บทที่ 1067 ดาบ

อีกสามคนที่เหลือไม่ได้รู้สึกกังวลในตัวนักดาบชุดขาวแม้แต่น้อย เมื่อได้ยินคำถามของลู่จื่ออันแล้ว เป็นการยากที่หัวหน้าจะฟังคำพูดของเขา จากนั้นเขาเอามือแตะคางและเริ่มครุ่นคิด

“ตามข้อมูลที่ผมทราบ เจ้าหมอนั้นอายุยังน้อย เป็นคนเจ้าชู้และไม่สุภาพ แต่เขามีความสามารถมาก!”

“เฮ้ การประเมินนี้เหมือนผมเลย!” ลู่จื่ออันอุทานออกมา แล้วมองสาวน่ารักที่ยิ้มอย่างไร้เดียงสาอยู่ตรงหน้าตนเอง “แม่ม่ายดำ คุณคิดว่าไง?”

“ฮ่า ๆ คุณไม่ได้ยินคำพูดของพี่ใหญ่เหรอ? เขามีความสามารถมาก! ถึงแม้ว่าหน้าของแม่ม่ายดำจะมีรอยยิ้ม แต่ดวงตาที่มองลู่จื่ออันนั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา “คนที่สามารถทำให้หัวหน้าประเมินเช่นนี้ได้ คุณคิดว่ามีกี่คนเหรอ? คุณคู่ควรด้วยเหรอ?”

“อย่างน้อยที่สุดก็มีความคล้ายคลึงกันถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์!” ลู่จื่ออันกล่าวด้วยความไม่พอใจ “ผมคิดว่าคุณเกิดความริษยา!”

“ฉันริษยาเหรอ?” แม่ม่ายดำพูดเสียงดังขึ้น กลอกตาแล้วเลียริมฝีปากของตนเอง สามารถกล่าวได้ว่าการกระทำนี้เต็มไปด้วยความยั่วยวน จากนั้นเธอก็กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เจ้าคนปากมาก คุณอยากจะลองไหม?”

ลู่จื่ออันตัวสั่นทันที “แม่ม่ายดำ พวกเราเป็นคนกันเอง และพวกเราเคยพูดกันแล้วว่าไม่ต้องแสดงเจตนาฆ่าใหญ่ขนาดนี้ก็ได้!”

“เอาล่ะ! ทุกคนเงียบ! ลู่จื่ออัน อีกสักพักคุณหาโอกาสบุกเข้าไป พาแม่ม่ายดำไปด้วย เผื่อสามารถช่วยอะไรได้!” หัวหน้าเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “คราวนี้หัวหน้าพันธมิตรให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก ถ้าทำพลาดแล้ว ผมไม่กล้าคิดถึงผลที่จะตามมา!”

“ความจริงแล้ว ถ้าพวกเรามีพันธมิตรเช่นนี้ตั้งแต่แรก พวกเราก็จะไม่นิ่งเฉยต่อการประชุมใหญ่ของยอดมนุษย์ครั้งนี้!”

“หัวหน้า เห็นบอกว่าคนของสองเผ่านั้นก็มาแล้วใช่ไหม?”

“ฮ่า ๆ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเราล่ะ?!” หัวหน้าหรี่ตาลง “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่มาคิดบัญชีแค้นกับพวกเขา! ต่อไปพวกเรามีโอกาสจับผิดมากมาย คุณลืมเรื่องศึกเดอะคิงเมื่อหนึ่งปีก่อนแล้วเหรอ?”

“ฮ่า ๆ ทุกห้าปี คราวที่แล้วถูกพวกเขาทำให้อับอายขายหน้า ซึ่งผมจำไม่มีวันลืม!” ลู่จื่ออันหัวเราะด้วยน้ำเสียงแปลกประหลาด แล้วจับกำปั้นของตนเอง

“ฮ่า ๆ คุณไม่ต้องพูดอีกแล้ว ปีนี้นอกจากถูกคนอื่นทำให้อับอายขายหน้าแล้ว คุณยังมีประโยชน์อะไร? รีบไปทำงาน มิเช่นนั้นก็อย่ามาโทษว่าผมหักค่าจ้างของพวกคุณ!”

คำพูดของหัวหน้ากระตุ้นจนทำให้ลู่จื่ออันและแม่ม่ายดำเกิดรู้สึกไม่พอใจทันที

“ถึงแม้คุณจะเป็นหัวหน้าก็ไม่ควรอู้งานขนาดนี้! พวกเราไปกันหมด! แล้วคุณล่ะ?”

พวกเขาพูดประชดหัวหน้า ทำให้เขารู้สึกโมโหทันที จ้องพวกเขาด้วยความโมโห “พวกคุณไม่เห็นคนที่มีชีวิตอยู่พวกนั้นเหรอ? ตาบอดเหรอ? รีบไสหัวออกไป!”

“โอเค!” ลู่จื่ออันรับปาก จากนั้นลุกขึ้นและวิ่งออกไป

แม่ม่ายดำต้องการอาศัยไปกับลู่จื่ออันด้วย เธอดึงแส้ยาวออกมาจากเอวของตนเอง แล้วเหวี่ยงไปเกี่ยวไว้บนร่างของลู่จื่ออัน

ถึงแม้ว่าร่างกายของเขานั้นจะมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นเล็กน้อย แต่ความเร็วของลู่จื่ออันยังคงไม่ลดลง และขณะที่เท้าของเขาเหยียบอยู่บนหลังคาก็ไม่มีเสียงแม้แต่น้อย ทุกอย่างดูเบามาก

ยากที่จะจินตนาการว่าคนที่ปากมากจะมีความสามารถเช่นนี้

หัวหน้าไม่ได้มองทิศทางที่พวกเขาไป เมื่อพูดถึงความแข็งแกร่งแล้ว แน่นอนว่าเขาแข็งแกร่งที่สุด แต่เมื่อพูดถึงความสามารถในการหลบหนีแล้ว ถ้าบอกว่าลู่จื่ออันเป็นที่สอง เหล่าเดอะคิงทั้งสามก็ไม่มีใครกล้าบอกว่าตนเองเป็นที่หนึ่ง!

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงกล้าคุยโวโอ้อวด ถึงแม้อีกฝ่ายจะโหดเหี้ยมมาก แค่วิ่งหนีก็สิ้นเรื่องแล้ว! และมันเป็นไปไม่ได้ที่อีกฝ่ายจะจำหน้าตนเองไว้ตลอดชีวิตหรอก?