บทที่ 1188 ผู้ทรยศ

ภายใต้การนำทางของกู่เย่ว เย่เทียนได้นำฟู่เซิ่งหนานและจ้าวเทียนฉีมาถึงทะเลทรายโอเอซิสแห่งหนึ่ง

โอเอซิสแห่งนี้มีขนาดเล็กมาก มีเพียงหญ้าสีเขียวหนึ่งกอและอูฐสองสามตัว และลุกขึ้นยืนอย่างตื่นตัวหลังจากเห็นว่ามีผู้คนมา

“นี่คือแผนสำรองที่ฉันเตรียมไว้ เดิมทียังต้องกังวลกับพวกโจรเถื่อน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าไม่มีความจำเป็นต้องใช้มันแล้ว”

เย่เทียนพยักหน้าเบาๆ “เรื่องมันไม่ควรล่าช้า ออกเดินทางกันเถอะ!”

การแสดงออกของกู่เย่วกลับเปลี่ยนไปอยู่ครู่หนึ่ง “ปรมาจารย์เย่ มีอยู่เรื่องหนึ่งฉันไม่สามารถปกปิดคุณได้”

“อืม?”

ความรู้สึกที่ไม่ดีแวบเข้ามาในหัวใจของเย่เทียน และเขาขมวดคิ้วและมองไปที่กู่เย่ว

“คนที่รู้เรื่องความลับนี้ในส่วนลึกของทะเลทรายแห่งนี้ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียว แต่ยังมีน้องชายของฉันกู่เถียนอีกด้วย”

“น่าเสียดายที่น้องชายของฉันคนนี้มีนิสัยค่อนข้างที่จะก้าวร้าว เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาก็ได้เริ่มติดต่อกับหลายตระกูลอย่างลับๆ ฉันเกรงว่า......”

คำพูดนี้ออกมาก็ชัดเจนพอแล้ว ดวงตาของจ้าวเทียนฉีเบิกกว้าง “พวกเจ้าทำอย่างนี้ได้อย่างไร!”

บนใบหน้าของกู่เย่วมีความรู้สึกผิดเล็กน้อย “ฉันต้องขอโทษอย่างยิ่ง อันที่จริงฉันไม่ใช่ผู้สืบทอดของตระกูลกู่อีกต่อไปแล้ว แต่สมุดบันทึกเล่มนี้เป็นของที่บรรพบุรุษของแม่มอบให้ ฉันจึงไม่สามารถ......”

เย่เทียนขมวดคิ้ว “ช่างมันเถอะ ตอนนี้พูดถึงเรื่องพวกนี้มันก็ไร้ประโยชน์ รีบออกเดินทางกันเถอะ!”

กู่เย่วพยักหน้าอย่างเร่งรีบ จากนั้นก็พาทุกคนขึ้นอูฐ และเดินไปทางส่วนลึกของทะเลทราย

พูดตามตรง แม้แต่เย่เทียนเองก็ไม่สามารถแยกแยะทิศทางได้ในตอนนี้ ทิวทัศน์ทุกแห่งที่เขาเห็นต่างก็เหมือนกันหมด ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวอาจเป็นเพราะตำแหน่งของกระบองเพชรต่างกันเท่านั้นแล้ว

แต่หลังจากดูนานๆ แล้วก็จะรู้สึกว่าทิวทัศน์นั้นค่อนข้างที่จะคุ้นเคย และเป็นไปไม่ได้เลยที่อยากจะตัดสินทิศทาง

“ใกล้จะถึงแล้ว!”

แม้ว่ากู่เย่วจะเป็นคนป่วย แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขารู้ว่าความเจ็บป่วยของเขาสามารถรักษาให้หายขาดได้แล้วหรือเปล่า ซึ่งทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

ในตอนที่เขาตะโกนประโยคนี้ออกมาจ้าวเทียนฉีตอบกลับอย่างอ่อนแรงไปว่า “จริงหรือปลอมกันแน่! นี่มันก็ไม่เห็นความแตกต่างอะไรมากนัก”

“เป็นเรื่องจริงสิ! เจ้าเห็นเนินทรายที่อยู่ข้างหน้านั่นไหม? ข้ามเนินทรายนั่นไปก็คือจุดหมายของเราแล้ว!”

เย่เทียนชำเลืองมองดูมัน โอเค จะต้องเป็นคนมืออาชีพมาถึงจะได้จริงๆ อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้รู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างเนินทรายแห่งนั้นกับเนินอื่นๆ

อันที่จริงการตัดสินของกู่เย่วยังค่อนข้างแม่นยำ

เมื่อพวกเขาปีนข้ามเนินทรายไป หลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขา

“นี่ก็คือซากปรักหักพังของอ่าวพระจันทร์ ดูเหมือนว่าคนอื่นๆ ยังมาไม่ถึงที่นี่!”

ในดวงตาของกู่เย่วมีแสงที่เป็นความสุขฉายผ่าน ตอนนี้ทั้งกลุ่มรู้สึกทั้งง่วงและเหนื่อย ภายใต้ความร้อนที่แผดเผา จ้าวเทียนฉีดูเหนื่อยยิ่งกว่า

ในทางตรงกันข้ามกู่เย่วกลับไม่รู้สึกอึดอัดเลยที่สวมเสื้อคลุมยาว!

“ลงมาเถอะ เดินตามหลังฉันมา!”

กู่เย่วประคองตัวจ้าวเทียนฉี เย่เทียนประคองตัวฟู่เซิ่งหนาน และทั้งกลุ่มคนก็ได้มาถึงในหลุมลึก

ร่องรอยของการเคลื่อนไหวมนุษย์ที่ชัดเจนปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน ดินแข็งและทะเลทรายมีความแตกต่างกันมาก ภายใต้การนำทางของกู่เย่ว เย่เทียนและคนอื่นๆ ก็ได้มาถึงกำแพงเมืองที่พังทลายแห่งหนึ่ง

“มันอยู่ที่นี่!”

กู่เย่วเริ่มขุดทรายที่อยู่ข้างๆ กำแพงเมือง และเย่เทียนก็เข้าร่วมด้วยคน และในไม่ช้าก็ได้เคลียร์พื้นที่ราบเรียบออกมาแห่งหนึ่ง

กู่เย่วไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่ใช้มือคลำบนพื้น และในที่สุดก็พบวงแหวนเหล็กอันหนึ่ง และอุทานด้วยความประหลาดใจว่า “มันอยู่ที่นี่!”

“ระวัง!” เย่เทียนอุทานด้วยความประหลาดใจ และภายใต้ความเร่งรีบเขาทำได้เพียงเตะกู่เย่วออกไปด้วยเท้า

“ปัง!”

เสียงปืนดังขึ้นมา และกระสุนก็กระทบเข้ากับวงแหวนเหล็กโดยตรง