บทที่ 100 การจัดแจง

ภายในทางบันไดเงียบสงัด

ทอมมี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย คิดในใจว่าเมื่อกี้ตัวเองหูฝาดรึเปล่า

แต่กันไว้ดีกว่าแก้ เขาทำมือให้จอห์นหยุดก่อน และเดินลงบันไดไปอย่างระมัดระวัง

เขายืนอยู่ตรงทางบันไดระหว่างชั้นห้าและชั้นหก ยิงปืนอีกหลายนัดเข้าไปที่ประตูบันไดไปชั้นห้า

ปังปัง!

เสียงปืนดังแสบหูเงียบไปอย่างรวดเร็ว ภายในทางบันไดยังคงเงียบ

ใจของทอมมี่ที่จ่อมาถึงคอหอยกลับไปที่เดิม เขาหัวเราะเยาะตัวเองและคิดว่าตัวเองระแวงเกินไป

“ไม่เป็นไรแล้วจอห์น”

จอห์นที่แบกเฉินหวั่นชิงอยู่ถึงเดินลงมาทางบันไดและแซว “ทอมมี่ ฉันว่านายคงไม่ได้ประสาทกินเพราะผู้หญิงสองคนเมื่อคืนใช่มั้ย?”

“นายสิประสาทกิน”

ทอมมี่กรอกตามองบนอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเดินนำลงบันไดไปก่อน

ทว่า ทันทีที่เขาก้าวลงมาถึงชั้นห้าก่อน เย่เทียนที่ซ่อนตัวอยู่ตรงประตูก็เปิดประตูด้วยความเร็วแสงและถีบออกไปอย่างแรง

เย่เทียนไม่ได้ออกแรงถีบเต็มที่ แต่แค่จัดการกับคนธรรมดาที่ยืนอยู่ตรงทางบันได แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นทหารรับใช้ก็สามารถถีบตกบันไดได้โดยง่าย

แต่ผลลัพธ์กลับทำให้เย่เทียนส่งเสียงเอ๋อย่างอดไม่ได้

ทอมมี่ยันตัวไว้ไม่ให้ร่วงลงไปได้ มิหนำซ้ำยังพลิกมือยิงกลับมาได้ด้วย

ปัง!

เย่เทียนที่เตรียมพร้อมก่อนแล้วหลบกระสุนได้ด้วยความเร็วแสง และกระโจนตัวเข้าไปประหนึ่งวิญญาณ ต่อยเข้าที่แขนเขาจนปืนตกลงไปที่พื้น

“เวรเอ๊ย”

ทอมมี่สบถ ปืนเพิ่งจะหลุดมือไป มือซ้ายก็คว้าไปที่น่องและหยิบมีดสั้นเปล่งประกายเยียบเย็นออกมาหนึ่งเล่ม แทงไปที่เย่เทียน

เรื่องนี้ทำเอาเย่เทียนแปลกใจนิดหน่อย หมัดที่ต่อยออกไปทีหลังเขาตั้งใจเพิ่มแรง แต่ก็แค่ทำให้เขาปล่อยปืนไปเท่านั้น

มีเพียงความเป็นไปได้เดียว นั่นก็คืออีกฝ่ายพอมีความสามารถอยู่บ้างจริงๆ

แปลกใจส่วนแปลกใจ ไม่ได้หมายความว่าเย่เทียนจะยั้งมือ เขาเห็นว่ามีดสั้นกำลังจู่โจมเข้ามา จึงรับด้วยหมัดใหญ่เช่นเดียวกัน

จะใช้กายเนื้อรับมีดสั้นของฉันรึ?

ทอมมี่กระตุกยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก คงจะมีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ทำแบบนี้

ทว่าวินาทีต่อมาเขากลับหัวเราะไม่ออก

นาทีที่กำปั้นกำลังจะปะทะกับมีดสั้น ทันใดนั้นไหล่ของเย่เทียนสั่นเทิ้ม หมัดขนาดเท่าหม้อเปลี่ยนทิศทางในพริบตา ก่อนจะกระแทกเข้าหัวของทอมมี่อย่างแรง

ปึ้ง!

หลังจากโดนไปหมัดหนึ่งเต็มๆ ทอมมี่ก็ล้มลงไปกับบันได

มองผ่านแสงอ่อนๆจากดวงจันทร์พอจะเห็นได้ว่าใบหน้าของเขายุบเข้าไปอย่างสยองขวัญ ตายจนไม่รู้จะตายยังไงแล้ว

“ทอมมี่!”

ขณะนั้น จอห์นที่แบกเฉินหวั่นชิงอยู่เพิ่งจะเดินมาถึงทางเลี้ยวบันไดระหว่างชั้นห้าและชั้นหก ก็เห็นร่างของเพื่อนตัวเองที่ร่วงลงไป

“ฟัค ไปตายซะ!”

จอห์นหน้าตาเหี้ยมเกรียม โยนเฉินหวั่นชิงที่ไม่ได้สติไปด้านข้างโดยไม่ถนอมเลยสักนิด เขาคว้าปืนกลตรงอกและกดไกปืนโดยไม่ลังเล

ปังปังปัง!

เปลวไฟอันเกรี้ยวกราดพุ่งออกจากปลายกระบอกปืนกล กระสุนมากมายถาโถมใส่เย่เทียน

"ไอ้ระยำสมควรตาย บังอาจมาฆ่าเพื่อนของฉัน ฉันจะฆ่าแก!"

เสียงปืนไม่อาจกลบเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่งของจอห์น

ตู้ม