บทที่ 114 หาเงินได้เป็นสิบล้าน

หยอกล้อซูเหมยรอบหนึ่งแล้ว เย่เทียนก็ไม่ได้ทำต่อไปอีก หลังจากทานข้าวเสร็จบอกซูเหมยไปว่าช่วงนี้จะไม่ไปที่ผับ

ซูเหมยรู้ว่าเย่เทียนไม่เหมือนกับคนอื่น ผับเล็กๆ ของตนเองไม่อาจรั้งเย่เทียนบุคคลยิ่งใหญ่ระดับนี้ไว้ได้ จึงไม่พูดอะไรมาก ไม่นานก็แยกย้าย

เย่เทียนกลับมาถึงบริษัทตระกูลเฉิน ซึ่งเป็นเวลาเลิกงานพอดี

เย่เทียนในตอนนี้ อยู่ในบริษัทตระกูลเฉิน ถือว่ามีชื่อเสียงอยู่นิดหน่อย แม้แต่ประชาสัมพันธ์ยังรู้จักเขาที่เป็นรปภ.เล็กๆ แบบนี้เลย

ตลอดทางโล่งไปหมดไร้สิ่งกีดขวาง กระทั่งมาถึงหน้าประตูห้องทำงานของเฉินหวั่นชิง

ประจวบเหมาะกับ ประตูใหญ่ห้องทำงานผลักเปิด เจิ้นเซ่าเฉินเดินออกมาจากด้านใน

มองเห็นฉากนี้เข้า เย่เทียนยักคิ้วเล็กน้อย ในตามีความมันวาวที่มีความหมายล้ำลึกให้คนพอเข้าใจได้แฉลบผ่าน

ก่อนหน้านี้เขารู้มาว่า เบื้องหลังอิทธิพลมืดจ้องการวิจัยของตระกูลเฉินตาเป็นมัน ซึ่งมีความเกี่ยวข้องแบบคลุมเครือกับเจิ้นเซ่าเฉินคนนี้

เหตุผลที่ไม่ได้แตะต้องเขา ไม่ใช่เพราะต้องมองการณ์ไกลถึงได้ผลลัพธ์ดีกว่าเท่านั้นเหรอ

ตอนนี้เห็นเขาปรากฏตัวอยู่ที่นี่อย่างคาดไม่ถึง ในตาเย่เทียนประกายความตกใจนิดๆ

ส่วนเจิ้นเซ่าเฉินก็แปลกใจอยู่บ้างเหมือนกัน แอบคิดว่าไม่ใช่เย่เทียนหย่ากับเฉินหวั่นชิงแล้วเหรอ? ทำไมถึงปรากฏตัวที่นี่ได้?

หลังจากตกตะลึงช่วงสั้นๆ เขาก็ดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว บนหน้าเผยรอยยิ้มที่ตนเองคิดว่าสง่างามมากออกมา

“เย่เทียน ทำไมนายถึงอยู่ที่นี่ได้?”

“ฉันอยู่ที่นี่แล้วเกี่ยวอะไรกับนายด้วย?”

เย่เทียนชายตามองเขาแวบหนึ่ง และไม่ได้อยากสนใจเขามากนัก

ความจริงถ้าไม่ใช่เพราะอยากดึงตัวการใหญ่เบื้องหลังตระกูลเจิ้นออกมา เดิมทีเจิ้นเซ่าเฉินคงไม่อาจมีชีวิตรอดจนถึงเวลานี้ได้

“ย่อมเกี่ยวข้องอยู่บ้างสิ พวกเราพูดกันแบบตรงไปตรงมาเถอะ นายเป็นคนตัวเล็กๆ ที่ตระกูลเย่ทอดทิ้ง ไม่มีความสามารถไม่มีเบื้องหลัง ทำไมต้องเสียเวลาทุกคนด้วยล่ะ?”

เจิ้นเซ่าเฉินจัดเสื้อผ้าอยู่ มองเย่เทียนด้วยสายตาอยู่เหนือกว่ามวลชนพลางพูดว่า “สิ่งสำคัญสุดคือต้องรู้จักตัวเอง เย่เทียนนายเป็นใคร ในวงการล้วนรู้ดีกันหมด เดิมทีนายให้ความสุขกับหวั่นชิงไม่ได้”

เย่เทียนหัวเราะในใจ พูดนิ่งๆ “นายเป็นห่วงตัวเองดีกว่า! สำหรับฉัน......ฉันคิดว่าฉันมีความสามารถที่จะมอบความสุขให้หวั่นชิงได้!”

เขาเกิดใหม่อีกครั้ง ในชาติก่อนไม่เคยเจอการเปลี่ยนแปลงของสังคมแบบไหนบ้าง?

การยั่วยุของเจิ้นเซ่าเฉินตรงหน้านี้ สำหรับเขาแล้ว เป็นเหมือนมดตัวน้อยที่ตะโกนใส่เขา เดิมทีไม่มีประโยชน์สักนิด

เจิ้นเซ่าเฉินได้ยินคำพูดนี้ ในสายตามีความโกรธเคืองแฉลบผ่าน พูดจาเยาะเย้ย “นายคิดว่านายเป็นใครกัน? นายน่าจะรู้ดี เดิมทีหวั่นชิงไม่ชอบนาย แม้กระทั่งรำคาญนายมากด้วย!”

“ฉันบอกแล้ว นี่ไม่เกี่ยวกับนาย นายคงไม่ใช่คนของบริษัทตระกูลเฉินมั้ง? ถ้าไม่มีธุระ ฉันอยากเชิญนายออกไป”

ระหว่างที่พูด เย่เทียนหมุนสายตา มีพนักงานรักษาความปลอดภัยสองสามคนเดินผ่านมาพอดี

ภายใต้สัญญาณกวักมือของเขา พนักงานรักษาความปลอดภัยสองสามคนรีบก้าวใหญ่ๆ เข้ามา จ้องเจิ้นเซ่าเฉินด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร

เจิ้นเซ่าเฉินรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ถิ่นฐานของตนเอง บ่นพึมพำอยู่ในใจ “ความคิดไม่ตรงกันคุยไปก็ไม่รู้เรื่อง แกระวังตัวเอาไว้เถอะ!”

พูดจบ เจิ้นเซ่าเฉินไม่มองเย่เทียนอีก หมุนตัวเดินไป

เย่เทียนยิ่งไม่อาจจะไปสนใจเขา ผลักประตูเข้าไป มองเห็นเฉินหวั่นชิงนั่งอยู่ด้านในโต๊ะทำงาน นัยน์ตาซับซ้อนชัดเจนสบเข้ากับสายตาของเขาพอดี

เมื่อสักครู่ที่ประตูห้องทำงานปิดไม่สนิท บทสนทนาระหว่างเย่เทียนและเจิ้นเซ่าเฉิน เธอพอได้ยินส่วนหนึ่ง

“จ้องฉันขนาดนี้ทำไมกัน? บนหน้าฉันมีดอกไม้งั้นเหรอ?”

เย่เทียนเข้ามาด้วยสีหน้าร่าเริงเต็มที่ เอ่ยปากพูดหยอกล้อ

เฉินหวั่นชิงมองค้อนเขาไปทีหนึ่ง ทำให้เขาเข้าใจด้วยตนเอง ยืดช่วงเอวออกไป เตรียมหยิบเสื้อคลุมด้านข้างมาใส่

การเคลื่อนไหวแบบนี้ของเธอ ย่อมตกอยู่ในดวงตาของเย่เทียนเป็นธรรมดา สาวงามอยู่ต่อหน้า ไม่ดูก็น่าเสียดาย!