บทที่ 24 วงการนักวาดสั่นสะเทือน!

ครู่ต่อมา…

กลุ่มแชตแตก!

“เถิงต๋าคือบริษัทที่สร้างเกมโดดเดี่ยวเดียวดายกลางทะเลทรายไม่ใช่เหรอ!”

“!!!… เลิกสร้างเกมกากๆ แล้วหันมาสร้างเกมมือถือแทนเหรอ”

“ไม่อยากจะเชื่อว่ามีคนบอกว่าบริษัทนี้สร้างเกมด้วยใจ! ล้อกันเล่นรึเปล่าเนี่ย”

ทุกคนไปค้นหาดูแล้วพบว่าเกมแม่ทัพผีนั้นสร้างโดยบริษัทเดียวกันกับที่สร้างเกมโดดเดี่ยวเดียวดายกลางทะเลทราย เกมกากๆ ที่มีกระแสอยู่ช่วงหนึ่ง!

บริษัทแบบนี้จะเอาอะไรมาสร้างเกมด้วยใจ

หร่วนกวางเจี่ยนรีบอธิบาย “จริงๆ นะครับ ถ้าไม่เชื่อ ลองไปโหลดเกมมาเล่นดูได้ เกมทำออกมายุติธรรมกับผู้เล่น ซื้อสิบหยวนเล่นได้ทุกอย่าง! ในเกมมีของให้ซื้อแค่บัตรสมาชิกถาวรสามสิบหยวน มีบัตรแล้วจะสุ่มการ์ดได้เพิ่มสิบใบต่อวัน นอกจากนั้นแล้วก็ไม่มีอะไรให้ซื้ออีก”

“จริงเหรอ”

เฉินฉีรู้สึกกังขา

เกมการ์ดมือถือที่ไม่มีของในเกมให้ซื้อหรือ

แล้วจะหาเงินอย่างไร

คิดว่าจะหาทุนคืนได้จากสิบหยวนที่ผู้เล่นแต่ละคนจ่ายหรือ

ทำแบบนั้นเกมก็ขาดทุนแน่ๆ สิ!

ทุกคนซื้อตัวเกมมาลองเล่นด้วยความคลางแคลงใจ

หลังจากลองเล่นดู พวกเขาก็พบว่ามันเป็นเกมที่คำนึงถึงผู้เล่นจริงๆ!

ถึงในเกมจะมีระบบร้านค้า แต่ก็มีแค่บัตรสมาชิกถาวรราคาสามสิบหยวนให้ซื้อ!

เกมการ์ดส่วนใหญ่ต้องมีให้ซื้อพลังงาน จำนวนครั้งลงด่าน แพ็กสุ่มการ์ด และอื่นๆ แต่เกมแม่ทัพผีไม่มีเลย!

หมายความว่าเหล่าเกมเมอร์จะได้รับประสบการณ์การเล่นที่เหมือนกัน ไม่มีข้อแตกต่างระหว่างผู้เล่นสายฟรีและผู้เล่นสายวาฬ!

เพราะของในเกมที่ให้ซื้อมีแค่บัตรสมาชิกราคาสามสิบหยวน!

ราคานี้เท่ากับบัตรเติมเงินหนึ่งใบในเกม Fantasy World แต่ของเกมแม่ทัพผีนั้นเป็นบัตรถาวร!

เฉินฉีอึ้งไป

เขาทำใจเชื่อไม่ลง!

ด้วยความที่เป็นนักออกแบบคอนเซ็ปต์อาร์ตชื่อดัง เขาจึงเคยทำงานร่วมกับบริษัทเกมยักษ์ใหญ่ในประเทศมาก่อนและเชี่ยวชาญแวดวงนี้

ถึงเขาจะรับผิดชอบในส่วนงานศิลป์ แต่ก็พอมีความรู้เรื่องการออกแบบเกมเหมือนกัน

ไอเทมให้ซื้อเพิ่มในเกมเป็นตัวทำกำไรหลักของเกมการ์ด เพราะเป็นจุดให้ผู้เล่นสายวาฬเติมเงินกันหลายร้อยหลายพัน แค่มีผู้เล่นสายวาฬหนึ่งคนก็เท่ากับมีผู้เล่นปกติสองถึงสามร้อยคนแล้ว

รูปแบบการวางเพดานค่าใช้จ่ายตั้งต้นมาจากเกมสามก๊กสุดคิวต์ หลายๆ บริษัทนึกอิจฉาระบบให้ซื้อไอเทมในเกมเพิ่มของเกมนี้

เป็นธรรมดาที่ชาวเกมเมอร์จะกล่าวหาว่าเกมนี้ขูดรีดผู้เล่น

แต่บริษัทเกมไหนกันที่จะไม่คิดหาเงินจากเกม

เฉินฉีไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะมีบริษัทที่คำนึงถึงผู้เล่นจนนอกจากจะใช้เงินทั้งหมดไปกับการพัฒนาตัวเกมให้มีคุณภาพและไม่เหลือเงินไว้สำหรับค่าโฆษณา ทางบริษัทยังตัดแหล่งรายได้ของตัวเองเพื่อให้ผู้เล่นทุกคนได้รับประสบการณ์การเล่นเท่าเทียมกันอีกด้วย!

จิตใจดีงามอะไรถึงเพียงนี้

ช่างอ่อนต่อโลก…แต่ก็มีคุณธรรมสูงส่งไม่แพ้กัน!

เฉินฉีน้ำตาปริ่ม เขาจำได้ว่าตัวเองเข้าสู่วงการในยุครุ่งเรืองของเกมแบบสแตนด์อโลน เกมเมอร์อย่างเขายังคงจำจิตวิญญาณของตัวเองได้ดีและอยากสร้างเกมแบบสแตนด์อโลนที่คำนึงถึงผู้เล่น…

แต่ตอนนี้มีบริษัทที่มีจิตวิญญาณเช่นนี้หลงเหลืออยู่ไม่มาก

“ได้ๆ เดี๋ยวฉันช่วยแชร์ลงเว่ยป๋อตอนนี้เลย จะปล่อยให้เกมดีๆ แบบนี้ถูกฝังลืมไม่ได้!” เฉินฉีตอบเป็นคนแรก

คนอื่นๆ ก็ตอบตกลงอย่างแข็งขัน

“ใช่ เกมนี้คิดถึงผู้เล่น! ฉันก็จะช่วยโฆษณาด้วย!”