บทที่ 6

เสียงฝีเท้าม้าผสานกับเสียงล้อเกวียนของตัวรถบด ถนนดินลูกรังเดินเข้ามาในหมู่บ้านอย่างเชื่องช้า หนิงอันจึงเปิดหน้าต่างออกดูแต่แล้ว

“แค่ก ๆ” เสียงไอยามฝุ่นฟุ้งเข้าปากและจมูกทำให้เด็กหญิงผู้มีวิญญาณมาจากอนาคตจำต้องปิดหน้าต่างทันที

“เจ้าช่างซนเสียจริง” ผู้เป็นย่าเอ่ยติงแกมสงสารยามเห็นท่าทางของหลานสาวผู้กำลังไอหน้าดำหน้าแดง

ผู้เป็นมารดาจึงได้นำผ้าเช็ดหน้าของตนมาเช็ดใบหน้าอันเลอะฝุ่นสีแดงให้ลูกน้อยอย่างเบามือ

“ขอบคุณเจ้าค่ะ” เจ้าตัวเล็กกล่าวพร้อมรอยยิ้มกว้างทำให้หญิงต่างวัยทั้งสองอดรู้สึกเอ็นดูในความน่ารักนี้ไม่ได้จึงทำให้พวกนางยิ้มออกมา

ยงเผยบังคับรถม้าจนกระทั่งมองเห็นชาวบ้านชายหนุ่มจึงได้หยุดรถม้าลง ชาวบ้านวัยกลางคนสามสี่คนต่างมองมาทางพวกเขาอย่างสงสัย

“คารวะท่านอาทั้งหลาย ข้าน้อยมีนามว่ายงเผยข้าขอรบกวนพวกท่านสักครู่เถิด คือครอบครัวของนายท่านอยากทราบว่าหากต้องการมาอยู่หมู่บ้านแห่งนี้จะต้องทำอย่างไรขอรับ” ยงเผยพูดจาสุภาพไม่ถือว่านอบน้อมจนเกินควร

ทำให้ชาวบ้านรู้สึกหวั่นใจไม่น้อย ด้วยความกลัวว่าคนพวกนี้จะนำความเดือดร้อนมาให้ตนซึ่งเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา

แม้กระนั้นหนึ่งในกลุ่มของพวกเขาก็ยังแนะนำออกไปด้วยท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ “ท่านอาอย่าได้หวาดกลัวต่อข้าและครอบครัวเลยขอรับ พวกข้าก็เป็นเพียงคนเร่ร่อนธรรมดาเพียงเท่านั้น” น้ำเสียงเรียบเรื่อยประดุจน้ำไหลเอื่อยพูดขึ้นอย่างสุภาพ

ทำให้ชาวบ้านทั้งสี่ต่างรู้สึกดีขึ้น “หากว่าพวกเจ้าอยากมาอยู่ในหมู่บ้านของเรานั้น จำต้องไปติดต่อยังหัวหน้าหมู่บ้าน

เอาเป็นว่าพวกเราจะพาไปก็แล้วกัน แต่หมู่บ้านของเรานั้นจัดว่าเป็นหมู่บ้านแห้งแล้งมากกว่าที่อื่น

ไม่ทราบว่าท่านคิดดีแล้วอย่างนั้นหรือที่จะพาครอบครัวมาตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นี่” เมื่อความหวาดกลัวเริ่มบรรเทาชาวบ้านคนนี้ก็ชวนชายหนุ่มผู้ยอมเดินจูงม้ามากับพวกตนตามตรง

“เรื่องนี้ข้าคงต้องลองขอสนทนากับหัวหน้าหมู่บ้านของพวกท่านก่อนขอรับ ขอบคุณท่านอาสำหรับความห่วงใยนี้” หยูเจียงยกยิ้มพูดกับเขาจากใจ

หนิงอันเมื่อได้ยินบทสนทนาทำให้นางคิดว่าเหตุใดถึงเป็นดั่งเช่นชาวบ้านคนนั้นกล่าว เนื่องจากกำแพงเมืองที่นางเห็นก่อนเข้ามานั้นช่างใหญ่โตแข็งแรงแล้วเหตุใดหมู่บ้านที่อยู่ห่างจากเมืองไม่มากถึงได้ประสบปัญหาเช่นนี้กัน

ในขณะที่นางกำลังคิดสงสัยอยู่นั้นเสียงของชายคนเดิมก็ดังขัดขึ้นอีกครั้ง “เรือนด้านหน้านี่แหละเป็นของหัวหน้าหมู่บ้าน อีกไม่ไกลก็ถึงแล้ว ข้ามีนามว่าชงแซ่โป ไม่ทราบว่าเจ้ามีนามว่าอะไรอย่างนั้นเหรอ” ชายวัยกลางคนกล่าวแนะนำตัวในขณะเดินไปด้านหน้าเคียงข้างหยูเจียง

