บทที่ 127 ไล่ออกไปอย่างไร้เหตุผล

“เสี่ยวเทียน! พวกนายทำอะไรกัน!”

ในขณะที่เฉินหยังรู้สึกสิ้นหวัง เฉินจงเหอที่ได้ยินเสียงก็ปรากฏตัวขึ้น

“เสี่ยวหยัง?!”

หญิงวัยกลางคนที่ออกมาพร้อมกับเฉินจงเหอได้อุทานอย่างตกใจ

เมื่อมองไปที่เฉินหยังที่กำลังจะตาย

เธอก็กระโจนเข้าหาเย่เทียนอย่างบ้าคลั่ง

“ไอ้เด็กกำพร้าของตระกูลเฉิน แกกล้าดียังไงถึงทำร้ายลูกชายฉัน ฉันจะฆ่าแก!”

หญิงวัยกลางคนที่ประดับไปด้วยเพชรพลอยจินดาคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน ซึ่งเป็นเกาหย่าหยุนแม่ของเฉินหยังนั่นเอง!

ผ๊วะ!

เย่เทียนก็เตะไปที่เธออย่างไม่ลังเล นัยน์ตายังเต็มไปด้วยความเย็นชาและไม่แม้แต่จะเหลือบมองเกาหย่าหยุนคนนี้

“หย่าหยุน!” เฉินจุนเหอลูกชายคนที่สองของตระกูลเฉินที่ซึ่งเป็นสามีของเกาหย่าหยุนก็เดินออกมาและได้เห็นฉากนี้พอดี เขาจึงรีบเข้ามาอย่างเร่งรีบ

“เย่เทียน! นายพอได้แล้ว!”

แม้แต่คนที่อ่อนโยนและสุขุมมาตลอดอย่างเฉินจงเหอยังรู้สึกมือไม้สั่นขึ้นมา

ไม่ใช่ว่าเขากลัว แต่เป็นเพราะว่าเขารู้สึกโกรธมาก!

การเคารพผู้ที่สูงอายุกว่าและเอ็นดูรักใคร่ผู้ที่เด็กกว่านั้นเป็นคุณธรรมที่ดีงามของประเทศจีนและได้สืบทอดกันมาตั้งแต่โบราณ ซึ่งในฐานะตระกูลที่มั่งคั่งอย่างตระกูลเฉินก็ยิ่งให้ความสำคัญเกี่ยวกับเรื่องนี้ และเฉินจงเหอก็ยิ่งเป็นคนทกตัญญูที่แท้จริงด้วย

ไม่เช่นนั้น เขาจะไม่เชื่อฟังนายท่านเฉินและให้เฉินหวั่นชิงไปแต่งงานกับคนไร้ค่าอย่างเย่เทียน

การทำร้ายผู้อาวุโสในวันนี้ สำหรับคนกตัญญูอย่างเฉินจงเหอแล้ว มันเป็นเรื่องที่เกินคาดจริงๆ

เมื่อมองดูเฉินจงเหอที่กำลังโมโหอยู่ เย่เทียนได้แต่ขมวดคิ้วและส่ายหัวแล้วหันหลังเพื่อจะเดินจากไป

“เย่เทียน นายยังเป็นลูกผู้ชายอยู่ไหม? ก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้แล้วจะเดินจากไปง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?!”

เฉินจงเหอยืดอกตัวตรงด้วยความเคร่งขรึม ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเขาโกรธมากแล้ว

แต่เขาไม่สามารถไล่เย่เทียนไปในทันที เพราะไม่ว่าอย่างไร เรื่องนี้เขาต้องการให้คำอธิบายกับตระกูลเฉิน และยังต้องให้คำอธิบายกับตระกูลเกาของเกาหย่าหยุนอีกด้วย

ซึ่งตระกูลเกาก็เป็นอีกหนึ่งผู้ถือหุ้นของบริษัทแซ่เฉินเหมือนกัน เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งมีเรื่องกับตระกูลจาง แล้วถ้าหากเกิดเรื่องขึ้นกับตระกูลเกาอีก เกรงว่าอาจจะกระทบราคาหุ้นของบริษัทได้!

“จงเหอ เด็กมันไม่รู้เรื่องอะไร คุณอย่าเพิ่งโมโหสิ”

เหลียงชูหยู้ภรรยาของเฉินจงเหอและเป็นแม่ของเฉินหวั่นชิงที่ได้ยินข่าวนี้ก็รีบมาที่เกิดเหตุและพูดอย่างมีเหตุผลว่า “มันอาจจะมีเรื่องเข้าใจผิดกันก็ได้ ใช่ไหม?”

“เข้าใจผิด? ป้าคิดว่านี่มันแค่เรื่องเข้าใจผิดงั้นเหรอ?”

เฉินหยังที่ได้พยายามลุกขึ้นก็ตะโกนด่าอย่างเสียงดังว่า “เย่เทียนมันก็แค่ไอ้ตัวที่คอยสร้างปัญหาเท่านั้น!”

“ครั้งก่อนไปเที่ยวซ่องก็โดนตำรวจจับ ล่าสุดยังลงมือทำร้ายคุณชายใหญ่ของตระกูลซุนอย่างซุนปิน ไม่ใช่แค่นั้น ผมยังได้ข่าวว่าเรื่องของจางฟู่ฉีก็เป็นฝีมือมันด้วย ถ้าหวั่นชิงไม่ตามเช็ดก้นให้มัน สงสัยหุ้นของบริษัทคงตกลงไปอย่างน้อยห้าเปอร์เซ็นต์แน่!

“แถมตอนนี้ยังกล้าทำร้ายผมอีก คนแบบนี้ไม่คู่ควรกับหวั่นชิงตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ยิ่งไม่มีสิทธิ์เป็นสมาชิกของตระกูลเฉินด้วยซ้ำ!”

เมื่อเห็นแม่ตัวเองถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตา แต่ตัวเองกลับช่วยอะไรไม่ได้ ซึ่งก็สามารถเดาได้ถึงความโกรธของเฉินหยัง

ดวงตาของเขาราวกับดวงตาของงูพิษที่จับจ้องไปที่เย่เทียนอย่างอาฆาตแค้น ถ้าหากสามารถฆ่าคนด้วยสายตาได้ เกรงว่าเย่เทียนคงตายไปไม่รู้กี่ครั้งแล้ว

“พู้ม!” เย่เทียนเลิกคิ้วเบาๆ และเตะไปที่เฉินหยังอีกทีอย่างไม่สนใจใคร

เฉินหยังผู้น่าสงสารคิดไม่ถึงเลยว่าท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย แต่เย่เทียนยังกล้าลงมือทำร้ายเขาอีก เขาโดนเตะเข้าที่กลางศีรษะและยังไม่ทันได้ส่งเสียงคร่ำครวญก็สลบคาที่ไปแล้ว