บทที่ 1265 แดนแห่งความฝัน

เย่เทียนหมดสติไปอย่างต้านทานไม่ได้สักนิด ตอนที่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็ปรากฏตัวอยู่ภายในสำนักขุนเขาที่มีกลิ่นอายโบราณแล้ว

ก้มตัวลงมองภาพเงาสะท้อนของตนเองที่บ่อน้ำด้านข้าง

ใบหน้าที่อ่อนเยาว์ค่อนข้างรู้สึกคุ้นตาพอสมควร พอมองให้ละเอียดหน่อย นี่ไม่ใช่หลิงหยุนที่ใส่ชุดคลุมสีดำคนนั้นหรอกเหรอ!

เพียงแค่เมื่อเทียบกับเขาแล้วกลับไม่มีความนิ่มนวล แต่ที่มากกว่านั้นคือความไร้เดียงสาที่อ่อนต่อโลก

แต่เย่เทียนยังมีความทรงจำของตนเอง

“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? แดนแห่งความฝันเหรอ? นี่ช่างสมจริงเหลือเกิน!”

เย่เทียนบ่นพึมพำกับตนเอง แต่ไม่นานก็รู้สึกว่าตนเองถูกคนผลักเข้าให้

“หลิงหยุน เจ้ายังมัวมองอะไรอยู่ที่นี่อีกล่ะ! เดี๋ยวงานชุมนุมคัดเลือกใกล้จะเริ่มแล้ว ถ้าไม่ไปอีกท่านปรมาจารย์จะโมโหเอาหรอก!”

คนที่บอกคือเด็กหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหมือนกัน น่าสงสารที่ตอนนี้เย่เทียนเดิมทีไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ได้เพียงเดินตามอีกฝ่ายไปทางที่ไกลๆ อย่างงุนงง

จากนั้นระยะห่างจากลานประกอบพิธีเต๋าบนยอดเขายิ่งใกล้ขึ้นเรื่อยๆ คนโดยรอบก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ

ส่วนตอนที่มาถึงด้านหน้าลานประกอบพิธีเต๋า อักษรตัวใหญ่คำว่าสำนักชิงหนังทำให้เย่เทียนมึนงงอยู่บ้าง นี่หรือว่าเป็นฉากของสำนักชิงหนังในตอนนั้นจริงๆ เหรอ? หรืออาจจะเป็นลักษณะของสำนักชิงหนังในความทรงจำหลิงหยุนก็ได้?

ทุกอย่างนี้เย่เทียนยังไม่รู้ชั่วคราว

“พวกเจ้าสองคน มัวชักช้าอยู่นั่นแหละ! รีบมานั่งด้านข้างให้เรียบร้อย!”

คนที่พูดเป็นผู้อาวุโสที่ผมและหนวดขาวหงอก ถึงแม้หน้าตาจะดูดุร้ายแต่ความห่วงใยในสายตากลับไม่ได้เสแสร้งทำ

“วันนี้สำหรับพวกเจ้าแล้วมันสำคัญมาก จะอยู่ที่สำนักชิงหนังต่อไปได้หรือไม่ก็ดูวันนี้แล้ว!”

พูดจบผู้อาวุโสชี้ไปยังรูปปั้นนกกระเรียนทองแดงตัวหนึ่งที่อยู่ไกลๆ แล้วบอกว่า “มองเห็นแล้วหรือไม่? เดี๋ยวพวกเจ้าต้องเดินขึ้นไปทีละคน ขอเพียงทำให้รูปปั้นทองแดงตัวนั้นเกิดปฏิกิริยาได้ พวกเจ้าก็จะกลายเป็นศิษย์ของสำนักชิงหนังได้แล้ว!”

“ท่านปรมาจารย์ ปฏิกิริยาอะไรกันหรือ? แต่ละคนไม่เหมือนกันหรือ?”