“ข้าน้อยมีนามว่าเจียง แซ่หยูขอรับ ท่านอาข้าขอถามท่านเพื่อเป็นความรู้สักหน่อยเถอะ ไม่ทราบว่าหมู่บ้านของท่านชาวบ้านส่วนใหญ่ประกอบอาชีพอันใดกันหรือขอรับ” หยูเจียงเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมาเพราะตั้งแต่ที่เขาเดินมากับคนกลุ่มนี้มองไปทางไหนก็เห็นแต่ความแห้งแล้งทุกหย่อมหญ้า

“ในเมื่อเจ้าจะมาอยู่ที่นี่แล้วข้าจะบอกตามตรงก็แล้วกัน เผื่อว่าเจ้าคิดจะเปลี่ยนใจย้ายไปอยู่ที่อื่นที่เจริญมากกว่านี้” คำพูดของโปชงได้ทำให้ผู้ที่เดินมาด้วยกันอีกสามสี่คนต่างพยักหน้าอย่างเห็นพ้อง

“หมู่บ้านแห่งนี้ชื่อว่าไหลชุน แม้ว่าจะใกล้เมืองกว่าหมู่บ้านอื่น แต่ทว่าพื้นดินกลับแตกระแหงอย่างที่เจ้าเห็น น้ำในแม่น้ำก็มีไม่เพียงพอต่อการเพาะปลูก

ซึ่งเรื่องนี้พวกข้ากับหัวหน้าหมู่บ้านก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ดังนั้นในตอนนี้หมู่บ้านแห่งนี้จึงเกือบจะกลายเป็นหมู่บ้านร้างเลยก็ว่าได้ เพราะเหลือผู้คนอาศัยอยู่เพียงสามสิบกว่าครัวเรือนเท่านั้น

อาชีพส่วนใหญ่ก็ขึ้นเขา ล่าสัตว์ เก็บผักป่า ขุดหาสมุนไพรไปขาย ซึ่งเรื่องนี้ถือว่ายังเป็นโชคดีของคนในหมู่บ้านอยู่บ้าง หากไม่มีป่าอันอุดมสมบูรณ์แล้วละก็พวกเราคงได้อดตายไปนานแล้ว” ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยความเศร้า

เด็กหนุ่มวัยสิบหกอดที่จะเอ่ยถามอย่างสงสัยไม่ได้จึงได้โพล่งออกมา “แล้วเหตุใดพวกท่านถึงยังอยู่ที่นี่กันล่ะขอรับ”

“จือฉี!” ยงเผยตวาดเขาเสียงดุทำให้เด็กหนุ่มหน้าจ๋อยคอหดลงถนัดตา ทำให้สหายอีกคนยิ้มขำให้กับท่าทางของเขา

“ไม่ใช่ว่าไม่อยากย้าย แต่ค่าใช้จ่ายสำหรับการเดินทางไม่น้อย อีกอย่างหากย้ายไปพวกข้าก็ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน

จำต้องอยู่ที่นี่กันตามประสา แม้ว่าที่นี่จะยากจนทว่าน้ำมิตรนั้นพวกข้ามีให้เต็มเปี่ยม หากว่าพวกเจ้าได้อยู่ที่นี่จริง ๆ ก็จะได้รู้เอง” ชายวัยเดียวกับโปชงเป็นคนตอบ

ในระหว่างการเดินมายังเรือนของหัวหน้าหมู่บ้านนั้น ตลอดทางหากเจอชาวบ้าน ทุกคนต่างก็ทักทายปราศรัยกันเป็นอย่างดีตามที่ท่านอาคนนี้กล่าวไม่มีผิด แม้ว่าสายตาของคนเหล่านั้นจะแฝงไว้ด้วยความสงสัยระคนอยากรู้ก็ตาม

“ถึงแล้ว ข้าจะเรียกเขาให้ หัวหน้าหมู่บ้านแห่งนี้มีชื่อว่าไท่ แซ่อาน อายุอานามก็วัยเดียวกับข้านี่แหละ เจ้าเรียกเขาท่านอาเหมือนข้าก็ได้” โปชงกล่าวแนะ

จากนั้นเขาก็ตะโกนเรียกผู้อยู่ด้านในเสียงดังพร้อมกับยกมือตบบานประตูไม้ที่ใกล้จะชำรุดจนคนในครอบครัวหยูกลัวว่ามันจะหลุดติดมือหรือไม่ก็พังลงตรงหน้า

