บทที่ 1170 พ่อเหลียงมาเยือน

พอเฉินหวั่นชิงเอายาสมุนไพรมาเย่เทียนก็ไม่รีรอแม้แต่น้อย รีบทำหารปรุงยาทันที

หลังผ่านไปประมาณสามชั่วโมง เย่เทียนถึงได้เดินออกมาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

หลังจากที่กินยาเข้าไป เหลียงเยว่หรูก็เริ่มไอ

ทุกครั้งที่ไอก็จะมีเลือดสีดำป่ะปนออกมาด้วย อุณหภูมิร่างกายก็เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ สถานการณ์ไม่ค่อยน่าดูสักเท่าไหร่

“เย่เทียน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“รีบใช้ผ้าชุบน้ำเย็นเช็ด ทำให้อุณหภูมิร่างกายลดต่ำลง!”

พูดจบเย่เทียนก็รีบเอาเข็มเงินออกมา แล้วแทงลงไปตามตัวของเหลียงเยว่หรู

หลังจากที่ฝังเข็มเสร็จ มันก็ทำให้เขาอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้

“หวั่นชิง คุณช่วยประคองเยว่หรูก่อน!”

พูดจบเย่เทียนก็ตบไปที่หลังของเหลียงเยว่หรูเบาๆ ระหว่างนั้น เย่เทียนก็ค่อยๆ ถ่ายทอดพลังชี่แท้เข้าไปทีละน้อย แสงสีทองก็ได้สว่างขึ้นที่ฝ่ามือของเขาเหมือนกัน

“ผุบ!”

เหลียงเยว่หรูพ่นเลือดออกมาคำใหญ่ กระจายเต็มโต๊ะ แถมยังมีเสียงซู่ซ่าดังขึ้นด้วย บ่งบอกว่าพิษนี้รุนแรงแค่ไหน

“ตอนนี้ต้องปล่อยไว้แบบนี้ก่อน!”

เย่เทียนหายใจเข้าลึกๆ ถึงอาศัยเครื่องรางทิพย์จะทำให้เขาบรรลุถึงแดนผนึกจินตันได้ในทีเดียว แต่หลังผ่านการต่อสู้ครั้งใหญ่มา พลังชี่แท้ของเขาก็เผาผลาญไปมากพอสมควร

แต่สิ่งที่ทำให้เขาปวดหัวคือ ถึงฝีมือจะเพิ่มขึ้นแต่มันก็กินพลังงานมากขึ้นเหมือนกัน

จากทรัพยากรในตอนนี้ ถ้าเขาคิดจะรักษาพลังให้อยู่ในระดับสูงสุดเป็นเวลานานกลับเป็นเรื่องที่ยากมาก

ในที่สุดตอนนี้เย่เทียนก็เข้าใจแล้วว่าทำไมพวกคนที่แข็งแกร่งพวกนั้นถึงชอบไปซ่อนตัวเพื่อฝึกตน เพราะการที่จะออกมามันต้องจ่ายค่าตอบแทนที่มากเกินไป!

จะชดเชยพลังชี่ทิพย์ที่เสียไปยังไงช่างเป็นปัญหาที่ใหญ่หลวงจริงๆ จะให้หวังพึ่งเครื่องรางทิพย์ทุกครั้งก็คงไม่ได้มั้ง!

“คุณไม่มีวิธีอะไรเลยเหรอคะ?” ตอนนี้เฉินหวั่นชิงถือว่าเข้าใจความสามารถของเย่เทียนแล้ว จึงอดที่จะถามด้วยความร้อนใจไม่ได้

“พิษนี่มันโหดมาก ผมทำได้แค่ใช้พลังชี่แท้ผนึกมันไว้เท่านั้น ส่วนเรื่องที่เยว่หรูจะฟื้นขึ้นมาได้เมื่อไหร่ก็อีกเรื่องหนึ่ง มันต้องขึ้นอยู่กับตัวเธอเองแล้ว!” เย่เทียนขยี้หว่างคิ้ว

“คุณเองก็ไม่ต้องร้อนใจไป ฉันเชื่อว่าคุณต้องหาทางได้แน่!”

กับเหลียงเยว่หรูนั้นในใจของเฉินหวั่นชิงค่อนข้างซับซ้อน แต่ไม่ว่ายังไงมันก็สำคัญไม่เท่าชีวิต

เหลียงเหวินเห้าทีตอนนี้ย้ายไปอยู่ที่เมืองเอกพอได้รับสายจากลูกน้องก็ตกใจอย่างมาก

“ว่าไงนะ? คุณหนูเป็นยังไงบ้าง?”

“ตอนนี้ยังไม่ได้รับข้อมูลอะไร เรื่องในครั้งนี้หน่วยย่อยของประเทศเป็นคนรับช่วงต่อ ตอนนี้เราจึงยังไม่สามารถหาข้อมูลจากในนั้นได้ครับ”

“ซ่านหงเลี่ยง!” เหลียงเหวินเห้าพยายามฝืนตัวเองให้ใจเย็นลง หลังจากที่เงียบไปพักหนึ่งก็หยิบมือถือที่เก็บไว้ใต้ลิ้นชักของโต๊ะทำงานมานานออกมา

การที่เหลียงเหวินเห้ามาถึงวันนี้ได้ก็มีเส้นสายที่กว้างขวางเหมือนกัน

ไม่นานเขาก็หาเบอร์ของซ่านหงเลี่ยงเจอ

“หัวหน้าซ่าน ผมคือเหลียงเหวินเห้า! ยินดีที่ได้รู้จักครับ!”

“ประธานเหลียงอะไรไร้สาระละก็ไม่ต้องพูดแล้ว เหตุการณ์ในครั้งนี้ไม่ว่าใครก็ต้องรับผิดชอบ!” ตอนนี้หัวของซ่านหงเลี่ยงยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว หลังจากที่นายพลเฝิงดึงดันที่จะขังนักบู๊พวกนั้นเอาไว้ เบอร์ของเขาก็ถูกโทรเข้ามาจนเเทบไหม้แล้ว!

“หัวหน้าซ่านเข้าใจผิดแล้ว! ลูกสาวบ้านผมดื้อรั้น ทำให้ทุกคนต้องเดือดร้อน แต่ตอนนี้ผมขอถามเรื่องลูกสาวได้มั้ยครับว่าเป็นยังไงบ้าง?”

“เหลียงเยว่หรูเหรอครับ?” ซ่านหงเลี่ยงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดสิ่งที่ทำให้เหลียงเหวินเห้าต้องตกใจออกมา

“ตอนนี้เธอน่าจะอยู่กับเย่เทียนครับ!”

“เย่เทียน? เย่เทียนคนนั้นนะเหรอ?” เหลียงเหวินเห้าตกใจจริงๆ เสียงก็เริ่มสั่นขึ้นมา