บทที่ 1222 เสริมกำลัง

ดวงตาของเจี่ยงหลินเบิกโพลงในชั่วขณะนั้น ชี้ไปทางเย่เทียนแบบท่าทางไม่อยากเชื่อ “นี่เป็นไปไม่ได้!”

“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ?”

เย่เทียนสะบัดมือแล้ว จากนั้นเดินไปทางเจี่ยงหลินทีละก้าว บนหน้าดูเยาะเย้ยอย่างไม่ปกปิดสักนิด

“อาจจะเป็นเพราะบรรพบุรุษส่งต่อเกียรติยศมาให้มากเกินไป ทำให้พวกเหมือนจะแกลืมอะไรหลายๆ อย่างไป!”

แต่ละฝีเท้าที่เย่เทียนเดินมาข้างหน้าราวกับเหยียบลงบนหัวใจของเจี่ยงหลิน บรรยากาศก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปดูลึกลับขึ้นมา

ทั้งที่แดนฝนเป็นขอบเขตของตัวเจี่ยงหลินเอง แต่ตอนนี้กลับค่อยๆ ถูกเย่เทียนควบคุม นี่คือเรื่องราวที่เจี่ยงหลินไม่เคยประสบพบเจอมาก่อน

คนตระกูลเจี่ยงที่ด้านนอกในเวลานี้มองไม่เห็นสถานการณ์ด้านใน ได้เพียงทำไม้ทำมือพูดจาด้วยท่าทางดีอกดีใจที่เห็นคนอื่นเจอโชคร้าย

“เย่เทียนคนนี้ยังไม่รู้จักความตายจริงๆ นะ คาดไม่ถึงกล้ามายั่วยุถึงหน้าประตูตระกูลเจี่ยงของพวกเรา!”

“นี่มันก็ปกติมากเลย ไม่อย่างนั้นในโลกจะตั้งรางวัลนำจับให้มันสูงขนาดนี้เหรอ?”

พวกเขาไม่สำนึกถึงอันตรายที่กำลังเข้ามาใกล้ ผู้อาวุโสสามของตระกูลเจี่ยงกำลังติดต่อกับตระกูลบู๊โบราณอีกสองสามตระกูล

“อะไรนะ? พวกนายตระกูลสวีจะส่งคนมา? สวีเจิง ฉันว่านายอยากมาแย่งคุณงามความดีไปมากกว่ามั้ง!” เจี่ยงลี่เย้ยหยันไม่หยุด

“ขอบอกนายแบบชัดเจนเลยว่า ตอนนี้ไอ้เย่เทียนคนนั้นถูกเจ้าบ้านควบคุมไว้แล้ว ถึงแม้พวกนายมาก็จะไม่มีโอกาสสักนิด!”

“เจี่ยงลี่ ไม่ว่าพูดอย่างไรก็เป็นคนคุ้นเคยกันนะ! อย่าไร้เยื่อใยขนาดนี้สิ!” สวีเจิงพูดจาแบบประหลาด

“ใช่! พวกเราทั้งสามตระกูลไม่ว่าอย่างไรก็เป็นเพื่อนบ้านเก่ากัน โดยเฉพาะพวกเราต่างรู้ว่าเย่เทียนคนนี้ไม่ธรรมดา มอบเย่เทียนให้พวกคุณพวกเราย่อมไม่มีปัญหาใดๆ อยู่แล้ว แต่ของที่อยู่เบื้องหลังเย่เทียน พวกคุณควรแบ่งผลประโยชน์ออกมาส่วนหนึ่งด้วยหรือเปล่า?”

ตระกูลหลินตระกูลสวีก็เหมือนกับตระกูลเจี่ยงล้วนเป็นตระกูลบู๊โบราณที่เก่าแก่ และรุ่นหนุ่มสาวของคนสองตระกูลยังแกร่งกว่าตระกูลเจี่ยงด้วยซ้ำ ได้เข้าสู่โลกบู๊โบราณเรียนต่อขั้นลึกซึ้งขึ้นไปอีกแล้ว

ด้วยเหตุนี้ตระกูลเจี่ยงย่อมไม่ยินยอมทำให้เรื่องราวมันเลยเถิดแน่

“ได้! เพียงแค่พวกนายจะได้อะไรไปนั้นฉันไม่มีทางตัดสินใจได้ จุดนี้ยังต้องให้เจ้าบ้านตัดสินใจ!”

