บทที่ 106 อย่าทำให้ตัวเองขายหน้า

ในฐานะที่เย่เทียนเป็นปรมาจารย์ปรุงยา คุณยอมแล้วหรือยัง?

ประโยคธรรมดาดังลั่นขึ้นในห้องโถงราวกับฟ้าผ่าลงกลางพื้นดิน

ทุกคนงงเป็นไก่ตาแตกทันที จ้องมองเย่เทียนอย่างไม่เชื่อสายตา ยังไม่อาจยอมรับข้อมูลที่น่าตกใจได้ชั่วขณะ

“เย่เทียนเป็นปรมาจารย์ปรุงยา?”

ฉินเจิ้งเองก็ประหลาดใจจนถึงขีดสุดเช่นกัน เขาอดหันไปมองมู่หยุนเทียนไม่ได้

ความโกรธถูกวาดขึ้นทั่วใบหน้าของมู่หยุนเทียน แต่เขาไม่ตอบอะไร แต่การแสดงออกเช่นนี้ก็เพียงพอที่จะบอกทุกสิ่ง!

“มิน่าล่ะ เหล่ามู่ถึงบอกให้หมิงซวนขอโทษเย่เทียน”

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่เย่เทียนสามารถเอายาแบบนั้นออกมาได้และช่วยชีวิตผมไว้ ผมนี่มันตาแก่เลอะเลือนจริงๆ ตัวจริงอยู่ตรงหน้า แต่มีตาหามีแววไม่!”

“ในฐานะปรมาจารย์ปรุงยา เป็นความจริงที่ใครก็ไม่อาจล่วงเกินได้ เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น ความสูญเสียจะเป็นจำนวนมหาศาลนับร้อยล้าน!”

ฉินเจิ้งรู้สึกปั่นป่วนอยู่ในใจ ทั้งดีใจและหวาดกลัว

โชคดีที่ตนเองไม่ได้ทำอะไรมากเกินไป ไม่ได้ออกมาให้ท้ายยิ่งหมิงซวนในตอนแรก

สีหน้าของฉินชิงหู่เปลี่ยนไป ถอนหายใจด้วยความโล่งอก รู้สึกว่าตัวเองฉลาดมากที่บอกให้ลูกชายของตนขอโทษเย่เทียน!

ฉินโล่หยินมองเย่เทียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยสายตาแพรวพราวกว่าใคร เธอไม่เคยคิดฝันว่าเย่เทียนจะเป็นปรมาจารย์ปรุงยาในตำนาน!

ส่วนฉินเจิงหรงในเวลานี้เขาแอบกลืนน้ำลาย เมื่อคิดถึงผลที่ตามมาของการไม่ก้มหัวให้เย่เทียน ในใจก็นึกหวาดกลัวขึ้นมา

ส่วนเยี่ยนจื่อเฉิน เขายืนแข็งทื่ออยู่กับที่ตั้งนานแล้ว ใบหน้าซีดเซียว อยากจะตบหน้าตัวเองสักสองครั้ง

เมื่อครู่เขายังเหน็บแนมว่าเย่เทียนเป็นพวกต้มตุ๋น แต่ตอนนี้เย่เทียนกลายเป็นปรมาจารย์ปรุงยาที่พ่อของเขาย้ำแล้วย้ำอีกให้สร้างความสัมพันธ์อันดีไว้ แต่เขากลับเหิมเกริมไม่มีกาลเทศะ

ไม่ใช่แค่หาเรื่องเย่เทียนเท่านั้น แต่ยังคิดหาวิธียั่วยุเย่เทียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า…

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็อดสั่นสะท้านไปทั้งตัวไม่ได้ รู้ว่าตัวเองไม่สามารถได้รับการให้อภัยจากเย่เทียนแน่นอน หลังจากกลับมาที่เมืองจิน ก็หาคำอธิบายไม่ได้เช่นกัน เขาจบเห่แล้ว!

หลินอ้าวเสว่กัดริมฝีปากแวววับแน่น สายตาที่มองเย่เทียน มีแววเสียใจ ตกใจ และยิ่งสงสัยมากขึ้น

“นี่คือความมั่นใจของคุณเองเหรอ? ช่างเป็นไพ่ใบสุดท้ายที่ยอดเยี่ยมจริงๆ! ปรมาจารย์ปรุงยาก็เพียงพอที่จะเป็นแขกผู้มีเกียรติของตระกูลใดๆ ในเจียงหนันได้แล้ว!”

“ไม่แปลกใจเลยที่คุณคุยโวว่าตระกูลเย่จะขอร้องให้คุณกลับไป ไม่แปลกใจเลยที่คุณจะเพิกเฉยต่อลูกหลานตระกูลเศรษฐีอย่างเยี่ยนจื่อเฉิน”

“ปรมาจารย์ปรุงยา สามารถมองทุกคนที่อยู่ในที่นี้อย่างเย้ยหยันได้จริงๆ!”

หลินอ้าวเสว่คิดๆ แล้วก็ยิ่งเกลียดเย่เทียนมากขึ้นอย่างน่าประหลาด

ในเมื่อคุณมีความสามารถมากขนาดนี้ ทำไมไม่บอกฉันก่อน? หรือว่าเรื่องในอดีตทำให้คุณเสียใจจนถึงขนาดไม่อยากเจอฉันเลยเหรอ?

อารมณ์ของเธอซับซ้อน สีหน้าของยิ่งหมิงซวนที่อยู่อีกด้านหนึ่ง ยิ่งดุร้ายมากขึ้น

“เขาคือปรมาจารย์ปรุงยาเหรอ?”

“ใช่แล้ว ที่อยู่ตรงหน้าคุณคนนี้ เป็นปรมาจารย์ปรุงยาจริงๆ ตอนนี้ คุณขอโทษได้หรือยัง?”

จี้เยียนหรันก้าวไปข้างหน้าช้าๆ มาถึงข้างกายเย่เทียน เธอจับจ้องไปที่ลูกรักพระเจ้าอย่างยิ่งหมิงซวน

ยิ่งหมิงซวนยังไม่อาจยอมรับได้ชั่วขณะหนึ่ง จิตใจยุ่งเหยิง

เขาคิดไม่ถึงว่าเย่เทียนจะมีสถานะเช่นนี้ แต่ยิ่งไปกว่านั้น เขายังโกรธอยู่!

ถูกต้อง โกรธอยู่

ยิ่งหมิงซวนได้รับความเคารพในทุกที่ที่เขาไป ตอนนี้แม้ว่าจะรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเย่เทียนแล้ว เขาก็ยังไม่ยินดีก้มหัวให้เย่เทียน

แต่ในขณะนี้ เขาเองก็รู้ว่าไม่อาจฝ่าฝืนได้ เว้นแต่ว่า…

แสงสว่างส่องประกายเข้ามาในความคิด ยิ่งหมิงซวนหัวเราะลั่นขึ้นมาทันที