“มาแล้ว” เสียงทุ้มใหญ่ดังมาจากด้านในก่อนที่บานประตูไม้จะเปิดออก

หยูเจียงมองสำรวจตัวบ้านที่สร้างมาจากดินอย่าง หยาบ ๆ หลังคาทำเพียงมุงหญ้าแห้ง

รอบด้านไม่มีรั้วเช่นเดียวกับเรือนอีกหลายหลังที่พวกเขาเดินผ่านมา ‘นี่เป็นการแสดงให้เห็นว่าหมู่บ้านแห่งนี้ต่างอยู่ด้วยความไว้เนื้อเชื่อใจกัน’ หัวหน้าครอบครัวหยูคิด

เมื่อเปิดประตูบ้านของตนออกชายวัยกลางคนก็ผงะอย่างตกใจ พลางมองหน้าลูกบ้านที่เป็นสหายด้วยสีหน้ามึนงง

หยูเจียงไม่ต้องรอให้ใครแนะนำ ชายหนุ่มจึงได้ประสานมือคารวะชายวัยกลางคนขึ้นก่อนโดยที่คนของตนต่างก็ทำตาม

“ข้าน้อยมีนามว่าเจียงแซ่หยู ขอคารวะท่านอาหัวหน้าหมู่บ้านขอรับ” ชายหนุ่มประสานมือกล่าวอย่างสุภาพไม่ได้ดู ต่ำต้อยจนเกินไป

“ไม่กล้า ๆ อย่าได้เกรงใจเลย ไม่ทราบว่านายท่านมาหาข้ามีเรื่องอันใดอย่างนั้นหรือ” อานไท่รีบกล่าวอย่างเกรงใจเนื่องจากเขาคิดว่าคนกลุ่มนี้จะต้องเป็นผู้ร่ำรวยมาจากไหนอย่างแน่นอน ดังนั้นอย่าได้ทำให้ขุ่นเคืองจะดีกว่า

“ท่านอาเรียกข้าว่าเสี่ยวหยูหรือเสี่ยวเจียงเถอะ ที่ข้ามาที่นี่ก็เพื่ออยากจะสอบถามหากว่าข้าต้องการจะซื้อที่ดินเพื่ออยู่อาศัยว่าควรทำอย่างไร” ชายหนุ่มกล่าวตรงไปตรงมาสีหน้าไร้แววล้อเล่น

“ยะ..อยู่ที่นี่อย่างนั้นเหรอ” อานไท่ย้อนถามสีหน้าตื่นตะลึงคล้ายไม่อยากเชื่อ ในใจนั้นก็คิดว่า ‘เจ้าไม่เห็นสภาพหมู่บ้านของข้าหรือถึงได้พูดเช่นนี้’

“ขอรับ” หยูเจียงพยักหน้าอีกครั้ง

ในขณะที่พวกเขากำลังยืนสนทนากันอยู่ น้ำเสียงเล็กเสียงหนึ่งก็เอ่ยทักชายวัยกลางคนทั้งหลายที่ยืนอยู่อย่างน่ารัก น่าชัง

“คารวะท่านลุงทุกท่านเจ้าค่ะ ข้าน้อยเป็นบุตรของท่านพ่อหยูเจียงมีนามว่าหนิงอัน ท่านลุงจะเรียกข้าว่าอันอันหรือเสี่ยวอันก็ได้” เด็กหญิงค้อมตัวคารวะคนรอบทิศด้วยใบหน้ายิ้มกว้าง

การปรากฏตัวของเด็กหญิงตัวเล็กได้นำพาให้ผู้ใหญ่บ้านวัยกลางคนรวมถึงชายอีกสี่คนรู้สึกตื่นตะลึงเนื่องจากพวกเขาไม่คิดว่าชายหนุ่มจะมีลูกน้อยติดตามมาด้วย

“ข้าเสียมารยาทแล้ว เจ้ามีครอบครัวมาด้วยก็ไม่บอก แม่หนูตัวเล็กคงจะหนาวแย่ดูหน้าน้อย ๆ นั่นสิแดงก่ำไปหมดแล้ว มาขอเชิญเข้าบ้านก่อน เสี่ยวหม่านเจ้าอยู่ไหนรีบต้มน้ำนำมาให้แขกกินเร็วเข้า” หัวหน้าหมู่บ้านรีบเชื้อเชิญคนกลุ่มนี้อย่างกระตือรือร้น

ความคลางแคลงใจที่มีอยู่แต่เดิมหายไปสิ้น “นายท่านพวกข้าจะรออยู่ที่รถม้าขอรับ” พ่อบ้านรุ่ยกระซิบบอกผู้เป็นนายเนื่องจากบ้านดินด้านหน้านั้นค่อนข้างหลังเล็กคะเนจากสายตาน่าจะมีเพียงสามห้องนอนหนึ่งห้องโถง ไม่น่าจะรับคนของตนได้หมด