะลอนไปทั่วประเทศ พอกลับมาก็รู้สึกเหมือนได้เที่ยวในส่วนของปีนี้ไปเต็มที่แล้ว
ผ่านมาได้ไม่กี่เดือน เรื่องสยองแบบคราวนั้นจะเกิดขึ้นอีกรอบอย่างนั้นเหรอ
เปาซวี่รีบพูดขึ้น “บอสเผย ผมขอถอนตัวจากโอกาสนี้ด้วยความสมัครใจ! ยกรางวัลนี้ให้คนอื่นที่อยากได้มากกว่าผมเถอะครับ!”
เผยเชียนส่ายหัว “แล้วจะโหวตไปเพื่ออะไรถ้าจะโยนรางวัลให้กันไปมาแบบนี้ ผลออกมายังไงก็ต้องยึดตามนั้น เปลี่ยนแปลงไม่ได้
“ผมให้เวลาคุณเก็บกระเป๋าสองวัน”
เปาซวี่แสนลำบากใจ “บอสเผย ผมไปทุกที่ที่น่าสนใจในประเทศมาหมดแล้ว! เก็บมาหมดทุกที่ ผมมีรูปกับประวัติการเดินทางในแอปยืนยัน ไม่มีที่ไหนให้ผมไปได้อีกแล้ว!”
เผยเชียนยิ้มอ่อน “คุณไปทุกที่ที่น่าสนใจในประเทศมาหมดแล้วงั้นสินะ
“งั้นพรุ่งนี้ไปจัดการเรื่องวีซ่า ไปเปิดหูเปิดตานอกประเทศแทน ระหว่างเก็บเกี่ยวเรี่องวัฒนธรรมกับสิ่งแปลกตาต่างๆ คุณก็ใช้โอกาสนี้เรียนรู้เรื่องการพัฒนาเกมจากประเทศที่พัฒนาแล้วทางฝั่งตะวันตกมาด้วย”
เปาซวี่อยากจะพูดบางอย่างออกไป แต่เผยเชียนก็ขัดขึ้นก่อน “เอาตามนี้ พรุ่งนี้ไปจัดการเรื่องวีซ่าซะ”
เปาซวี่ “…”
อะไรวะเนี่ย!
เปาซวี่แสนทุกข์ใจ เขาไม่อยากไปจากที่นี่!
บอสเผย ผมยอมทำงานล่วงเวลาแทนก็ได้!
แต่สีหน้าของบอสเผยนั้นบ่งบอกชัดเจนว่าบอสตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้อีก
กฎเรื่องการคัดเลือกพนักงานดีเด่นนั้นตั้งเอาไว้นานแล้ว เขาได้แต่ยอมจำนนต่อโชคชะตา
เปาซวี่คิดในใจว่ากลับมาเมื่อไหร่ เขาจะบอกทุกคนให้ชัดเจนว่าไม่ต้องโหวตเขาเป็นพนักงานดีเด่นอีก!
ฉันไม่สนทั้งงบตามฝันหนึ่งล้านหยวนกับหยุดงานหนึ่งเดือนแบบได้รับเงินเดือน ช่วยโหวตกันดีๆ หน่อย ไปโหวตคนที่เขาอยากได้นู่น!
แต่ตอนนี้สายไปแล้ว เขาทำได้แค่เก็บความคิดนี้ไว้บอกคนอื่นหลังจบช่วงหยุดงาน
เผยเชียนหันมองลู่หมิงเหลียงอีกรอบ “พูดอะไรสักหน่อยสิ”
ถ้าคนอื่นได้รับรางวัลพนักงานดีเด่น เผยเชียนคงจะรู้สึกยินดีจากใจจริง อาจจะหัวเราะให้กับความโชคร้ายของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ
แต่คนที่ได้รับรางวัลพนักงานดีเด่นดันเป็นลู่หมิงเหลียง ทำให้เผยเชียนใจหายอยู่หน่อยๆ
เขาจึงรู้สึกสองจิตสองใจ
ลู่หมิงเหลียงถือถ้วยรางวัลไว้ในมือพร้อมพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น “ผมไม่คู่ควรกับรางวัลนี้เลย ผลงานที่ผ่านมาเป็นเพราะบอสเผยช่วยชี้ทางภาพรวมให้ดำเนินไปสู่ความสำเร็จ ผมแค่ทำตามคำสั่งบอสเผยอย่างเคร่งครัดก็เท่านั้น
“ผมคิดว่าสำหรับใครก็ตามที่จะได้ขึ้นมารับตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายวางแผน ขอแค่ทำตามแนวทางและกลยุทธ์ของบอสเผยตั้งแต่ต้นไปจนจบ คุณก็จะประสบความสำเร็จได้!