“นี่มันแน่นอนอยู่แล้ว!”

“เดี๋ยวพวกเราก็ไปถึง จะคุมท้ายขบวนรบให้พวกคุณ!”

สวีเจิงและหลินเฟิงกดปิดแอปพลิเคชันลงแล้ว ทำเอาเจี่ยงลี่โมโหจนอยากบีบมือถือให้แหลก

เจ้าสองคนนี้กลับรู้ข่าวสารเป็นอย่างดี โดยเฉพาะเขามีเหตุผลให้สงสัยว่าข่าวนี้จะเป็นคนตระกูลตนเองที่เผยแพร่ออกไป

นี่ทำให้เจี่ยงลี่กวาดมองไปทางด้านหลังของตนเองด้วยหน้าตาอึมครึม

“ฉันไม่สนใจว่าใครเป็นคนทำ เพียงแค่ครั้งนี้เท่านั้น ไม่มีครั้งหน้าอีกต่อไป ไม่อย่างนั้นถ้าหาตัวเจอจะไล่ออกไปจากตระกูลเจี่ยงทันที!”

ปกติเจี่ยงลี่อยู่ในตระกูลเจี่ยงก็ค่อนข้างน่าเกรงขามอยู่แล้ว พอมองลงมารอบนี้มีหลายคนหลบสายตา มองจนทำให้ในใจเขาหัวเราะเยาะไม่เลิก

ในแดนฝน เย่เทียนมาถึงด้านหน้าของเจี่ยงหลินแล้ว

“ดังนั้นพูดได้ว่าตั้งแต่เริ่มแรกพวกแกก็เข้าใจผิดเรื่องหนึ่งแล้ว ใครบอกแกกันว่า ฉันจะด้อยกว่าแดนน้ำท่วม?”

แดนน้ำท่วม นั่นเป็นเขตแดนที่เจี่ยงหลินใฝ่ฝันว่าอยากเข้าไปแม้ในยามหลับ ตอนนี้หลังจากได้ยินคำพูดประโยคนี้ของเย่เทียนในที่สุดก็มีความรู้สึกเข้าใจแจ่มแจ้ง แต่หลังจากตอบสนองกลับมาเขายิ่งตื่นตะลึง

“ไม่ใช่! ถ้าความสามารถแกเกินกว่าแดนน้ำท่วม พลังที่ร่างกายต้องการจะสูบแกจนเกลี้ยง! แก......”

“ดังนั้นฉันเลยลงมือน้อยมากไง!”

เย่เทียนแบฝ่ามือออก แต่การแสดงออกกลับค่อยๆ เย็นชาลงมา “แต่ว่าพวกแกก็ยั่วยุมาตลอด ยั่วยุไม่หยุด!”

“ฉัน......”

ทันใดนั้นเจี่ยงหลินพูดไม่ออกอยู่บ้าง หลังจากพวกเขาได้รับคำสั่งจัดการเย่เทียนก็ตัดสินคนอื่นด้วยความคิดตัวเองมาโดยตลอด เหมือนว่าไม่เคยให้ความสำคัญต่อเย่เทียนเลย

ตอนนี้ถึงแม้จะตอบสนองกลับมา ก็เหมือนจะสายไปบ้างแล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เย่เทียนจะปล่อยเขาไปเหรอ? จะปล่อยตระกูลเจี่ยงไปเหรอ?

ในที่สุดเจี่ยงหลินรู้สึกหวาดกลัว “บอกเงื่อนไขมาเถอะ ตระกูลเจี่ยงของฉันอยู่ในโลกบู๊โบราณก็ครอบครองความสามารถที่แกร่งมากอยู่เหมือนกัน แดนน้ำท่วมเมื่ออยู่ที่นั่นเดิมทีไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไร! ขอแค่แกเสนอเงื่อนไขมา ฉันจะพยายามทำให้แกพอใจ!”

เย่เทียนหัวเราะแล้ว จากนั้นส่ายหน้าตอบ “ถ้าเป็นเริ่มแรก บางทียังมีอะไรให้คุยกัน”