บทที่ 1235 นักพรตเหอ

คุณพ่อ? คำคำนี้สำหรับเย่เทียนนั้นยังค่อนข้างไม่คุ้นเคยเท่าไร

สำหรับตระกูลเย่เขาไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษเกินไปเช่นกัน ในความเป็นจริงเขาไม่มีความทรงจำต่อพ่อที่มีตัวตนอยู่แค่ในคำเล่าลือคนนั้นเลยสักนิด ตอนนี้ถูกคนพูดถึงกะทันหัน ส่วนลึกในใจของเขายังค่อนข้างเคลือบแคลง

“ได้สิ! ผมก็อยากเจอท่านผู้นี้เหมือนกัน!”

“เวลาและสถานที่ผมเป็นคนจัดการเอง!”

เฝิงเจิ้นเหอพูดจบก็วางสายโทรศัพท์ลง

ช่วงพลบค่ำ เย่เทียนกลับมาถึงตระกูลเฉินแบบตรงเวลา

ท่านปู่เฉินชังไห่เพราะสาเหตุมาจากเย่เทียน ร่างกายจึงแข็งแรงขึ้นมากกว่าเดิม ภายใต้การได้รับอย่างเต็มที่ของยากายภาพ ข้อบกพร่องเล็กน้อยบางส่วนของร่างกายสมัยก่อนจึงค่อยๆ ดีขึ้น เสียงพูดจาก็มีพลังมาก

ถ้าพูดว่าเริ่มแรกคนตระกูลเฉินยังค่อนข้างมีอคติต่อเย่เทียน ผ่านเรื่องราวมากขนาดนี้มาแล้ว ตระกูลเฉินยังเปลี่ยนความคิดต่อเย่เทียนไปมาก

จุดนี้เป็นผลประโยชน์จากการจัดการของท่านปู่

ตั้งแต่ยาชีวภาพและยาของบริษัทแซ่เฉินโด่งดังในที่สุด กิจการอื่นของตระกูลเฉินถูกท่านปู่นำออกมาให้เฉินจูนหือจัดการแล้ว

เฉินจูนหือย่อมไม่ยินยอมเป็นธรรมดา ไม่พูดถึงว่าจัดการธุรกิจหยุมหยิมพวกนั้นจะยุ่งยากอย่างยิ่ง กำไรเมื่อเทียบกับกิจการยาของบริษัทแซ่เฉินต่ำกว่าจนน่าสงสาร

แต่ไม่ยินยอมแล้วจะมีวิธีอะไรได้อีก?

เขานอกจากยอมรับก็ทำอย่างอื่นไม่ได้แล้ว

อย่างน้อยที่สุดอยู่ต่อหน้า เขาจำเป็นต้องแสดงออกแบบสุภาพและอ่อนน้อม แต่นี่ทำให้เย่เทียนอึดอัดอยู่บ้าง

“มาเถอะ วันนี้ก็คืองานเลี้ยงครอบครัวธรรมดาๆ ทุกคนไม่ต้องเกร็งมากเกินไป!”

เฉินชังไห่หัวเราะชอบใจดึงมือของเย่เทียนไว้แล้ว

ครั้งนี้กลับไม่มีใครเป็นฝ่ายทำให้เย่เทียนรู้สึกลำบากใจ เฉินหวั่นชิงนั่งอยู่ข้างกายเย่เทียนก็หลังตรงดิ่ง ทำท่าทางรู้สึกเป็นเกียรติ แต่กลับทำให้เย่เทียนไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี

งานเลี้ยงปกติมาก เย่เทียนก็ถือโอกาสนำชี่ทิพย์เข้าสู่ในร่างกายเฉินชังไห่ด้วย บำรุงร่างกายคนแก่อย่างเขาให้อายุยืนย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว

รอกลุ่มคนแยกย้าย เย่เทียนโอบเอวของเฉินหวั่นชิงอย่างหน้าด้านๆ

“หึๆ ที่รัก พวกเราควรมีช่วงเวลาสองต่อสองหรือเปล่า?”

“สองต่อสองอะไรกัน!” เฉินหวั่นชิงสีหน้าแดงระเรื่อ สำหรับการเข้าใกล้ของเย่เทียนทำให้เขินจนหน้าแดงอยู่บ้าง แต่กลับตำหนิอย่างรู้ดีแก่ใจ

ทั้งสองกลับไปในคฤหาสน์แบบกระหนุงกระหนิงแบบนี้

วันนี้เย่เทียนไม่ได้ใช้พลังบังคับเหล้า ช่วงเวลาสองต่อสองไง มีบางครั้งสะลึมสะลือบ้างกลับยิ่งดี

ดังนั้นเขาจึงพิงบนตัวของเฉินหวั่นชิงอย่างมึนเมา ทั้งสองจูบกันโดยตรง อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

เรื่องราวหลังจากนั้นเย่เทียนก็จำไม่ค่อยได้ แต่เขารู้ชัดมาก เมื่อคืนนี้ เขาจะต้องดุมากแน่!

“นี่ นายตื่นแล้วเหรอ?”

“หือ? เธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”

ปฏิกิริยาของเย่เทียนรุนแรงขึ้น แทบจะกระโดดลงมาจากบนเตียง

เหลียงเยว่หรูเบ้ปากทำหน้าไม่สนใจ “มีอะไรน่าตกใจกัน!”

“เยว่หรู เรียกเขาลงมากินข้าว!”

เสียงของเฉินหวั่นชิงดังมาจากข้างล่าง นี่ทำให้สีหน้าของเย่เทียนยิ่งประหลาดขึ้นมาอีก คลำที่นอนของตนเองแล้ว และมองเหลียงเยว่หรูอีกที

เหลียงเยว่หรูสีหน้าแดง ถลึงตาใส่เขาอย่างอารมณ์เสีย จากนั้นหมุนตัวเดินออกไปแล้ว