ผู้อาวุโสก้มหน้ามองเย่เทียนแวบหนึ่ง จากนั้นลูบหนวดเคราของตนเอง “ไม่เลว! พูดให้เข้าใจง่ายคือพรสวรรค์ของแต่ละคนล้วนมีความแตกต่างกันเล็กน้อย แต่ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ พวกเรายังสรุปการเคลื่อนไหวของนกกระเรียนทองแดงที่แยกแยะพรสวรรค์ออกมาได้สองสามอย่าง”

“ถ้าในบรรดาพวกเจ้ามีใครสามารถทำให้นกกระเรียนทองแดงกางปีกได้ถึงขั้นใหญ่สุด และกระตุ้นเสียงสะท้อนของนกกระเรียนทองแดงได้ เช่นนั้นเจ้าก็สามารถกลายเป็นศิษย์ยอดหัวกะทิของสำนักชิงหนังได้! แม้กระทั่งต่อไปจะสามารถเป็นเจ้าสำนักของสำนักชิงหนังได้ด้วย!”

พูดจบผู้อาวุโสมองเหล่าลูกศิษย์ที่ตั้งอกตั้งใจฟังเขาอยู่ด้านข้างแวบหนึ่งแล้วหัวเราะออกมานิดหน่อย “ดังนั้นนะ จงตั้งใจทำให้ข้าสักหน่อย! มิฉะนั้นอย่าโทษว่าข้าไล่พวกเจ้าออกจากสำนักขุนเขาไป!”

ไม่นาน การทดสอบเริ่มต้นแล้ว

ศิษย์แต่ละคนเดินขึ้นแท่นประกอบพิธีเต๋า นกกระเรียนทองแดงที่อยู่กลางลานจะแสดงการเคลื่อนไหวสารพัดแบบ

วิธีคัดเลือกศิษย์ที่มีเอกลักษณ์แบบนี้ทำให้เย่เทียนรู้สึกแปลกใหม่มากขึ้น และครุ่นคิดถึงสาเหตุที่นกกระเรียนทองแดงเกิดปฏิกิริยาแบบนี้ไม่หยุด

หลังจากผ่านหนึ่งชั่วโมงอันจืดชืดไปถือว่ามาถึงตาของเขาเย่เทียนสักที

เมื่อสักครู่เห็นหลายคนขนาดนั้นปฏิบัติการมาแล้ว เขาก็เข้าใจทั้งหมด พอเดินมาถึงด้านหน้านกกระเรียนทองแดงแล้วจึงวางฝ่ามือไว้บนรูปปั้นทองแดงไปโดยตรง

ไม่มีการเคลื่อนไหวสักนิด ด้านล่างมีเสียงซุบซิบเบาๆ ลอยมา

เย่เทียนยักคิ้วขึ้นแล้ว เชี่ยเอ๊ย หรือว่าหลิงหยุนคนนี้ยังเป็นไอ้หนุ่มที่โดนทอดทิ้ง จากนั้นก็ได้รับการสืบทอดจากผู้ลึกลับ แล้วถึงขึ้นภูเขามาฉีกหน้าและกลายเป็นคนชั่วร้ายในสำนักชิงหนังจนสำเร็จเหรอ?

นี่เป็นขั้นตอนการเติบโตของบุคคลชั่วร้ายอย่างไม่ต้องสงสัย!

นักพรตวัยกลางคนที่นั่งบนแท่นประกอบพิธีเต๋ามาโดยตลอดอดสะบัดไม้ปัดสักหน่อยไม่ได้ เพิ่งอยากบอกให้เย่เทียนไสหัวลงไป

ทันใดนั้นแสงสว่างสีเขียวมรกตปะทุออกมาจากบนฝ่ามือของเย่เทียน ส่งผลกระทบต่อทั้งตัวนกกระเรียนทองแดงทีละน้อยจนราวกับมีชีวิตขึ้นมา ไม่เพียงขยับปีก ยังเงยหน้าร้องเสียงสูงออกมาด้วย

ชั่วขณะนี้ทุกคนล้วนตกใจค้างแล้ว

“อัจฉริยะผู้หาตัวได้ยาก?”