บทที่ 39 หยุดสามวันฉลองเริ่มงาน

หม่าหยางประทับใจสุดๆ ตั้งแต่ได้ยินว่าเปาซวี่มีไอดีเลเวลตันหกไอดี

เขาเคยเล่นเกม Fantasy World มาก่อน แต่จนถึงปัจจุบันก็ยังเป็นแค่มือใหม่

เปาซวี่เป็นคนมีความสามารถจริงๆ!

เป็นเกมเมอร์ฝีมือเทพ!

หม่าหยางดูเงินเดือนอีกครั้ง

“เราจ้างคนเทพๆ แบบนี้แค่สามพันต่อเดือนเองเหรอ ได้เงินน้อยกว่าผมอีก! น้อยไปรึเปล่าเนี่ย ถ้าโดนดึงตัวไปจะทำไง” หม่าหยางเป็นกังวล

เผยเชียนกระแอมกระไอ “ไม่ต้องห่วง ฉันพูดจนเขาเชื่อฉันสุดๆ แล้ว”

เขากำลังนึกว่าตนจะสามารถผลาญเงินด้เพิ่มอีกเท่าไหร่ตอนขึ้นเงินเดือนพนักงานทั้งบริษัท

ใช่ คงจะเยี่ยมยอดไปเลย

แม้เงินเดือนพนักงานสามถึงห้าพันหยวนต่อคนจะไม่ได้ดูเยอะมาก แต่พอนำมารวมกันก็ถือเป็นยอดต่อเดือนที่ค่อนข้างสูง

ทำให้หลายๆ บริษัทขี้เหนียวถึงขนาดต่อรองเงินเดือนเป็นหลักร้อยหยวน และปรับเงินเดือนพนักงานเพิ่มทีละแค่หนึ่งถึงสองร้อยหยวน

พอได้ยินที่เผยเชียนอธิบาย หม่าหยางก็รู้สึกมั่นใจในตัวอีกฝ่ายมากขึ้น!

นอกจากจะจัดการเรื่องยากๆ อย่างการเปิดบริษัทและจ้างพนักงานได้แล้ว เขายังทำเรื่องทั้งหมดนี้ได้ดีเยี่ยมอีกด้วย!

เผยเชียนสามารถขุดเพชรในตมขึ้นมาได้ แถมยังต่อรองจ้างได้ในราคาสมเหตุสมผล!

ถ้านี่คือการสอบ เผยเชียนคงได้ร้อยคะแนนเต็ม!

“แล้วเราเริ่มงานกันเมื่อไหร่ดี” หม่าหยางรอแทบไม่ไหว

เผยเชียนมองวันที่

“จะเสียเวลาคิดหาฤกษ์ดีๆ ทำไม เริ่มงานวันพรุ่งนี้กันเลย!”

…

หวงซื่อปั๋วรู้สึกว่าตัวเองกำลังฝันไปตั้งแต่ได้รับจ้างเข้าทำงาน

เขาไม่สามารถทำใจให้เชื่อได้ตอนที่เผยเชียนบอกว่าตนเองผ่านการสัมภาษณ์ ในใจนึกกลัวว่าหรือจะเจอบริษัทต้มตุ๋นเข้าแล้ว

แต่พอคิดถึงตอนที่เจอหัวหน้าที่ล็อบบี้ หวงซื่อปั๋วก็มั่นใจว่าตนต้องโดนหัวหน้าหลิวรังแกแน่ถ้ากลับไป

เขาจึงตัดสินใจยื่นใบลาออก

ไม่ได้มีการคัดค้านอะไรกับการลาออกของเขา เพราะอย่างไร หวงซื่อปั๋วก็เป็นพนักงานระดับล่างที่รับผิดชอบงานยิบย่อย คนแบบเขาหาเด็กจบใหม่มาแทนได้ทุกปี หัวหน้าหลิวไม่ได้กังวลว่าจะหาเด็กใหม่มาให้โขกสับไม่ได้

เอาเข้าจริง หัวหน้าหลิวไม่ได้ถามหวงซื่อปั๋วเลยด้วยซ้ำว่าลาออกไปไหน

ถึงหัวหน้าหลิวจะรู้ว่าหวงซื่อปั๋วไปสัมภาษณ์งานบริษัทเถิงต๋า แต่ก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะผ่านสัมภาษณ์

