บทที่ 1268 สัตว์ป่าถูฮุย

“มี!” เฉิงชิ่งลังเลหน่อยหนึ่ง และไม่รู้ว่าล้วงขวดเหล้าอันหนึ่งออกมาจากไหนโยนไปให้ถูฮุยโดยตรง

เย่เทียนมองเขาด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร

“เฮ้ เหล้าของพวกนายตระกูลเฉิงรสชาติดีนี่!”

เฉิงชิ่งเข้ามาใกล้เย่เทียน “ไม่ใช่ว่าฉันไม่ให้นายดื่มนะ! เหล้านี้คนทั่วไปทนไม่ไหวหรอก!”

“อย่าพูดไร้สาระ เอามา!”

เย่เทียนพูดจบมองถูฮุยแวบหนึ่ง

ถูฮุยปากมันแผล็บ หลังจากซดอึกใหญ่อย่างแรงและมองเย่เทียนแวบหนึ่ง จากนั้นหัวเราะออกมาเบาๆ ทันใด

“มา สัตว์ปีศาจนี้เป็นของหายากมาก ไม่กินก็น่าเสียดายแล้ว!”

“งั้นฉันจะลองชิมดูจริงๆ!”

เย่เทียนพูดจบฉีกเนื้อชิ้นหนึ่งลงมาทันที

ฝีมือย่างเนื้อของถูฮุยไม่ค่อยเท่าไรจริงๆ เนื้ออันนี้ย่างจนแข็งมาก ดูขึ้นมาไม่ได้ทำให้อยากอาหารมากอะไร แต่ต้านทานต่อคุณภาพเนื้อที่ดีเอามากๆ นี้ไม่ไหว หลังเย่เทียนกัดไปคำหนึ่งยังหลงเหลือความหอมอยู่ที่ริมฝีปาก

เฉิงชิ่งแอบยื่นขวดเหล้าเข้ามา จากนั้นก็มองเย่เทียนและถูฮุยนั่งประจันหน้ากัน

นายกินเนื้อคำหนึ่ง ฉันดื่มเหล้าอึกหนึ่ง ทั้งสองคนให้ความร่วมมืออย่างกับแอบตกลงกันมาเรียบร้อย

ในเหตุการณ์ดูกระอักกระอ่วนและแปลกประหลาดอยู่มาก แต่กลับกลมกลืนกันอย่างผิดปกติ

“นายไม่เลวมากเลยนะ!” ทันใดนั้นถูฮุยเอ่ยปากพูดขึ้น

“นายก็แกร่งมากเหมือนกัน! เป็นคนที่แกร่งสุดในบรรดาคนที่ฉันเคยเจอมา!” เย่เทียนฉีกเนื้อในมือคำหนึ่ง เคี้ยวช้าๆ แล้วตอบกลับประโยคหนึ่ง

“ฮาๆ!” ถูฮุยหัวเราะเสียงดังกังวานออกมา “ดีมาก! ดูแล้วครั้งนี้ฉันสามารถชกต่อยได้อย่างสบายใจแล้ว!”

“ฉันก็จะลองดูเหมือนกัน!”

เฉิงชิ่งเดินมาข้างหน้าก้าวหนึ่ง จ้องถูฮุยแบบสายตาไม่กะพริบ “ฉันรู้ว่านายแกร่งมากมาโดยตลอด แต่ฉันยังอยากลองดูหน่อย!”

ถูฮุยแสยะปากแล้ว “ได้สิ! แต่ว่าตกลงไว้ก่อนนะ คือเอากันถึงตาย!”

“ความเป็นความตายและความร่ำรวยล้วนเป็นสวรรค์ตัดสิน!” เฉิงชิ่งคาดการณ์ได้ล่วงหน้าถึงสถานการณ์แบบนี้ตั้งแต่แรก ตอนนี้พูดอย่างไม่ลังเลสักนิดเดียว

“ฮึๆ ใช้ได้ ยังสามารถทำให้ฉันมองมุมใหม่ได้!”

ถูฮุยทำปากขมุบขมิบ “ก็ดี อุ่นเครื่องก่อนสักหน่อยเถอะ! เห็นแก่เหล้านี้ มาเถอะ!”

สัตว์ปีศาจตัวหนึ่งถูกเขากับเย่เทียนทั้งสองคนกินจนเกลี้ยงแล้ว

เย่เทียนลุกขึ้นมา ชั่วขณะนั้นรู้สึกเวียนหัวอยู่บ้าง ตอนนี้เขาเหมือนเข้าใจแล้วว่าทำไมเฉิงชิ่งบอกว่าเหล้านี้ไม่เหมาะกับเขาเท่าไร

แต่ว่ามีจุดหนึ่ง เหล้าสามารถผ่อนคลายอารมณ์ของคนได้จริง

เย่เทียนไม่ได้เดินออกมาจากเรื่องราวของสำนักชิงหนังมาโดยตลอด ตอนนี้ภายใต้สภาพมึนเมาสมองของเขายิ่งคึกคักขึ้นมา ส่วนอวัยวะสัมผัสของเขาก็ยิ่งว่องไวขึ้นด้วย

เพียงแค่ความรู้สึกวิงเวียนตรงส่วนศีรษะลอยมาไม่หยุดทำให้เขาสำนึกได้ว่า ตนเองเมาพอสมควรจริงๆ แล้ว

เมาเหล้า? เขาไม่ได้สัมผัสมานานมากเลย

นึกถึงเรื่องนี้ เขาดื่มเหล้าในขวดเหล้าในมือหมดรวดเดียว

เวลานี้ขาทั้งสองของเฉิงชิ่งงอเล็กน้อย เผยท่วงท่าโจมตีออกมา กุมดาบยาวในมือแน่น แสงดาบอดกลั้นไม่ปล่อยออกมาแต่กลับมีแสงสีทองจางๆ เมื่อเทียบกับตอนที่ปะทะฝีมือกับเย่เทียนยังเพิ่มขึ้นเยอะมาก

ถูฮุยลูบคางของตนเองแล้ว “เหล้านี้ยังดื่มไม่พอจริงๆ นะ! มาเถอะ!”

กวักมือเรียกมาทางเฉิงชิ่ง เห็นได้ชัดว่าทำตามชอบใจอยู่บ้าง

เฉิงชิ่งไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองเพราะการกระทำของถูฮุย เพียงแต่เบิกดวงตาทั้งสองกะทันหัน ตะคอกทีหนึ่ง ตัด!

พอฟันดาบออก ทั้งตัวของเฉิงชิ่งวิ่งบุกมาทางด้านหน้าทันใด

ชั่วพริบตาแสงดาบส่องสว่างในถ้ำแล้ว ความรู้สึกอันแหลมคมไม่ปิดซ่อนสักนิด ถือว่ามีความรู้สึกก้าวไปข้างหน้าอย่างองอาจไม่กลัวสิ่งใดมาสักทีแล้ว

“ก็ไม่เลว! เดิมคิดว่านายเป็นเด็กหัวอ่อนที่โตขึ้นมาภายใต้การคุ้มครองของตระกูลเท่านั้น นึกไม่ถึงนายฟันดาบแบบนี้ออกมาได้ด้วย กลับเกินกว่าความคาดหมายของฉันแล้ว!”

“ตั้งแต่นี้ไป ชื่อเสียงอ๋องชิ่งอันนี้ของนายก็มั่นคงแล้ว!”