บทที่ 104 ซักไซ้ข้อสงสัย

หลังจากที่ชายคนนั้นเดินเข้าไป สายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่เขา

คนที่มามีอายุประมาณ 27-28 ปี ร่างสูงตระหง่าน ตอนเดินเข้ามาดูสง่างามราวกับมังกรพยัคฆ์

เพียงชำเลืองมอง ทุกคนที่อยู่ในนี้ก็อดรู้สึกประหม่าไม่ได้ พลังอันแข็งแกร่งนี้ ต่อให้เป็นแพทย์แผนจีนที่ไม่ได้ฝึกวรยุทธ ก็สามารถรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายต้องเป็นยอดฝีมือในด้านวรยุทธแน่!

เย่เทียนย่อมได้ยินสิ่งที่เขาพูด เขาหันกลับมามองแล้วถอนสายตากลับไป

ความสามารถของเขาไม่เลว มาถึงระดับเหลืองชั้นสูงแล้ว อ่อนกว่าระดับดำเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

แต่เมื่อเทียบกับเขาแล้ว ไม่ได้ห่างกันเพียงเล็กน้อยเลย

ถึงอย่างไรเย่เทียนก็ได้ดูดซับชิ้นส่วนลึกลับเข้าไป พลังงานที่สะท้อนกลับทำให้เขาก้าวขึ้นมาในอีกระดับหนึ่ง มาถึงการฝึกพลังชั้นสี่แล้ว

ถ้าเป็นโลกแห่งวรยุทธ แม้จะอยู่ในระดับดำ แต่จะเป็นระดับดำที่ไร้เทียมทานแล้ว!

และในเวลานี้ เยี่ยนจื่อเฉินกับพวกฉินเจิงหรงก็เพิ่งเดินเข้ามาจากข้างนอกพอดี

ทันทีที่เขาเห็นชายคนนั้นยืนอยู่ที่ประตู ดวงตาของเยี่ยนจื่อเฉินก็เปล่งประกายขึ้น เขาเป็นลูกหลานของตระกูลเศรษฐีในเมืองจิน ชายที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ เขาบังเอิญรู้จักพอดี

“พี่หมิงซวน!”

เขาเรียกเสียงดังแล้วรีบวิ่งเข้าไปหา

“อ้าว จื่อเฉินเองเหรอ ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?”

ชายคนนั้นหันกลับมามองเยี่ยนจื่อเฉินด้วยท่าทีเฉยเมย

เยี่ยนจื่อเฉินยิ้มอย่างเก้อเขิน จะไม่รู้ท่าทีที่เปลี่ยนไปของเขาได้อย่างไร? แต่ชายที่ตรงหน้าคนนี้แตกต่างจากเขา

ชายที่อยู่ตรงหน้ามีชื่อว่ายิ่งหมิงซวน ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มาจากตระกูลที่ร่ำรวย แต่ความสามารถของเขานั้นอยู่ในระดับคนดังในเมืองจิน ช้าเร็วก็ต้องมีวันที่โด่งดังคับฟ้า!

แม้แต่เยี่ยนจื่อเฉินเองยังต้องประจบประแจงเขา เขารีบยิ้มและพูดว่า “ไม่มีอะไร พ่อของผมสั่งให้ผมมานั่งเล่นเฉยๆ”

เขาพูดพลางหันหน้าเหลือบมองเย่เทียน จากนั้นจึงทักทายฉินเจิ้ง “คุณปู่ฉิน!”

หลินอ้าวเสว่ก็เดินเข้ามาเช่นกัน พลางตะโกนเรียก “สวัสดีค่ะคุณปู่ฉิน”

“อืม คุณเป็นลูกสาวของตระกูลหลิน ไม่ได้เจอกันหลายปีแล้ว โตเป็นสาวแล้วนะ หลานสาวของผมก็กำลังจะกลับมาเร็วๆ นี้ พวกคุณคนหนุ่มสาวคุยกันตามสบายเถอะ”

ฉินเจิ้งยิ้มพลางโบกมือให้เยี่ยนจื่อเฉินและคนอื่นๆ เชิญพวกเขานั่งลง

ทุกคนทยอยนั่งบนเก้าอี้ทีละคน ยกเว้นหมิงซวนที่นั่งตรงข้ามกับเย่เทียน เขามาถึงขั้นที่นั่งอยู่ระดับเดียวกับเย่เทียนแล้ว

เย่เทียนไม่สนใจ แต่มีแววแสดงความไม่พอใจในดวงตาของยิ่งหมิงซวน เห็นได้ชัดว่าไม่รู้สึกละอายที่จะนั่งกับเย่เทียนที่รู้จักแต่คุยโวเท่านั้น

ฉินเจิ้งไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่นิดเดียว ถามด้วยรอยยิ้มว่า “หมิงซวน ทำไมคุณมาคนเดียวล่ะ? อาจารย์ของคุณอยู่ที่ไหน?”

“อาจารย์ของผมยังอยู่กับนายท่านจี้ทางด้านนั้น ดังนั้นผมจึงเข้ามาก่อน”

ยิ่งหมิงซวนตอบด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าจะไม่ได้บอกตัวตนของเขา แต่จากสิ่งที่ฉินเจิ้งพูด เย่เทียนเดาได้ว่าคนคนนี้น่าจะเป็นลูกศิษย์ของมู่หยุนเทียน

ในขณะนั้นเอง ยิ่งหมิงซวนก็หันกลับมามองเย่เทียนด้วยสายตาที่เฉียบคม

“คนหนุ่มมีหน้ามีตานี่คือเรื่องปกติ แต่ผมหวังว่าคุณจะแก้ไขสิ่งที่คุณพูดเมื่อกี้ให้ถูกต้อง”

คำพูดอย่างไม่คาดคิดของเขาทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นี้ตกตะลึง

ดวงตาของเยี่ยนจื่อเฉินเป็นประกาย แอบคิดว่าเย่เทียนรนหาที่ไปทำให้ยิ่งหมิงซวนขุ่นเคืองอะไรหรือเปล่า? ฮ่าฮ่า มีอะไรดีๆ ให้ดูแล้ว!

หลินอ้าวเสว่หน้านิ่วคิ้วขมวด ส่ายหน้าในใจ ตำหนิความหุนหันพลันแล่นของเย่เทียน กล้าหาเรื่องคนไปทั่วได้อย่างไร?

“คุยโว คุยโวอะไร?”

เย่เทียนกลับหัวเราะออกมา แล้วมองอีกฝ่ายอย่างไม่ใส่ใจ

ยิ่งหมิงซวนพ่นลมหายใจแรง “ก็ที่คุณคุยโวว่าคุณสามารถฝึกฝนอย่างสมบูรณ์ได้!”