บทที่ 666 ห้าร้อยล้านหยวนไม่ใช่เรื่องใหญ่

เผยเชียนวิเคราะห์จากสีหน้าของเหออันก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงโกรธมาก ซึ่งก็ไม่แปลก ถูกโกหกแบบนี้ ใครจะไม่โกรธบ้าง ที่หร่วนกวางเจี่ยนร้องทักว่า ‘บอสเผย’ นั้นอธิบายทุกอย่าง เหออันต้องเข้าใจ ว่าเผยเชียนหลอกให้คิดว่าตัวเองคือ ‘หม่าหยาง’ ตลอดการสอนที่ผ่านมาแน่นอน ส่วนเหออันจะเข้าใจเรื่องนี้ว่ายังไง… ก็บอกได้ยากมาก เผยเชียนคิดว่าถ้าพูดอะไรเพิ่มอีกจะยิ่งเป็นการเพิ่มข้อผิดพลาดให้ตัวเอง เขา ควรรอให้อาจารย์เหอถามก่อนค่อยตอบ คิดได้แบบนั้น เผยเชียนก็รีบทำลายความเงียบ “กาแฟสักแก้วมั้ยครับ อาจารย์เหอ” สีหน้าหมองหม่นของเหออันดูดีขึ้นมาเล็กน้อย แต่ยังคงเงียบไม่พูดอะไร ทั้งสองเดินเข้ามานั่งในร้านอินเทอร์เน็ตโมหยู พนักงานรีบเข้ามารับออเดอร์ ทันที ก่อนเดินกลับมาเสิร์ฟกาแฟสองแก้วอย่างกระฉับกระเฉง เหออันยกกาแฟขึ้นจิบ การที่บอสเผยเรียกเขาว่า ‘อาจารย์เหอ’ ทำให้เขาใจ เย็นลงมากตอนนี้เขาควรจะโกรธ แต่นอกจากโกรธแล้วก็มีอารมณ์สลับซับซ้อนอื่นแฝง อยู่ ถ้าเป็นคนอื่น เหออันคงหันหลังกลับไปแล้ว แต่พอเป็นบอสเผย… ก็ต้องมาคิด กันดูใหม่ ดูเหมือนจะมีจุดชวนสงสัยหลายจุด ซึ่งต้องทำให้กระจ่างก่อนที่จะจัดการ อะไรต่อไป ‘บอสหม่า’ ที่เรียนกับเขากับนักแสดงในซีรีส์ชีวิตประจำวันของบอสเผยจริงๆ แล้วคือบอสเผยตัวจริง คำถามคือ ทำไมบอสเผยต้องปลอมเป็นบอสหม่าเพื่อให้ เขามาสอนด้วยล่ะ หรือจะกลัวว่าถ้าบอกว่าตัวเองเป็นบอสเผย ฉันจะไม่ยอมมาสอน อืม… ก็เป็นไปได้ ฉันคงไม่รับงานนี้ถ้ารู้ว่าต้องสอนบอสเผย คงอยากมาเจอตัว เพื่อคุยกันมากกว่า ไม่มีทางเตรียมเนื้อหาการสอนอย่างจริงจังหรือเก็บเงินค่า เรียนแน่นอน แสดงว่าบอสเผยอยากเรียนเนื้อหาตั้งแต่เริ่มต้นเหรอ ไม่น่าจะเป็นไปได้ ต่อให้ไม่ได้เรียนเนื้อหาเหล่านี้เลย บอสเผยก็เป็นอัจฉริยะอยู่แล้ว ทำไมถึง อยากมาเรียนใหม่หมดอีกรอบล่ะถ้าทำเกมประสบความสำเร็จได้แค่เกมเดียวคงบอกว่าโชคช่วย แต่ถ้าทำเกม ประสบความสำเร็จออกมามากมายขนาดนี้ ก็ไม่น่าจะเป็นเพราะโชคช่วยแค่อย่าง เดียว หรือบอสเผยต้องการล้มล้างทฤษฎีการออกแบบเกมพวกนี้ ก็เลยจงใจทำเกม ดิ้นรนออกมาพลิกทฤษฎีทุกอย่างของฉัน หรือบอสเผยจะเป็นอัจฉริยะด้านการออกแบบเกมที่ระดับความคิดห่างชั้น จากคนทั่วไปไปมาก จนการจะทำผลงานที่เป็นเหมือนแบบเรียนอย่างเกมดิ้นรน ออกมาได้ เขาต้องอ้าแขนยอมรับทฤษฎีการออกแบบดั้งเดิมที่มีก่อน แนวคิดดั้งเดิมพวกนี้ทำให้เขาบรรลุอีกขั้นของนวัตกรรมได้งั้นเหรอ ทั้งสองจิบกาแฟเงียบๆ ต่างฝ่ายต่างอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง เผยเชียนคิดอยู่นาน แต่ก็หาเหตุผลที่เหมาะสมไม่ได้ทำไมเขาต้องเรียน ก็เพราะระบบกำหนดมาเหตุผลนี้ไม่มีทางบอกออกไปได้แน่ๆ!