บทที่ 12 โอกาสทำงาน

ซุนปินในเวลานี้สีหน้าดูแย่แค่ไหนก็ดูแย่แค่นั้น

อย่างไรเสียเขาก็นึกไม่ถึง ห้าคนพุ่งเข้าไป คาดไม่ถึงยังไม่พอให้เย่เทียนจัดการรอบหนึ่ง

ได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยความหมายยั่วยุนั้นของเย่เทียนอีก หางตาเขาก็ยิ่งกระตุก

พลางคิดในใจ แม้แต่คนมากขนาดนี้เข้าไปล้วนไม่ใช่คู่ต่อสู้เขา หากฉันพุ่งเข้าไป ไม่ใช่วอนหาที่ตายหรอกเหรอ?

ทว่าพอนึกถึงจุดนี้จึงล้มเลิกไป เขาไม่ยินยอมมากๆ ดังนั้นเขาจึงฝากความหวังไว้บนตัวหลี่จุน ก่อนจะพูดจาเหี้ยมโหด “แม่งอย่าได้ใจไป คิดว่าต่อยพวกกระจอกไม่กี่คนคว่ำได้ จะเอาชนะตัวเองไม่ได้แล้วเหรอ? ต้องรู้ว่าพี่หลี่เป็นถึงนักชกมือหนึ่งของแก๊งไผ่เขียว เขาอยากจะต่อยแกจนแพ้ เป็นแค่เรื่องไม่กี่นาที พี่ว่าใช่หรือเปล่า พี่หลี่......”

ขณะพูด ซุนปินหันหน้าเข้ามา อยากหาความมั่นใจบางอย่างจากบนตัวหลี่จุน

รู้ที่ไหนว่า เวลานี้สีหน้าของหลี่จุนดูแย่มากเช่นกัน

หลายคนที่โดนเย่เทียนต่อยคว่ำ ล้วนเป็นลูกน้องของเขา สู้สุดกำลังกับเขามา แต่ละคนต่างเป็นคนมีฝีมือโดดเด่น

ต่อให้เป็นเขา อยากจะสู้กับห้าคนที่ร่วมมือกันให้แพ้ ยังต้องชดใช้บางอย่างต่อเรื่องนี้

แต่ทว่า เย่เทียนเพียงแค่ขยับอย่างสบายๆ ก็จัดการคนเหล่านี้ได้ทั้งหมด โดยเฉพาะยังทำหน้าผ่อนคลาย นี่ทำให้เขารู้ว่า เย่เทียนเป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง ไม่ใช่คนที่เขาสามารถหาเรื่องได้เด็ดขาด

นึกถึงตรงนี้ หลี่จุนสูดหายใจลึกๆ เอ่ยเสียงทุ้ม “ไอ้น้อง ฝีมือของนายเก่งกาจมาก ฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาย แต่ว่า ฉันแนะนำนายอย่าหาเรื่องมั่วๆ จะดีกว่า ไม่อย่างนั้น......”

“ไม่อย่างนั้นจะเป็นยังไง? แกอยากข่มขู่ฉัน?”

เย่เทียนหัวเราะหยอกเย้า สีหน้าเย็นชาลงไปทันที “ไม่ต้องพูดว่าคำขู่ของแกได้ผลหรือเปล่า ต่อให้ได้ผล ตอนนี้ฉันลงมือฆ่าแกกับคุณชายซุนอะไรนั่น แกคิดว่าฉันมีโอกาสมากแค่ไหนที่จะหนีรอดออกมาได้?”

หลี่จุนฟังจบ ชั่วขณะนั้นในใจหวาดหวั่น

เขาสามารถสัมผัสได้ว่าเย่เทียนไม่ได้พูดล้อเล่น โดยเฉพาะยังทำท่าทางผ่อนคลาย ราวกับฆ่าคนก็เหมือนหั่นผัก นี่ทำให้สายตาที่เขามองทางเย่เทียนเปลี่ยนไปแล้ว

ลังเลตั้งนาน ในที่สุดก็ไม่กล้ายั่วยุเส้นแบ่งของเย่เทียน เขาถอนหายใจ “งั้นนายอยากจะเอายังไง?”

“ที่อยากให้ฉันอยู่ต่อคือแก จะเอายังไง ไม่ใช่ควรเป็นฉันมาถามแกเหรอ?”

เย่เทียนจัดเสื้อผ้าสักหน่อย จากนั้นส่งเสียงพูดนิ่งๆ

“แก......”

หลี่จุนสำลักจนพูดไม่ออกสักคำ แต่ดูสถานการณ์ในตอนนี้ เขารู้ว่าสถานการณ์ด้อยกว่า ได้เพียงกดความอึดอัดไว้ในใจ

เขาก้าวใหญ่ๆ มาด้านหน้า คลำหาบัตรใบหนึ่งจากในกระเป๋าออกมา ยื่นให้เย่เทียน

“ในบัตรนี้มีหนึ่งแสน ถือว่าเป็นการขอโทษของฉัน ยังขอให้น้องชายผู้ใจกว้างอย่าถือสาคนตัวเล็กๆ ปล่อยฉันกับคุณชายปินสักครั้ง”

เห็นมีเงินให้ เย่เทียนยิงฟันยิ้ม รับเข้ามาแบบไม่เกรงใจ

เวลานี้ ในที่สุดหลี่จุนโล่งอกไปที ตอนที่เขาคิดว่าหนีพ้นโชคร้ายนี้แล้ว เย่เทียนยกเท้าขึ้นฉับพลัน เท้าเบอร์สี่สิบสอง ถีบบนท้องของเขาอย่างหนักหน่วง

ตึกๆๆ!

หลี่จุนถอยหลังหลายก้าวติดๆ กัน สีหน้าแดงขึ้นเหมือนสีตับหมู ส่งเสียงอู้อี้ทุ้มๆ ออกจากในปาก เห็นได้ชัดว่าเจ็บถึงขีดสุด

เย่เทียนหน้ามีรอยยิ้ม ถามว่า “ถีบนี้ คือโทษฐานที่เมื่อกี้แกไม่เคารพฉัน แกจะยอมไม่ยอม?”

“ยอม!”

หลี่จุนอดกลั้นความเจ็บปวดที่ท้องไว้ เปล่งเสียงรอดออกจากร่องฟันมาคำหนึ่ง

เย่เทียนทำเสียงพึมพำ “ในเมื่อยอมแล้ว ยังไม่ไสหัวไป?”

“ครับ......”

หลี่จุนไม่กล้าต่อต้าน ทำได้เพียงถอยหลังทีละก้าว จนกระทั่งถึงตำแหน่งที่ปลอดภัย เขาถึงรีบหมุนตัวเดินไปด้านนอก

สำหรับซุนปิน เวลานี้ก็กลัวเช่นกัน มองค้อนเย่เทียนอย่างโหดร้ายแวบหนึ่ง วิ่งหัวซุกหัวซุนตามออกไป

จนตอนนี้ ความวุ่นวายฉากหนึ่งหายหมดเกลี้ยงแล้ว

เพียงแต่สายตาของคนในเหตุการณ์ที่มองทางเย่เทียนกลับเปลี่ยนไป

ซุนปินเก่งพอตัวเหรอ?

อาศัยว่าตนเองมีบริษัทก่อสร้างเทียนเฉินและแก๊งไผ่เขียวสนับสนุน แต่ไหนแต่ไรเที่ยวใช้อำนาจบาตรใหญ่ในเมืองเจียงหนัน