บทที่ 1181 ตระกูลหลี่มาเยื่อน

“ปรมาจารย์เย่ เรื่องในเมื่อวานนี้ล่วงเกินท่านแล้ว!”

เย่เทียนเหลือบมองไปรอบๆ นอกจากนายหญิงใหญ่จ้าวและจ้าวหมิงฟู่ผู้นำตระกูลจ้าวยังถือได้ว่าเป็นใบหน้าที่ค่อนข้างคุ้นเคย ส่วนคนอื่นๆ มีการเปลี่ยนคนไปทั้งชุดอย่างเห็นได้ชัด

อีกอย่างในสายตาที่จ้าวหมิงฟู่มองมาที่เขานั้นมีท่าทางที่อักอ่วนเล็กน้อย

“เมื่อวานนี้ข้าได้ล่วงเกินท่านเกินไปแล้ว ได้โปรดปรมาจารย์เย่อย่าถือโทษข้า!”

“มันเป็นเรื่องที่ผ่านไปแล้ว ไม่มีอะไรต้องพูดอยู่แล้ว! อีกอย่างผู้ที่ควรถูกลงโทษก็ได้รับการลงโทษไปแล้ว”

เย่เทียนโบกมือ และเขาก็ไม่อยากจะเสียเวลากับพวกเขาอยู่ที่นี่

“ฉันแค่อยากรู้อยากเห็นกับส่วนลึกของทะเลทรายตากันเท่านั้น เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึงเลย”

การแสดงออกของเย่เทียนนั้นแทบจะเท่าเทียมกับตระกูลจ้าวอย่างสมบูรณ์เลยทีเดียว ซึ่งมันก็ทำให้ตระกูลจ้าวรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย

แต่เมื่อนึกถึงพลังอันยิ่งใหญ่ของเย่เทียนในตอนเมื่อวานนี้และหลังจากตรวจสอบเย่เทียนอย่างละเอียดแล้ว คนของตระกูลจ้าวกลับรู้สึกว่านี่มันเป็นเรื่องปกติมาก

ไม่ว่าในแง่ใดก็ตาม นี่คือผู้ยอดฝีมือระดับฟ้าที่มีอนาคตอันรุ่งเรือง และเป็นศัตรูกับคนแบบนี้มันถึงเป็นเรื่องที่โง่เขลาอย่างยิ่ง

“ในเรื่องนี้มันจะต้องเริ่มเล่าตั้งแต่ที่มาของตระกูลจ้าวของเรา เมื่อในปีนั้นที่บรรพบุรุษของตระกูลจ้าวได้มาถึงที่ตากัน โชคดีบังเอิญที่ได้เข้าไปในส่วนลึกของทะเลทรายตากัน”

หลังจากพูดแล้วจ้าวหมิงฟู่ก็กวักมือเรียก และส่งหนังสือเล่มสีเหลืองแก่ที่ตรงหน้าเย่เทียน

“นี่เป็นสภาพทิวทัศน์ในส่วนลึกของทะเลทรายที่บรรพบุรุษบันทึกไว้หลังจากที่กลับมา”

“แต่หลังจากนั้น ตระกูลจ้าวของเราก็ไม่สามารถเข้าไปในนั้นได้อีกเลย พลังของท้องฟ้านั้นคาดเดาไม่ได้ ดูเหมือนว่าในส่วนลึกของทะเลทรายตากันก็ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิดขึ้นเช่นกัน และตระกูลจ้าวของเราก็ค่อยๆ ล้มเลิกการสำรวจในส่วนลึกนั้นไปเลย”

หลังจากที่จ้าวหมิงฟู่พูดจบในดวงตาของเขาก็มีความเหงาแวบเข้ามา

“การสำรวจในส่วนลึกครั้งล่าสุดของตระกูลจ้าวต้องเริ่มเล่าถึงตั้งแต่เหอซู่ฮวา”

“เหอซู่ฮวางั้นเหรอ?” เย่เทียนเลิกคิ้ว

“ใช่! ปรมาจารย์เย่รู้จักด้วยเหรอ?” จ้าวหมิงฟู่เอนตัวลงและถามว่า และจ้าวเทียนฉีที่อยู่ข้างหลังเขาก็ดูประหม่าอย่างยิ่ง

“เคยได้ยินมาก่อน!”

