บทที่ 1072 ความโกรธของดัฟเฟล

ขณะที่เย่เทียนและไมค์ เทพมรณะ ใช้พลังบั่นทอนความสามารถของอีกฝ่าย หัวหน้าก็กำลังแบกรับจากการโจมตีของดัฟเฟลด้วยความโกรธ

ดัฟเฟลโบกสะบัดดาบศักดิ์สิทธิ์อย่างต่อเนื่อง แสงศักดิ์สิทธิ์ขนาดใหญ่ส่องประกายออกมาจากดาบศักดิ์สิทธิ์ของเขา แล้วพุ่งไปที่หัวหน้าอย่างต่อเนื่อง

เพราะต้องช่วยบอริสและคนอื่น ๆ หัวหน้าไม่ละทิ้งหน้าที่ของตนเอง และสู้ตายกับเขา

ตอนนี้มีดสั้นสีดำปรากฏอยู่ในมือของหัวหน้า มีดสั้นเล่มนี้มีความยาวเท่าปลายแขนเท่านั้น แต่เขาสามารถใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว เมื่อดัฟเฟลโจมตีมาถึงข้างกายเขา มีดสั้นที่อยู่ในมือของเขาสามารถต้านทานแสงศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นได้

ดูแล้วมันง่ายมาก

เสียงดังอย่างต่อเนื่อง ถึงแม้ว่าการโจมตีของดัฟเฟลจะรุนแรง แต่ก็มั่นคงมาก การโจมตีคราวนี้ยังทำให้เขาอยู่ในจุดที่ได้เปรียบกว่า

“ฮึ่ม! พวกนอกรีตสมควรตาย!ไปตายเสียเถอะ” ดัฟเฟลโจมตีอย่างบ้าคลั่ง แต่ดูเหมือนว่าการโจมตีที่บ้าคลั่งนี้ไม่ได้ทำให้เขาสามารถระบายความโกรธออกมาได้

แต่กลับทำให้เขามีความรู้สึกอยากจะฉีกคนที่อยู่ตรงหน้าเป็นชิ้น ๆ

นักดาบชุดขาวยังคงเคลื่อนไหวอยู่ข้างหลังของเขาด้วยความคล่องแคล่ว

เดิมทีคนของครูเสด สันตะปาปานั้นเป็นทีมที่มีระเบียบวินัยเคร่งครัด และตอนนี้เมื่อเห็นหัวหน้าของพวกเขาโจมตีฝ่ายตรงข้ามอย่างบ้าคลั่ง และเมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของนักดาบชุดขาว ทำให้พวกเขาไม่กล้าประมาท

แต่ปัญหาคือการโจมตีของพวกเขาต่อนักดาบชุดขาวนั้นไม่ได้ผลเท่าที่ควร แต่กลับถูกอีกฝ่ายชักนำ!

กระทั่งนักดาบชุดขาวยังมีเวลายกขวดเหล้าที่อยู่ในมือขึ้นมาจิบ!

เมื่อมองท่าทางที่สบายของเขาแล้ว ยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกโกรธจนแทบคลั่ง!

“บุคคลนี้เป็นคนค่อนข้างแปลก! เปลี่ยนการโจมตี!” ในฐานะรองหัวหน้า เมื่อเห็นนักดาบชุดขาวยังคงตัดศีรษะเพื่อนร่วมทีมด้วยดาบยาวที่บางราวปีกจักจั่น ทำให้เขารู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก

“โอ้ ที่แท้คุณเป็นเจ้าหน้าที่! ถ้าเช่นนั้นคุณก็จะเป็นคนต่อไป!”

หลังจากได้ยินเสียงร้องของรองหัวหน้าแล้ว นักดาบชุดขาวที่เมาสะลึมสะลืออดไม่ได้ที่จะมองไปที่เขา จากนั้นเขาก็ยกดาบยาวที่อยู่ในมือขึ้น และพุ่งไปหาอีกฝ่ายทันที

ดาบนั้นเร็วมาก แต่ก็เผยให้เห็นถึงความตั้งใจของเขาด้วย นักดาบที่อยู่รอบรองหัวหน้า รีบใช้ดาบใหญ่ที่อยู่ในมือตนเองต้านทันที

เสียดายที่ดาบบางเหมือนปีกจักจั่นนั้นไม่ค่อยแข็งแรงนัก ถ้าหากต่อสู้กัน สุดท้ายที่จะได้รับบาดเจ็บคือนักดาบชุดขาว!

และสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับดาบเล่มนี้คือจิตวิญญาณ!

เมื่อเห็นว่านักดาบชุดขาวไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ดาบยาวที่อยู่ในมือของเขาก็พลิกกลับทันที เดิมดาบที่กำลังจะโจมตีรองหัวหน้า แต่ตอนนี้เปลี่ยนทิศทางทันที แล้วนักดาบที่อยู่ทางด้านซ้ายของรองหัวหน้าก็เสียชีวิตทันที

“บัดซบ ไอ้คนเจ้าเล่ห์!” รองหัวหน้าแทบจะเป็นบ้า เป็นสัตว์ประหลาดมาจากไหน ซึ่งทำให้พวกเขารู้สึกหมดหนทาง!

เห็นได้ชัดว่าดาบเมื่อสักครู่นั้นจะพุ่งไปทางทิศตะวันออก แต่กลับโจมตีไปยังทิศตะวันตก เดิมเขาไม่ได้ตั้งใจโจมตีตนเอง! แต่โจมตีทหารที่อยู่ข้างกายเขา!

ความรู้สึกที่ถูกบดขยี้ด้วยสติปัญญาแบบนี้ มันทรมานจริง ๆ ดวงตาของรองหัวหน้ากลายเป็นสีแดงก่ำ

นักดาบชุดขาวไร้เทียมทานหรือ? แน่นอนไม่! ความคล่องแคล่วของเขานั้นพอ ๆ กับอีกฝ่ายเท่านั้น แต่คนของครูเสด สันตะปาปาเหล่านี้สวมชุดเกราะที่ค่อนข้างหนัก ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีพละกำลัง แล้วพวกเขาสามารถแสดงความคล่องแคล่วได้มากแค่ไหน?

ไม่ใช่ทุกคนจะแข็งแกร่งเหมือนดัฟเฟล ดังนั้นเกราะป้องกันที่พวกเขาภาคภูมิใจ เมื่ออยู่ต่อหน้านักดาบชุดขาวแล้ว มันกลายเป็นภาระ!

เพราะดาบของนักดาบชุดขาวไม่เพียงแค่เร็วเท่านั้น แต่ยังแม่นยำอีกด้วย!