“ผมหวังว่าเถิงต๋าจะเติบโตยิ่งขึ้นไปอีก ขอบคุณทุกคนมากครับ!”
เสียงปรบมือดังก้องออฟฟิศ เผยเชียนปรบมือตามทุกคนอย่างจริงใจ
ดูเขาสิ พูดได้ดีจริงๆ!
ถึงเผยเชียนจะไม่ได้เห็นด้วยกับคำพูดทั้งหมดของลู่หมิงเหลียง แต่ก็มีอยู่ประโยคหนึ่งที่ตรงใจเขามากๆ
ใครก็ตามที่จะได้ขึ้นมารับตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายวางแผนควรจะฟังที่บอสเผยบอกอย่างเคร่งครัด
นี่แหละที่เผยเชียนต้องการ!
สิ่งที่เขากังวลที่สุดคืออะไรน่ะเหรอ
เขากลัวว่าพนักงานจะไม่เชื่อฟังคำสั่ง!
พวกเขาพยายามอ่านใจเขาและสร้างองค์ประกอบใหม่ๆ ใส่เกมโดยที่ไม่ถามไถ่ก่อน สุดท้ายเกมที่ออกมาจึงผิดจากที่เผยเชียนคิดไว้ไปหมด!
เทียบกับลู่หมิงเหลียงแล้ว ถึงจะน่าเสียดายที่เกมออกมาประสบความสำเร็จ แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือทัศนคติของเขาดีกว่าหวงซื่อปั๋วและเปาซวี่หลายเท่า!
เสี่ยวลู่เป็นพนักงานที่ดีจริงๆ
เขาต้องตกรางวัลให้ซะแล้ว!
เผยเชียนยิ้มพร้อมกับถามออกไป “คิดไว้รึยังว่าจะเอาทุนตามฝันหนึ่งล้านหยวนไปทำอะไร”
ลู่หมิงเหลียงดูลังเลเล็กน้อย “เอ่อ… แผนของผมเป็นแบบนี้ครับบอสเผย
“กระบวนการค้นคว้าและพัฒนาเกมกลับใจคือฟากฝั่งกำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ผมว่าจะอยู่ทำต่อให้จบช่วงนี้ก่อน
“อีกอย่างผมยังไม่ค่อยแน่ใจว่าตัวเองอยากทำอะไร ผมว่าผมไม่มีทักษะและความสามารถด้านอื่นนอกเหนือจากทักษะที่ใช้ในวงการเกม
“เพราะงั้นผมว่าเราเก็บเรื่องนี้ไว้คุยกันทีหลังได้ไหมครับ บอสเก็บเงินไว้ก่อน แล้วเราค่อยมาคุยกันตอนผมคิดออกว่าตัวเองอยากจะทำอะไร”
เผยเชียนขมวดคิ้ว
เก็บเรื่องนี้ไว้ก่อนเหรอ ไม่ได้สิ!
ฉันเตรียมเงินเอาไว้แล้ว นายจะไม่ใช้ได้ยังไง
อีกอย่างกฎก็ต้องเป็นกฎ จะให้มาแหกกฎในการคัดเลือกพนักงานดีเด่นครั้งที่สองได้ยังไง แบบนี้ต่อไปจะคุมอะไรได้ ธรรมเนียมการคัดเลือกพนักงานดีเด่นอันแสนดีเยี่ยมนี้จะไปต่อได้ยังไง
ถึงลู่หมิงเหลียงจะเป็นลูกน้องที่ไว้ใจได้ แต่ถ้าหยวนให้ คนอื่นๆ ก็จะหมดความเชื่อใจ ฉันก็จะคุมทีมได้ลำบาก! ฉันไม่มีทางเป็นคนแรกที่แหกกฎนี้หรอก!