เป็นไปได้มั้ยที่จะบอกเหออันว่าจริงๆ แล้วเขาไม่เข้าใจเรื่องการออกแบบเกมเลยสักนิด ก็เลยอยากเรียนความรู้พื้นฐาน เขาได้รับความสำเร็จมากเกินไป จึงอยากเรียนรู้ประสบการณ์ความล้มเหลวบ้างเหออันคงพ่นกาแฟใส่หน้าก่อนเขาจะทันได้พูดจบแน่อีกฝ่ายคงโกรธจัดถ้าได้ยินแบบนั้นยากเหลือเกินเผยเชียนไม่อยากปล่อยให้เงียบกันอยู่แบบนี้ จึงพูดเลียบๆ เคียงๆ ดู“อาจารย์เหอ จริงๆ แล้วผมมีเหตุผลบางอย่างในการกระทำของตัวเอง แต่ผมไม่สะดวกที่จะบอกเหตุผลนั้นกับคุณ”เหออันพูดขึ้นบ้างหลังเงียบอยู่นาน “บอสเผยครับ ผมเดาว่าคุณคงคิดว่าความรู้ของคนธรรมดา จะช่วยให้คุณเห็นปัญหาที่มองข้ามไปได้ดีขึ้นใช่มั้ยครับ“ก็เหมือนจิตรกรกับนักดนตรีมากความสามารถ หลังจากประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่ ก็ไม่รู้จะไปต่อยังไง เลยหาแรงบันดาลใจจากศิลปินธรรมดาทั่วไปใช่มั้ยล่ะครับ”เผยเชียน “?”เหออันจิบกาแฟแล้วพูดต่อ “คุณทำให้ผมโกรธจริงๆ ที่ปิดบังตัวตนแบบนั้นแต่พอมาคิดดูดีๆ ผมคงไม่จริงจังกับการสอนถ้าคุณบอกตัวตนที่แท้จริงกับผมตั้งแต่แรก“อีกอย่าง คุณเรียกผมว่า ‘อาจารย์เหอ’ มาตลอด แถมยังฟังอย่างตั้งใจเสมอเวลาผมพูดเกี่ยวกับฝ่ายเกมเถิงต๋า ชัดเจนว่าคุณอยากประเมินเกมตัวเองอีกครั้งในมุมที่ต่างออกไป“ผมเล่าเรื่องเกมเจ้าของที่ดินและความคาดหวังที่มีต่อวงการเกมสแตนด์อโลนจีนในคลาส ซึ่งคุณก็ตอบสนองกลับอย่างดีเยี่ยมด้วยเกมดิ้นรน บอกตามตรงว่าผมพอใจกับเรื่องนี้มากๆ“เพราะงั้นผมก็ไม่ควรคิดเล็กคิดน้อย อะไรผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะครับ!”เผยเชียนไม่คิดว่าเหออันจะคิดทุกอย่างได้เองโดยที่เขาไม่ต้องพูดอะไรเลยสักคำเอ่อ…พลังมโนที่พนักงานของฉันมีเริ่มแพร่ระบาดให้คนรอบตัวฉันในระดับที่กว้างมากๆ แล้วเหรอเผยเชียนเงียบไปครู่หนึ่ง “เอ่อ… ที่อาจารย์เหอพูดมามีความจริงอยู่ แต่ก็ไม่ใช่เพราะเหตุผลนั้นซะทีเดียวครับ”เหออันผงะไปเล็กน้อย “หืม”เผยเชียนเรียบเรียงคำพูด “จริงๆ แล้ว ผมตั้งใจใส่ปัจจัยที่ทำให้เกมล้มเหลวลงไปในเกมดิ้นรน เหตุผลหลักๆ คืออยากทดลองว่าปัจจัยสู่ความล้มเหลวพวกนี้จะส่งผลกระทบกับเกมยังไง…“แต่เพราะโชคช่วย ปัจจัยสู่ความล้มเหลวดันทำให้เกมประสบความสำเร็จขึ้นมา…”เผยเชียนไม่อยากเอาความสำเร็จทั้งหมดของเกมดิ้นรนมาไว้กับตัว เอาเข้าจริง เขาทุกข์ใจมากกับคำชมทั้งหลายที่ได้รับจากโลกภายนอก