บทที่ 1186 การออกดาบที่น่าสะพรึงกลัว

เสียงคำรามของม้ามาพร้อมกับเสียงกรีดร้องคลั่งไคล้ของผู้คน และทะเลทรายทั้งหมดก็เริ่มสั่นสะเทือนขึ้นมา

พวกโจรทะเลทรายเริ่มลงมือแล้ว!

“ไอ้หนู อย่าคิดว่าเข้าหากับตระกูลจ้าวแล้วทุกอย่างก็จะปลอดภัยมั่นคง บนโลกใบนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างที่คุณไม่สามารถรุกรานได้!”

เต็นท์ด้านหลังบาสเล้งเปิดออก และมีโจรกลุ่มใหญ่โผล่ออกมาโดยตรง ตามบาสเล้งและพุ่งตรงเข้ามาที่เย่เทียน

“บาสเล้ง นี่เจ้ากำลังรนหาที่ตายอยู่!” ในดวงตาของจ้าวเทียนฉีฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่เขาก็ยังบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์และตะโกนด้วยความโกรธ

“แท้จริงก็เป็นผู้ชายปลอมของตระกูลจ้าวเองเหรอ! เจ้าอยู่ที่นี่ก็พอดีแล้ว ฉันสามารถรับรางวัลพิเศษได้อีกก้อนหนึ่ง!”

ในเมื่อบาสเล้งตัดสินใจที่ลงมือเขาต้องคำนึงถึงอิทธิพลของตระกูลจ้าวอย่างแน่นอน

แต่ไม่ว่าตระกูลจ้าวจะแข็งแกร่งเพียงใดแล้วจะเทียบกับโจรที่อาศัยอยู่ในทะเลทรายได้อย่างไร

พูดแบบไม่เกินจริงเลยว่า หากอยู่ในทะเลทรายแห่งนี้ ต่อให้ตระกูลใหญ่ทั้งหลายในตากันรวมพลังกันล้อมปราบปรามกลุ่มโจรเถื่อน โจรเถื่อนก็ยังคงมีโอกาสหลบหนีได้ และแม้แต่ตระกูลใหญ่ทั้งหลายก็ยังต้องชดใช้ด้วยความสูญเสียครั้งใหญ่อย่างอนาถ!

ต่างฝ่ายต่างป้องกันซึ่งกันและกัน ก็เป็นเหตุผลที่สามารถอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขมานานหลายปีได้

แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนกันแล้ว

ขุมทรัพย์ในส่วนลึกของทะเลทรายเป็นรากเหง้าของโจรเถื่อน ซึ่งนี่ก็เป็นเหตุผลพื้นฐานที่ทำให้บาสเล้ง ฉีกหน้าโดยสิ้นเชิง

“เจ้าสามารถไปตายได้แล้ว!” บาสเล้ง กระโดดไปต่อหน้าเย่เทียนด้วยใบหน้าที่ดุร้าย และดาบโค้งในมือของเขาฟันลงโดยไม่ลังเล

“แค่นั้นเองเหรอ?”

มุมปากของเย่เทียนมีรอยยิ้มขึ้น จากนั้นนิ้วของเขาก็แตะเข้าที่ข้อมือของบาสเล้งโดยตรง

แม้ว่าจะเป็นมีดที่คมเพียงใดก็ตามถ้าไม่สามารถฟันเข้าที่ร่างกายของคนได้มันก็ไม่มีประโยชน์ใดๆ เลย

“เอ๋?” บาสเล้ง ตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยกขาขึ้นและเตะเข้าไปที่หน้าท้องของเย่เทียน

เย่เทียนยังคงไม่หลบหลีก ในขณะที่เท้าของบาสเล้งกำลังจะสัมผัสโดนตัวเอง เขาก็ใช้เท้าเตะมันออกโดยตรง

