บทที่ 1023 ข้อมูลของท่านจ้าว

เมื่อปล่อยให้เอซหนีไปได้แบบนี้ เย่เทียนก็ทำได้แค่ส่ายหัวอย่างจนใจ ยอดมนุษย์บางคนฝีมือไม่ได้เก่งกาจอะไร แต่เรื่องหนีนี่สุดยอด ต่อให้เป็นเขาก็ยังไม่รู้ตัว

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งสติได้ ช่ายเหมยเป่าก็มาถึงข้างเขาแล้วใช้กำปั้นเล็กชกมาที่หน้าอกของเขาอย่างรวดเร็ว

“นี่คุณทำอะไรเนี่ย!”

เย่เทียนยิงฟันแล้วมองช่ายเหมยเป่า

ปกติถ้าถูกผู้หญิงทุบตีอาจทำให้หัวใจของผู้ชายสั่นไหวก็ได้ แต่ช่ายเหมยเป่าเป็นใคร? เป็นถึงผู้แข็งแกร่งแดนเสวียนเลยนะ จากความใกล้ชิดแบบนี้ ต่อให้เป็นเขาก็ยังเจ็บจนถึงกับยิงฟันออกมาเลย

“คุณเก่งมากไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงปล่อยให้หมอนั่นหนีไปได้ล่ะ? ประเด็นคือตัวทดลองของฉันก็หนีไปด้วย คุณต้องชดใช้! ต้องชดใช้!” ช่ายเหมยเป่าพูดไปน้ำตาก็แทบจะไหลออกมาแล้ว

เย่เทียนเงยหน้าไปมอง ชายที่เคยมีร่างกายกำยำตอนนี้นอนอยู่บนพื้นราวกับซากศพที่เเห้งเหี่ยว เห็นแล้วช่างชวนขนลุกจริงๆ

เอซบาดเจ็บสาหัส จึงไม่มีทางปล่อยของบำรุงชิ้นโตอย่างชายร่างกำยำที่อยู่ตรงหน้าไปแน่นอน หลังจากที่ดูดพลังของเขาไปแล้วก็น่าจะสามารถฟื้นฟูอาการบาดเจ็บได้ไม่น้อย แต่มันกลับทำให้ช่ายเหมยเป่าเดือดร้อน เพราะเธอได้ชายร่างกำยำเป็นตัวทดลองที่จะเอามาฟื้นฟูพลังให้กับตัวเองแล้ว พอมาเสียไปแบบนี้ หัวใจของเธอจะรับได้มั้ย?

เย่เทียนกลับไม่ได้รู้สึกโกรธกับการระบายของช่ายเหมยเป่าแม้แต่น้อย ในเมื่อกินเธอไปแล้ว ถึงจะบอกว่าต่างฝ่ายต่างยินยอม แต่เย่เทียนก็ยังทำเป็นไม่สนใจไม่ได้

“พอแล้ว เราอยู่ที่ไหน? อิตาลีนะ! ต่อให้เอซจะไปซ่อนตัวอยู่ในที่ๆเราตามหาไม่เจอ แต่การจะตามหาผีดูดเลือดตนอื่นจากที่แห่งนี้มันยากมากรึไง?” เย่เทียนทำได้แค่มุ่งเป้าความแค้นไปทางอื่น

ยังไงการที่เขามาในครั้งนี้ก็ต้องเป็นศัตรูกับอำนาจของตะวันตกอยู่แล้ว การจะตามหาผีดูดเลือดสักตนก็เป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเหมือนกัน

“คุณเป็นคนพูดเองนะ!” ช่ายเหมยเป่สจ้องมองศพของชายร่างกำยำด้วยความเสียดาย ถ้าไม่รู้ความจริง สายตาที่คับแค้นนี้จะทำให้คนอื่นคิดยังไง

“ได้!” เย่เทียนเริ่มเก็บกวาดขึ้นมาทันที ส่วนเอ็ดเวิร์ดที่เพิ่งได้เจอกันครั้งแรกเขาก็ไม่ได้สนใจ แต่จะทิ้งชิโปโตะไว้ที่นี่ไม่ได้

“ไปกันเถอะ!” เย่เทียนเอาชิโปโตะขึ้นมาแบกแล้วเดินกลับไปตามทางที่เข้ามาแต่พอเดินไปได้ไม่นานมือถือของเย่เทียนก็ได้ดังขึ้น

“ฮัลโหล?”

“เย่เทียนคุณถึงไหนแล้ว?”

เสียงของท่านจ้าวดังขึ้น เย่เทียนรู้สึกโล่งอีกขึ้นมาทันที จากนั้นก็เริ่มเล่าสิ่งที่เกิดขึ้น ตลอดทางที่ผ่านมาถือว่าค่อนข้างลำบากใครจะไปคิดว่าผู้แข็งแกร่งชั้นแนวหน้าอย่างเขาถึงขั้นที่ต้องลักลอบเข้าเมืองกันเลย!

แต่หลังจากระหว่างที่เล่าไปเย่เทียนก็ได้รู้ว่ามันไม่ใช่อย่างนั้น สำหรับปัญหาที่เขาเจอในทางนี้ การเดินทางของพวกท่านจ้าวได้เป็นไปอย่างราบรื่น มันจึงทำให้เย่เทียนอดตัดพ้อไม่ได้ว่าทำไมช่วงนี้เขานี่ดวงซวยจริงๆ ใช่มั้ย

“ถ้าทางคุณไม่มีอะไรแล้วก็มาที่ตูรินหน่อย ที่นี่อาจจะมีสิ่งที่คุณสนใจก็ได้!” ท่านจ้าวพูดจบก็วางสายไปเลย

ตูริน?

จากข้อมูลที่เขาเตรียมมาก็รู้แค่ว่ามันอยู่ในอิตาลี ส่วนจะไปยังไงนั้น…..

เย่เทียนหันมองชิโปโตะที่กำลังหมดสติด้วยความจนใจ แล้วพูดในใจว่าขอโทษ จากนั้นก็แบมือขวา แล้วตบใส่ตัวของชิโปโตะ

“แคร็กแคร็ก!” ชิโปโตะถูกโจมตีอย่างแรง แล้วได้ไอออกมาทันที จากนั้นก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

หลังจากที่มึนงงไปพักหนึ่งก็ได้สติขึ้นมาอย่างกะทันหัน จากนั้นก็มองเย่เทียนด้วยสีหน้าที่เขินอาย “ท่านผู้นำ ต้องขอโทษจริงๆ นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”

“ช่างมันเถอะ มันไม่ใช่ความผิดของคุณ ตอนนี้ผมจะไปตูริน คุณพอมีทางมั้ย?”