บทที่ 1135 ตระกูลหลี่

“เพี๊ยะ ๆ”

เสียงดังมาจากห้องรักษาความปลอดภัย เยว่หยาไม่เคยเห็นภาพดังกล่าว ทำให้เธอตกใจจนหน้าขาวซีด แต่เธอก็ไม่ได้จากไป

“หยุดเถอะ!”

เย่เทียนนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ แล้วมองกัวหมิงเลี่ยงกับพวกเขาตบหน้ากันและกันด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

ขณะนี้หน้าของกัวหมิงเลี่ยงบวมเฉ่ง และมีเลือดไหลออกมาจากมุมปาก ดูแล้วน่าสังเวชเป็นอย่างมาก

“ตอนนี้คุณพูดแล้วเหรอ?”

กัวหมิงเลี่ยงเพิ่งเคยเห็นวิธีการบีบบังคับถามของเย่เทียนเป็นครั้งแรก ซึ่งทำให้กัวหมิงเลี่ยงเข้าใจว่าอะไรที่เรียกโหดเหี้ยมเลือดเย็น

“ผมพูด! หลี่ฮวนหยุนแห่งตระกูลหลี่ส่งผมมาประจำการอยู่ในบริษัทแซ่เฉิน จุดประสงค์ก็คือทำให้อำนาจของประธานเฉินในบริษัทแซ่เฉินลดลงอย่างต่อเนื่อง!”

“หลี่ฮวนหยุน?” เย่เทียนไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

สามปีผ่านไป การเปลี่ยนแปลงอำนาจในเมืองเจียงหนันนั้นเร็วกว่าที่เขาคิดไว้มาก แก๊งที่เคยคุ้นเคยส่วนใหญ่ถูกแทนที่ และมีคนที่ใหม่ตั้งตัวเป็นใหญ่แทน

“ลูกชายของหลี่อี้เฟิงประธานของหลี่ซื่อก่อสร้างกรุ๊ป เป็นคุณชายที่มีชื่อเสียงในเมืองเจียงหนันอีกด้วย” กัวหมิงเลี่ยงไม่กล้าปิดบัง “หลี่ฮวนหยุนและสวีย่ามีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างดี ได้ยินมาว่าตอนนี้พวกเขาถึงกับสวิงกิ้งผู้หญิงด้วยกันแล้ว”

“อืม?” ยิ่งเย่เทียนฟังมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นเท่านั้น ยิ่งอยู่คนพวกนั้นยิ่งไร้มโนธรรมมากขึ้นเรื่อย ๆ! ไม่น่าล่ะเมื่อวานถึงไม่มีใครช่วยเหลือ?

“ดูเหมือนว่ามือของหลี่ฮวนหยุนยังไม่สามารถมาถึงอาณาเขตของตระกูลเฉิน!”

“เรื่องนี้....หลี่ฮวนหยุนมีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างดีกับเชี่ยนหมิงเทียนรองประธานของบริษัทแซ่เฉิน ตอนนี้ตระกูลเชี่ยนและตระกูลหลี่เป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นของบริษัทแซ่เฉิน ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องยากเกินไปที่จะส่งพวกเราเข้ามาทำงานที่นี่”

“ถือว่ามีความจริงใจ!” เย่เทียนยืนขึ้นและโบกมือให้เยว่หยา เพื่อส่งสัญญาณให้เธอออกไปก่อน

เยว่หยาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถือเอกสารแล้วเดินออกไป

“ทำผิดก็ต้องถูกลงโทษ หักหลังนายจ้าง ต้องตัดนิ้วหนึ่งนิ้ว!” เย่เทียนไม่ให้โอกาสพวกเขาได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง เขาสะบัดมีดของกัวหมิงเลี่ยงอยู่ตรงหน้าพวกเขาทันที

เร็ว เร็วมาก!

แม้กระทั่งกัวหมิงเลี่ยงก็ไม่รู้ตัวว่านิ้วของตนเองถูกตัดทิ้งไปแล้ว ตอนที่พวกเขารู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรง เย่เทียนหันหลังแล้วเดินออกไปแล้ว

โอ๊ย!”

เยว่หยาตกใจจนตัวสั่น ได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังออกมาจากห้องรักษาความปลอดภัย เธอรักษาระยะห่างจากเย่เทียนเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ

เย่เทียนขี้เกียจเกินกว่าจะพูดอะไร ถึงแม้ว่าจะคนของบริษัทแซ่เฉินจะไม่นำทาง แต่เขาก็สามารถหาเฉินหวั่นชิงพบได้

เห็นได้ชัดว่าเยว่หยารู้สึกตกใจมาก ซึ่งเขาไม่สามารถเพิ่มภาระทางจิตใจให้หญิงสาวได้อีกต่อไป

“หยุด! คุณเป็นใคร!”

เยว่หยาถือเอกสารแล้วเดินตามอยู่ข้างหลังเย่เทียน ตอนนี้เธอเห็นว่าเย่เทียนถูกคนขวางทาง ทันใดนั้นเธอก็ตระหนักว่าพวกเขาอยู่ในบริษัทแล้ว

“ประธานเชี่ยน คนนี้คือ.....”

“ผมไม่สนใจว่าเขาเป็นใคร ตอนนี้ประธานเฉินไม่มีเวลาพบพวกคุณ พวกคุณรออยู่ข้างนอกเถอะ!”

คนที่พูดนั้นเป็นชายวัยกลางคนอ้วน ตอนนี้สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

แต่เมื่อเขาเห็นเยว่หยาแล้ว ดวงตาของเขาเป็นประกาย

เย่เทียนยอมเขาจริง ๆ ไม่น่าแปลกใจที่เฉินหวั่นชิงจะทำอะไรก็เป็นเรื่องยาก เพราะมีคนถ่อยคิดร้ายอยู่ทุกที่ และรู้สึกได้ว่ามีคนแทรกซึมเข้าไปในอาณาเขตของตนเองแล้ว!

เมื่อคืนพลังของเย่เทียนได้ฟื้นคืนสู่ฝึกชั้นหนึ่งแล้ว การได้ยินและการมองเห็นของเขาดีขึ้นเป็นอย่างมาก

ถึงแม้ในระยะไกล เขาก็สามารถได้ยินเสียงคำรามด้วยความโมโหของเฉินหวั่นชิงอย่างชัดเจน

“ไสหัวออกไป! ไม่ว่าจะยังไงฉันก็จะไม่เซ็นเอกสารฉบับนี้เด็ดขาด! และจะไม่มีวันขายบริษัทแซ่เฉินเด็ดขาด!”

“ฮ่า ๆ คุณเฉิน ดูเหมือนว่าคุณจะประเมินตนเองสูงเกินไปแล้ว! อย่าลืมสิ คุณเป็นแค่ผู้จัดการทั่วไปเท่านั้น คุณไม่สามารถตัดสินใจเรื่องของตระกูลเฉินได้หรอก!”

“คุณ.....คุณจะทำอะไร! ไสหัวออก! ไอ้สัตว์เดรัจฉาน!”

หลังจากนั้นก็มีเสียงกระจกแตก