ท่าทางทั้งหมดต่างแสดงให้เห็นว่าฝีมือของเย่เทียนนั้นเหนือกว่าของบาสเล้ง

แต่จะสามารถเป็นถึงหัวหน้าแก๊งโจรในทะเลทรายได้นั้น บาสเล้งจะต้องเป็นคนที่ไม่ง่ายแน่นอน และความแข็งแกร่งของเขาได้ไปถึงระดับขั้นฟ้าแล้ว

เพียงแต่ว่า เขาซ่อนตัวตนมาโดยตลอดเท่านั้น

ตอนนี้ซ่อนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

“รนหาที่ตายชัดๆ!” บาสเล้งตะคอกอย่างเบาๆ รูจมูกของเขาก็มีลมหายใจสีขาวพ่นออกมาสองสาย ร่างกายของเขาพองขึ้นอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า และดาบโค้งที่อยู่ในมือของเขาก็เหมือนจะมีชีวิตขึ้นมาและบินตรงไปที่หัวกะโหลกของเย่เทียน

“วิชาขว้างดาบงั้นเหรอ?”

วิชาแบบนี้เย่เทียนก็แค่เคยได้ยินมาก่อนเท่านั้น ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นทักษะพิเศษเช่นนี้อยู่ที่นี่!

หากพูดตามตรงวิชาขว้างดาบแบบนี้มันก็คล้ายๆ กับวิชาดาบของนักฝึกฝน

แต่เมื่อเทียบกับวิชาดาบแล้ว วิชาขว้างดาบแบบนี้เหมาะสำหรับนักบู๊มากกว่า

ในที่สุดเย่เทียนก็ขยับตัว เพราะยังไงวิชาขว้างดาบนี้ก็เป็นทักษะเฉพาะตัวด้วย และมันก็ยังคงมีประวัติศาสตร์อยู่เล็กน้อย

หลังจากหลบไปสองมีดติดต่อกัน แต่ละครั้งดาบยาวนี้ก็เป็นเหมือนเชือกที่ผูกไว้กับมือของบาสเล้ง และหลังจากบินวนไปหนึ่งรอบมันก็จะบินกลับมาหาเขาอย่างแม่นยำ และทำให้เกิดการโจมตีอย่างต่อเนื่องด้วยวิธีการแบบนี้

“เป็นอย่างนี้นี่เอง!”

ในดวงตาของเย่เทียนกะพริบด้วยแสงอันแหลมคม และจากการหลบหลีกทั้งสองนี้ในที่สุดเขาก็เห็นวิธีการออกแรงของบาสเล้ง และก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความคิดขึ้นมา

และโจรเถื่อนที่อยู่ข้างๆ เขายกมีดขึ้นฟันลงพอดี

เย่เทียนโบกมือ และชกเข้าที่คอของเขาอย่างแม่นยำ ทำให้เขาตกลงมาจากม้าควบโดยตรง และดาบโค้งที่อยู่ในมือของเขาก็ตกไปถึงในมือของเย่เทียน

“เจ้ามีวิชาขว้างดาบฉันก็มีเช่นกัน! งั้นก็มาวัดกันว่าวิชาขว้างดาบของเราใครแข็งแกร่งกว่ากัน!”

บาสเล้งรู้สึกขบขันด้วยความโกรธ

วิชาขว้างดาบนี้เป็นวิชาลับสุดท้ายที่อาจารย์ของเขาส่งมอบให้! เพื่อที่จะเรียนรู้วิชานี้เขารับใช้อาจารย์ตัวเองด้วยความเคารพมาเป็นเวลาสิบปี! และวันที่เขาสำเร็จการฝึกวิชาขว้างดาบเขาก็ได้ฆ่าผู้อาวุโสคนนั้นทิ้ง

จากนี้ไป บนโลกใบนี้ก็มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ใช้วิชาขว้างดาบได้!

ตอนนี้เย่เทียนเพียงแค่ดูได้ไม่กี่ท่าก็บอกว่าตัวเองใช้เป็นเช่นกันงั้นเหรอ? ช่างเป็นเรื่องตลกจริงๆ!