บทที่ 47 ค่าล่วงเวลาที่ไม่มีอยู่จริง!

พวกเขาสรุปเนื้อหาเกมฐานทัพกลางทะเลกันอย่างรวดเร็ว

ภายในสัปดาห์เดียว แบบร่างสำหรับตัวเกมส่วนใหญ่เสร็จสมบูรณ์ตามที่คาดไว้ หวงซื่อปั๋วรับผิดชอบคุมโปรเจ็กต์นี้ เมื่อไหร่ที่เขาเห็นส่วนไหนผิดไปจากคอนเซ็ปต์ที่เปาซวี่วางเอาไว้ พวกเขาจะแก้ไขทันที

ขณะเดียวกัน ทีมออกแบบก็เริ่มสร้างเกมตัวต้นแบบโดยใช้เครื่องมือพัฒนาเกม

เนื่องจากพวกเขาใช้เทมเพลตที่ใช้กันทั่วไป กระบวนการในช่วงเริ่มแรกจึงเป็นไปอย่างราบรื่น แต่ก็ยังต้องปรับแต่งให้ตรงกับที่หวงซื่อปั๋วกับเปาซวี่วางเอาไว้

ทีมงานภาพได้รับมอบหมายให้ติดต่อนักวาดบนเว็บไซต์รวมทรัพยากรเพื่อประสานงานเรื่องทรัพยากรงานภาพตามที่กำหนด

พวกเขาเตรียมเทมเพลตซอมบี้และทหารรับจ้างที่ใช้กันทั่วไป รวมถึงภาพเด็กหญิงอย่างรวดเร็ว

ภาพของเด็กหญิงเป็นจุดสำคัญ ทีมงานภาพจากเถิงต๋าจึงต้องวิ่งวุ่นประสานงานกันไปมาระหว่างฝั่งนักวาดที่จ้างมาและฝั่งหวงซื่อปั๋วกับเปาซวี่

เรื่องงานภาพเด็กหญิงมีคนรับผิดชอบแค่สามคน คนแรกคือนักออกแบบคอนเซ็ปต์ซึ่งรับผิดชอบเรื่องงานภาพ อีกคนรับผิดชอบเรื่องโมเดลตัวละคร ส่วนคนสุดท้ายรับผิดชอบเรื่องการเคลื่อนไหว แต่ละคนมีขอบเขตงานของตัวเอง

จากผังงานทั้งหมด เด็กหญิงเป็นตัวละครที่ลงทุนไปมากที่สุดในตัวเกม

ในเนื้อเรื่องบางส่วน การเคลื่อนไหวและสีหน้าของเด็กหญิงต้องสั่งทำพิเศษ เห็นได้ชัดว่าทุ่มงบลงส่วนนี้ไม่อั้น

แต่ก็แน่นอนว่าทั้งหมดก็ต้องอยู่ในงบที่วางไว้

ที่เป็นแบบนั้นก็เพราะเกมระดับ AAA[1] ของต่างประเทศมักจะมีตัวละครหลักหลายตัว แต่ละตัวสร้างขึ้นโดยใช้มาตรฐานเดียวกัน แต่เกมฐานทัพกลางทะเลมีแค่เด็กหญิงเพียงตัวละครเดียว ทำให้ยังคุมงบประมาณได้

ถ้าพวกเขาไปเจองานภาพที่ดีกว่าเดิม หวงซื่อปั๋วก็จะไปรายงานเผยเชียนทันที

บอสเผยยกนิ้วโป้งให้ทุกครั้ง ซึ่งหมายความว่าให้ซื้อได้เลย!

ตอนแรกหวงซื่อปั๋วรู้สึกไม่สบายใจ เพราะสงสัยว่าการเพิ่มงบประมาณขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้จะดีจริงๆ หรือ

ถ้าเป็นที่บริษัทอื่นคงโดนเจ้านายด่ายับไปแล้ว!

จากเจ็ดแสนหยวนเป็นหนึ่งล้านสองแสนหยวน แล้วขยับไปเป็นหนึ่งล้านห้าแสนหยวน…

ถ้าเป็นที่อื่น หวงซื่อปั๋วจะต้องโดนตราหน้าว่าเป็นคนที่วางแผนและคุมเรื่องงบประมาณได้ห่วยแตก

แต่ที่บริษัทเถิงต๋า นอกจากบอสเผยจะไม่ได้ดุด่าแล้ว ยังนึกพอใจเสียด้วยซ้ำ!

หวงซื่อปั๋วรู้สึกซาบซึ้งใจในความแตกต่างนี้!

ทำไมฉันถึงโง่แบบนี้ บอสเผยเชื่อใจฉันสุดๆ…

เขาทำไปทั้งหมดก็เพราะใจรัก ไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทน!

ถ้าทำเกมออกมาไม่ดี ฉันคงทำให้บอสต้องผิดหวังแน่!

…

พริบตาเดียวก็สิ้นเดือนแล้ว

วันนี้คือวันศุกร์ที่ 29 เดือนพฤศจิกายน

สำหรับหวงซื่อปั๋ว วันนี้ก็เหมือนวันธรรมดาทั่วไป

ตอนนี้ งานของเขาเสร็จเกือบหมดแล้ว การออกแบบก็เสร็จสมบูรณ์ รายละเอียดต่างๆ จัดทำกันอย่างถูกต้องเหมาะสม ทรัพยากรอื่นๆ ในเกมก็เริ่มสร้างกันแล้ว

ในฐานะหัวหน้าฝ่ายวางแผน หวงซื่อปั๋วไม่ต้องจัดการเรื่องต่างๆ อย่างการใช้เครื่องมือพัฒนาเกมเอง เขามีลูกน้อยคอยจัดการในส่วนนี้ให้

หน้าที่ของเขาคือดูแลทุกคนในทีมออกแบบ และคอยตรวจดูว่างานแต่ละส่วนมีความคืบหน้าหรือเปล่า

เทียบกับการร่างแบบแล้ว งานนี้ง่ายกว่ามาก ทำให้หวงซื่อปั๋วไม่ต้องทำงานล่วงเวลาไปพักหนึ่ง

พอมีกำลังคนและกำลังทรัพย์ที่พอเพียง งานก็คืบหน้าไปตามกำหนด ไม่จำเป็นต้องทำงานล่วงเวลา

หวงซื่อปั๋วไม่เคยรู้เลยว่าการทำงานจะรื่นเริงใจและผ่อนคลายได้ขนาดนี้

ติ๊ง!

โทรศัพท์เขาดัง

พอหยิบขึ้นมาดูก็เห็นข้อความแจ้งเตือนเงินเข้า!

“หา วันนี้วันที่ 29 ไม่ใช่เหรอ”

หวงซื่อปั๋วงงไปหมด

บริษัทส่วนใหญ่มักจะจ่ายเงินเดือนของเดือนนี้ในเดือนถัดไป

บริษัทที่จ่ายเงินเดือนทุกวันที่ 5 นั้นถือว่าดีมากๆ แล้ว

บริษัทที่แย่หน่อยมักจะออกเงินเดือนล่าช้าไปเป็นช่วงกลางเดือนหรือปลายเดือน ซึ่งก็เหมือนกับถือเงินเดือนพนักงานไว้ ถ้ามีการลาออกก็จะหักค่านู่นค่านี่ไป ถือเป็นการกระทำอันแสนน่ารังเกียจ