บทที่ 1133 สำรวจตระกูลสวีกลางดึก

เย่เทียนถือกุญแจของวิลล่า แล้วเดินเข้าไปในวิลล่าเจียงปิน

น่าจะไม่มีคนมาทำความสะอาดบ้านเป็นเวลานานแล้ว บนโต๊ะมีฝุ่นอยู่เล็กน้อย แต่ทำเลของที่นี่ดีมาก เขายืนอยู่ตรงหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน สามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ของสวนสาธารณะริมแม่น้ำได้

หลังจากนั่งลง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

“ไม่มีธุระแล้วไม่สามารถโทรหาคุณได้หรือ?” เฉินหวั่นชิงถอนหายใจด้วยความโมโห “ต่อไปคุณคิดจะทำอะไร? ต้องการความช่วยเหลือจากฉันไหม?”

“ผมต้องการยาหนึ่งล็อต แต่ต้องไม่ให้ใครรู้ว่าผมต้องการยาล็อตนี้”

“ปล่อยเป็นหน้าที่ของฉันเถอะ!” เฉินหวั่นชิงรับปากโดยไม่ลังเล

“โอเค!” เย่เทียนไม่ปฏิเสธเช่นกัน ถ้าสามารถฟื้นพลังได้โดยเร็ว เมื่อคนของแก๊งหย่งเย่ปรากฏตัวออกมาแล้ว เขาจะได้มีความมั่นใจมากยิ่งขึ้น

“บ้านใหม่เป็นอย่างไรบ้าง?” เห็นได้ชัดว่าเฉินหวั่นชิงไม่อยากจะวางสายเร็ว เมื่อสักครู่เวลามันสั้นเกินไป พวกเขาได้พูดกันเพียงไม่กี่ประโยค ก็ถูกคนรบกวนแล้ว ตอนนี้จึงทำได้เพียงคุยผ่านโทรศัพท์

เย่เทียนสามารถสัมผัสได้ถึงความรักและความอาลัยอาวรณ์ของเฉินหวั่นชิงที่มีต่อตนเอง ทำให้เขารู้สึกผิดเป็นอย่างมาก และไม่รู้เนื้อรู้ตัว ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

“รีบนอนพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้เจอกันที่บริษัท!”

“โอเค!” เฉินหวั่นชิงไม่ปฏิเสธ บางทีอาจเป็นเพราะความกังวลคลายลง ตอนนี้เธอรู้สึกง่วงมาก หลังจากวางสายสักครู่เธอก็หลับสนิท มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย ท่าทางมีความสุข

เย่เทียนที่อยู่อีกฝั่งไม่ได้อยู่ว่าง

เขาอยากรู้ว่าสำนักตงหัวเป็นสำนักแบบไหน?

ถึงแม้ว่าพี่ชิ่งจะพ่ายแพ้ให้แก่เขาด้วยการโจมตีเพียงกระบวนท่าเดียว แต่เขานั้นก็สามารถถือได้ว่าเป็นคนที่แข็งแกร่ง และจากพฤติกรรมของอีกฝ่ายแล้ว สำนักตงหัวไม่น่าจะเป็นสำนักเล็ก ๆ

สิ่งสำคัญที่สุดคือสำนักตงหัวมีส่วนเกี่ยวข้องกับแก๊งหย่งเย่หรือไม่? เมื่อก่อนเขารู้จักสำนักส่วนใหญ่ในเมืองเจียงหนัน แต่ตอนนี้จู่ ๆ สำนักตงหัวก็ปรากฏขึ้น มันยากที่จะไม่ให้เขาคิดถึงแง่มุมนี้

ตอนนี้มีเรื่องที่เขาจะต้องจัดการมากมาย และเรื่องที่ต้องจัดการอย่างเร่งด่วนที่สุดคือตระกูลสวี

เขาต้องตรวจสอบให้ได้ว่ามีคนอยู่เบื้องหลังตระกูลสวีหรือไม่!

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เย่เทียนเปิดประตูและหายไปในความมืด

และด้วยนิสัยโอ้อวดของตระกูลสวี ถ้าอยากรู้ตำแหน่งที่ตั้งของตระกูลสวีนั้นเป็นเรื่องที่ง่ายมาก ไม่นานเย่เทียนก็มาถึงป่าทึบซึ่งอยู่ไม่ไกลจากวิลล่าของตระกูลสวี และสังเกตอย่างละเอียด

ขณะนี้ ตระกูลสวีโกลาหลวุ่นวายมาก คนรับใช้มากมายกำลังโห่ร้องและร้องโหยหวนเป็นระยะ ๆ

สวีหลินหยุนนั่งบนโซฟาที่ชั้นหนึ่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ถือไม้เท้าของตนเองเอาไว้ ซึ่งทุกคนสามารถมองออกว่าตอนนี้เขาอารมณ์ไม่ดี

มีชายวัยกลางคนสวมชุดจงซานจวงนั่งอยู่ตรงข้าม พลังของเขาไม่ธรรมดา เขาหลับตาและดูเหมือนจะเป็นยอดฝีมือ

“โอ๊ย!”

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวด มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งกลิ้งลงมาจากบันได และสุดท้ายก็กลิ้งไปที่ห้องโถงบนชั้นหนึ่งอย่างน่าสังเวช

“คุณหวง ไม่มีวิธีรักษาหรือ?” สีหน้าของสวีหลินหยุนเปลี่ยนไปอีกครั้ง เขาถามขณะที่ระงับความโกรธของตนเอง

ชายวัยกลางคนรีบคำนับ “นายท่านสวี ขออภัยด้วย ผมไม่สามารถรักษาอาการป่วยของคุณชายสวีได้!”

“คุณหวง เกรงใจมากเกินไปแล้ว!”สวีหลินหยุนโบกมือ “อาฝู ส่งแขก ให้เงินคุณหวงเพิ่ม! และขอให้คุณหวงโปรดให้อภัยสำหรับความบ้าระห่ำของลูกผมด้วย!”

“มิกล้า มิกล้า!” คุณหวงจากไปภายใต้การนำทางของคนรับใช้คนหนึ่ง

“ปรมาจารย์หลี่ ไม่มีวิธีจริง ๆ เหรอ?” ยิ่งอยู่สวีหลินหยุนก็ยิ่งขมวดคิ้วมากขึ้นเรื่อย ๆ มองไปยังชายวัยกลางคนที่หลับตาด้วยน้ำเสียงจำใจ