เพราะถ้าขนาดตนเองยังไม่ผ่านการสัมภาษณ์ แล้วคนไม่เอาถ่านอย่างหวงซื่อปั๋วจะผ่านได้อย่างไร

ความคิดนั้นไม่เคยผ่านเข้ามาในหัวของหัวหน้าหลิวเลย

พอลาออกเสร็จเรียบร้อย หวงซื่อปั๋วก็เป็นพนักงานของบริษัทเถิงต๋าอย่างเป็นทางการ

แต่เขาก็เริ่มนึกสงสัยในชีวิตขึ้นมาหลังจากไปทำงานวันแรก

ตั้งแต่เริ่มงานตอนเก้าโมงเช้าและเลิกงานตอนห้าโมงเย็น…

เขาได้ทำอะไรบ้างตลอดทั้งวันนี้

ไม่ได้ทำอะไรเลย!

หลังจากทักทายกันเล็กน้อย เผยเชียนก็ให้หวงซื่อปั๋วไปทำงานง่ายๆ

ซึ่งก็คือเล่นเกม!

เล่นเกมแบบไหนได้บ้าง คำตอบคือได้หมด!

จะเล่นอย่างไร ก็ได้ทั้งนั้น!

หวงซื่อปั๋วไม่เคยเจอบริษัทแบบนี้มาก่อน

ที่บริษัทเก่าของเขา การเล่นเกมถือเป็นเรื่องต้องห้าม!

ห้ามเล่นเกมในเวลางาน!

เหตุผลก็ง่ายๆ นั่นคือบริษัทเกมไม่ใช่ที่สำหรับเล่นเกม แต่เป็นที่สำหรับสร้างเกม

การเล่นเกมจะทำให้ประสิทธิภาพการทำงานลดลง นี่คือเหตุผลที่บริษัทเกมหลายบริษัทห้ามพนักงานเล่นเกม เอาเข้าจริง บางบริษัทถึงกับห้ามพนักงานเล่นเกมของบริษัทตัวเองด้วยซ้ำ

แปลกใช่ไหมล่ะ

ถ้าไม่ได้เล่นเกมของตัวเองดูแล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าต้องปรับตรงไหน

แต่เรื่องแปลกๆ เหล่านี้กลับเป็นเรื่องธรรมดาของทุกที่

จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมหวงซื่อปั๋วถึงรู้สึกกังวลตอนเริ่มงานกับบริษัทเถิงต๋า

นั่นเพราะมีใครไหมที่เคยเห็นพนักงานบริษัทเกมเลิกงานตอนห้าโมงเย็น

คนที่นั่งถัดจากเขาคือรุ่นพี่ชื่อเปาซวี่

ถึงจะไม่รู้ว่าเปาซวี่จริงๆ แล้วอายุเท่าไหร่ แต่ดูจากเส้นผมบนหัวที่เหลืออยู่หวงซื่อปั๋วก็เดาว่าอีกฝ่ายน่าจะแก่กว่า

แน่นอนว่าถึงโต๊ะทำงานเขาจะอยู่ข้างเปาซวี่ แต่ทั้งสองก็เว้นระยะห่างจากกันประมาณสามถึงสี่เมตร

ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะบริษัทนั้นกว้างใหญ่เสียเหลือเกิน

ความกังวลในตอนแรกของหวงซื่อปั๋วกลายเป็นความละอายใจเมื่อได้เห็นไฟในการทำงานของเปาซวี่

ช่างเป็นพนักงานที่มีความรับผิดชอบสุดๆ!

หัวหน้าสั่งให้เล่นเกม เขาก็อุทิศชีวิตเล่นเกมเต็มที่!

ก่อนหน้านี้หวงซื่อปั๋วเหลือบไปเห็นไอดีเกม Fantasy World ของเปาซวี่โดยบังเอิญ

ไอดีของเขาเต็มไปด้วยตัวละครเลเวลตัน แถมยังมีอุปกรณ์สุดเทพใส่ทุกตัวอีกด้วย!