บทที่ 54 จดหมายลาออกของหลินหวาน

พอเห็นหลินหวานตาเป็นประกาย เผยเชียนก็ตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ

อะไรกันนี่ ฉันพูดอะไรออกไป

ทำไมเธอดูประทับใจขนาดนี้

หลินหวานสำรวมท่าที “บอสเผยคะ ที่บริษัทของบอสเผยไม่มีระบบคัดคนออกใช่ไหมคะ”

ระบบคัดพนักงานระดับล่างออกน่ะหรือ

เผยเชียนเคยได้ยินเรื่องระบบนี้มาก่อน แต่ก็ไม่ได้ใช้ระบบที่ว่า

คนที่เขาอยากให้ออกคือพวกขยันทำงาน! แล้วเขาจะไล่พวกขี้เกียจไปได้อย่างไร

“ไม่มีครับ” เผยเชียนส่ายหน้า “สำหรับผม พนักงานทุกคนก็เป็นเหมือนครอบครัว ถึงบางครั้งจะพลาด เราก็ต้องพยายามเดินหน้าไปด้วยกัน จะมาไล่ใครไปง่ายๆ ไม่ได้หรอก”

หลินหวานพยักหน้าก่อนจะหันไปหาหม่าหยาง

บอสเผยต้องพูดความจริงแน่ๆ เพราะไม่เห็นไล่คนแบบนี้ออกเลย!

เธอถามอีกครั้ง “เอ่อ พนักงานบริษัทบอสเผยทำงานล่วงเวลากันไหมคะ”

“โห คำถามยากเลย” เผยเชียนถอนหายใจ “ผมพยายามบอกให้พวกเขากลับบ้าน แต่บางคนก็เลือกอยู่ต่อกันเอง ผมเลยทำได้แค่จ่ายค่าล่วงเวลาให้พวกเขา”

“แล้วเกมอื่นล่ะคะบอสเผย บอสสร้างขึ้นมาเพื่อทำตามความฝันหรือเปล่าคะ” สายตาของหลินหวานเป็นประกายยิ่งกว่าเก่า

เผยเชียนกระแอมกระไออย่างกระอักกระอ่วน จากนั้นก็ยิ้มพร้อมส่ายหัว “ก็ไม่เชิง มันก็เพราะเงินด้วยเหมือนกัน…”

“ฮ่าๆ บอสเผยต้องพูดเล่นแน่! ถ้าทำเพื่อเงินจริงๆ บอสต้องขยายเพดานค่าใช้จ่ายในเกมแม่ทัพผีไปสิบเท่าแล้ว! แต่บอสก็ไม่ทำ! หนูคิดว่าบอสเผยเป็นคนที่มีความฝันค่ะ”

หลินหวานเหมือนจะได้คำตอบให้กับตัวเองแล้ว “หนูเข้าใจแล้วค่ะบอสเผย ขอบคุณนะคะที่สละเวลาช่วยตอบคำถามหนู”

เธอเดินจากไป ทิ้งให้เผยเชียนยืนเกาหัว

ผู้หญิงคนเมื่อกี้…เป็นใครกัน

เหมือนเธอจะอยู่ในช่วงแลกเปลี่ยนความคิดเมื่อครู่ด้วย

ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะเป็นพนักงานใหม่ของเทียนหัวสตูดิโอ…

เผยเชียนไม่ได้สนใจอะไรเธอมากนัก

…

พวกเผยเชียนใช้เวลาห้าวันเยี่ยมชมบริษัทเกมหลายแห่งในกว่างโจว

แต่ทุกที่ไม่สามารถเทียบชั้นเทียนหัวสตูดิโอได้เลย

ความกระตือรือร้นของเสี่ยวลู่และคนอื่นๆ ค่อยๆ แปรเปลี่ยนกลายเป็นความเบื่อหน่าย

พวกเขาควรจะได้เปิดโลกและเรียนรู้เรื่องราวต่างๆ ที่เมืองนี้ไม่ใช่หรือ

ทุกคนเคยคิดว่ากว่างโจวขึ้นชื่อเรื่องอุตสาหกรรมเกมภายในประเทศ และบริษัทเกมที่นี่จะต้องยอดเยี่ยมมากแน่ๆ แต่กลับไม่มีที่ไหนดีอย่างที่คิดเอาไว้เลย!

แต่ละที่ไม่ได้ดีไปกว่ากัน!

บริษัทที่ดีที่สุดจากทั้งหมดคือเทียนหัวสตูดิโอที่ไปมาวันแรก

ทุกคนคิดว่าสภาพแวดล้อมการทำงานในเทียนหัวสตูดิโอค่อนข้างแย่ แต่ก็ได้มารู้ที่หลังว่าบริษัทเกมอื่นๆ นั้นแย่ยิ่งกว่า! ภาพลักษณ์บริษัทเกมในกว่างโจวดิ่งลงเหวไปเรื่อยๆ

พอถึงวันที่ห้าก็ไม่มีใครอยากไปศึกษาดูงานที่บริษัทเกมอื่นๆ อีก

บางคนอยากไปซื้อของฝาก

บางคนอยากใช้โอกาสนี้กินอาหารท้องถิ่นให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะกินได้

บางคนทนรอให้ถึงวันกลับไปบริษัทเถิงต๋าแทบไม่ไหวเพื่อที่จะได้ทุ่มเททำงานให้บอสเผย…

สรุปแล้วการศึกษาดูงานครั้งนี้ให้ผลลัพธ์กลับกัน

พวกเขาควรจะได้มาเห็นโลกกว้าง แต่กลับกลายเป็นได้มาเปรียบเทียบว่าบริษัทเกมไหนในกว่างโจวที่แย่ที่สุด

โดยเฉพาะเทียนหัวสตูดิโอที่ทำให้ภาพฝันของทุกคนแตกสลาย

กลับกันแล้ว พนักงานทุกคนได้บทเรียนอันล้ำค่าว่าบริษัทเถิงต๋าเน็ตเวิร์กเทคโนโลยีรักใคร่และดูแลตนเองดีแค่ไหน!

หวงซื่อปั๋วและคนอื่นๆ หิ้วกระเป๋าบินกลับฮั่นตง ไม่นึกเสียดายเลยที่ต้องจากที่นี่ไป

ได้เวลากลับไปพัฒนาเกมฐานทัพกลางทะเล!

…

…

ณ เวลาเดียวกัน ที่เทียนหัวสตูดิโอ

“บอสโจว หนูตัดสินใจแล้วค่ะ หนูอยากลาออก” หลินหวานยื่นจดหมายลาออกให้โจวมู่หยัน