คำตอบนี้ของเย่เทียนทำให้ตระกูลจ้าวผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

“ปรมาจารย์เย่อย่าถือโทษเลย คนที่เข้าไปในทะเลทรายครั้งนี้เป็นลูกชายคนโตของฉันจ้าวเฟิงฮวา และแฟนของเขาเฝิงฉี่ซูด้วย ซึ่งก็คือพ่อแม่ของเทียนฉีนั่นเอง!”

เย่เทียนเหลือบมองที่จ้าวเทียนฉีด้วยความประหลาดใจ

เห็นเพียงดวงตาของจ้าวเทียนฉีกลายเป็นสีแดง และดูเสียใจอย่างมาก

“เทียนฉีเป็นเด็กซุกซนดื้อรั้น ในส่วนลึกของทะเลทรายนั้นแม้ว่าจะเป็นผู้ยอดฝีมือด้านบู๊เข้าไปแล้วก็ยังต้องตายอย่างน่าอนาถ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขามีทักษะกังฟูเพียงเล็กน้อยเท่านั้น?” หลังจากพูดจบจ้าวหมิงฟู่ก็ถอนหายใจ

“ไม่! ฉันจะไป!” จ้าวเทียนฉีกลับดื้อรั้นขึ้นมาในเวลานี้

จ้าวหมิงฟู่เลิกคิ้วและกำลังจะโกรธ แต่หญิงชราที่อยู่ข้างๆ เขากลับหัวเราะขึ้นมา

“โอเค! ไปๆๆ! แต่ก็ต้องดูก่อนว่าปรมาจารย์เย่จะเห็นด้วยหรือไม่ถึงจะโอเค”

ท้ายที่สุดดวงตาของคนชราก็ยังคงแหลมคมยิ่งนัก และเมื่อคำพูดนี้ออกมาก็ทำให้ดวงตาของจ้าวเทียนฉีสว่างขึ้นมาทันที

หญิงชรามองไปที่เย่เทียนขมวดคิ้วและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะและพูดว่า “ปรมาจารย์เย่รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงให้คุณพาเทียนฉีไปด้วย?”

“โปรดชี้นำด้วย!”

“เหตุผลที่ตระกูลจ้าวของเราให้ความสนใจกับการสำรวจส่วนลึกของทะเลทรายอยากมากนั้นก็เป็นเพราะว่าบรรพบุรุษในตระกูลเคยได้พบโอกาสอยู่ในส่วนลึกของทะเลทราย เขาเคยกล่าวไว้อย่างชัดเจนว่า ตราบใดที่เป็นสายเลือดของตระกูลจ้าวของเราก็จะสามารถทำให้เกิดข้อจำกัดบางประการอยู่ในเมืองแห่งจินตนาการในส่วนลึกนั้นได้ จากนั้นก็จะได้รับประโยชน์ที่ดีอย่างคาดไม่ถึง”

“แต่ต้องทำโดยสายเลือดตระกูลจ้าวของเราถึงจะได้”

เย่เทียนหัวเราะขึ้นมา “นี่มันวิเศษเกินไปแล้ว”

“มนุษย์เนื้อหนังบนโลกใบนี้ที่สามารถไปถึงระดับผู้ยอดฝีมือขั้นฟ้าได้ มันก็เป็นเรื่องที่มหัศจรรย์อยู่แล้วไม่ใช่หรือ? อีกอย่างตามการคาดเดาของบรรพบุรุษ ในส่วนลึกของทะเลทรายก็เคยมีผู้ยอดฝีมืออาศัยอยู่ และสาเหตุที่ในส่วนลึกตกลงมาสู่สถานะปัจจุบัน ทั้งหมดเป็นเพราะพลังแห่งความตายอันทรงพลังเกิดจากความโกลาหล!”

เย่เทียนหรี่ตาลงอย่างไม่รู้ตัว