บทที่ 117 ดูว่าฉันเล่นงานแกยังไง

“พนันกับฉัน?”

จางเวยเบ้ๆ ปาก พินิจพิเคราะห์เย่เทียนจากบนลงล่างด้วยสีหน้าดูถูกรอบหนึ่ง พูดจาเหยียดหยาม “ฉันนึกไม่ออกจริงๆ ว่านายที่เป็นบอดี้การ์ดกระจอกขนาดนี้ มีอะไรคุ้มค่าให้ฉันสนใจได้”

เย่เทียนไม่ได้โกรธ พูดอย่างตรึกตรอง “เอาแบบนี้ อย่าบอกว่าฉันไม่เคยให้โอกาสนาย ถ้าฉันแพ้แล้ว ตั้งแต่นี้ต่อไปฉันเจอนายแล้วจะเดินหลบ และไม่เจอเยว่หรูอีก!”

จางเวยพอได้ยิน มุมปากอดเผยรอยยิ้มออกมาไม่ได้ในทันใด

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยเห็นเย่เทียนเป็นภัยคุกคามที่แท้จริง แต่ถ้าข้างกายเหลียงเยว่หรูลดแมลงวันไปหนึ่งตัว นี่เป็นเรื่องดีงามอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่ ไม่ว่าอย่างไรจางเวยยังมีสมองอยู่บ้าง สอบถามแบบระแวง “งั้นถ้าเกิดฉันแพ้แล้วจะทำยังไง?”

“โอ๊ะ คุณชายจางผู้ยิ่งใหญ่โด่งดัง ยังจะมีช่วงเวลาที่กลัวแพ้ด้วย?”

เย่เทียนหัวเราะหึๆ พูดแบบซุกซน “คุณชายจางนายไม่ใช่ป่าวร้องว่ามีเงินมากเหลือกินเหลือใช้เหรอ ฉันคนนี้ค่อนข้างธรรมดา ถ้าไม่อย่างนั้นคุณชายจางแสดงความห้าวหาญหน่อย?”

“ฮ่าๆ! ขอเพียงปัญหาที่ใช้เงินจัดการได้ งั้นสำหรับฉันจางเวยเดิมทีไม่เรียกว่าปัญหา!”

จางเวยหัวเราะอย่างโอหัง “ถึงแม้ฉันจะรู้ดีว่าแกลิขิตมาให้แพ้แบบไม่ต้องสงสัย แต่อย่าว่าฉันแม้แต่โอกาสเพ้อฝันยังไม่ให้แกเลยนะ”

“ถ้าหินกากๆ นี้ของแกพนันได้กำไรจริงแล้ว งั้นฉันจะให้นายสิบล้านทันที!”

เย่เทียนฟังจนดวงตาเปล่งประกาย เขายังนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าจางเวยลงมือจะใจกว้างขนาดนี้ พูดจามาทีหนึ่งก็ตั้งสิบล้าน ยังเป็นคนโง่เงินเยอะโดยแบบฉบับเสียจริง!

“ได้! งั้นพวกเราตกลงตามนี้ ที่นี่มีคนมากมายขนาดนี้ดูอยู่ ฉันเชื่อว่าคุณชายจางน่าจะคงไม่เล่นแง่หรอก!”

เหมือนกลัวว่าจางเวยจะกลับคำ เย่เทียนตอบรับโดยไม่คิด รีบตะโกนบอกให้ผ่าหิน

เรื่องราวต่อไปนี้ก็ง่ายขึ้นมากแล้ว ภายใต้การตะโกนเรียกของเหล่าซุน ชายกำยำที่รูปร่างแข็งแรงคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้ว

ผู้เชี่ยวชาญผ่าหินที่เพิ่งออกมาจะรู้เรื่องราวก่อนหน้าที่ไหนกัน สอบถามทางเย่เทียนด้วยท่าทีเคารพนบนอบ “เถ้าแก่ครับ ท่านดูว่าจะเริ่มตัดจากตรงไหนครับ? หรือว่าใช้ประสบการณ์ของผมมาตัดดี?”

“ตรงนี้แล้วกัน! นายตัดไปตามเส้นนี้เอาเถอะ!”

เย่เทียนเดินมาข้างหน้าสองก้าว หยิบชอล์กด้านข้างมา วาดเส้นหนึ่งบนหินหยาบออกมาอย่างสบายมาก “มีเถ้าแก่ที่โง่เขลาเงินเยอะมากขนาดนี้อยู่ ขอเพียงนายตัดออกมาได้ดี เงินรางวัลไม่น้อยเด็ดขาด!”

พูดออกมาแบบนี้ คุณชายร่ำรวยกลุ่มหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างจางเวยเดือดดาลขึ้นมา แต่ละคนถลึงตาใส่เย่เทียนอย่างโกรธเคือง

“ปล่อยแกโอหังไปเถอะ หินกากๆ ก้อนนี้ลิขิตให้ไม่มีหยกอยู่ อีกเดี๋ยวฉันจะดูว่าแกจะร้องไห้ยังไง!”

จางเวยพึมพำอย่างเย็นชา จินตนาการว่าอีกเดี๋ยวสีหน้าของเย่เทียนคงดูแย่ที่สุด ในใจเขาก็มีความสุขครู่หนึ่ง อดไม่ไหวสักเท่าไรอยากหัวเราะเยาะดังๆ ขึ้นมา

ชายกำยำที่แข็งแรงกลับไม่ประมาท เดินเครื่องตัดหินด้วยความชำนาญ หินเจียรที่หมุนด้วยความเร็วสูงตกลงบนหินหยาบดังจี๊ดๆ ฝุ่นที่เป็นสภาพหมอกขาวฟุ้งขึ้นมาทันที

หินที่แทบจะสามารถพูดได้ว่าไม่มีค่าสักแดงโดยสิ้นเชิงก้อนนี้ กลับเพราะสาเหตุอันเนื่องมาจากจางเวย ดึงดูดการจับจ้องของผู้คนส่วนในพื้นที่

“เชี้ย! พวกนายดูว่ามีหยกอยู่รึเปล่า?”

“นี่ไม่น่าเชื่อเลย! หินกากๆ ก่อนนี้ นึกไม่ถึงยังมีหยกอยู่จริงด้วย!”

หลังจากที่ก้อนหินถูกตัดออกมาทีละนิดละหน่อย ไม่รู้ว่าใครตะโกนมาประโยคหนึ่ง ชั่วขณะนั้นสายตาของทุกคน รวมศูนย์ไปบนหินหยาบสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่ใครต่างไม่สนใจก้อนนั้นแล้ว

ถึงแม้ว่าเครื่องตัดหินยังกำลังทำงานอยู่ ฝุ่นคลุ้งกระจายผู้คนกลับสามารถมองเห็นชัดเจนว่าส่วนที่ถูกตัดปรากฏแสงเขียวๆ ขึ้นแล้ว

เพียงแต่ว่า สีสันที่เขียวๆ อันนี้จางมาก สรุปว่าจะพนันได้สีเขียวเข้มออกมาจริงหรือไม่ ยังไม่สามารถสรุปผลได้ชั่วคราว

จางเวยขมวดคิ้วแน่นขึ้นมาเล็กน้อย ในใจรู้สึกไม่สบายเท่าไรอย่างน่าแปลกประหลาด