บทที่ 1279 มีหน้ามีตา

อุณหภูมิในวันนี้ของสนามบินเกียวโตสูงมาก คลื่นความร้อนพัดเข้ามาจากพื้นปูนซีเมนต์อันเงาวับมอบภาพลวงตาที่แทบจะเผาไหม้ให้ผู้คน

แต่เวลานี้ที่สนามบินเกียวโตกลับมีผู้ชายสวมสูทสีดำหลายสิบคนยืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อนสักนิด

ส่วนผู้คนเดินไปมาหลังมองสัญลักษณ์ที่ติดบนตัวคนเหล่านั้นชัดเจนล้วนอดสีหน้าเปลี่ยนกันไม่ได้ ออกไปอย่างรวดเร็ว แม้กระทั่งตอนเดินผ่านยังลดเสียงพูดจาเบาลงมากโดยจิตใต้สำนึก

ในที่สุด คนเหล่านี้ก็ขยับแล้ว เพราะเครื่องบินบนฟ้าค่อยๆ บินลงมา

ประตูเครื่องบินเปิดออก เย่เทียนกับนานาโกะถูกพนักงานบนเครื่องบินเชิญมาที่ประตูทางผ่านในวินาทีแรก นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นทางผ่านออกจากเครื่องบินที่พิเศษ

“มีหน้ามีตาไม่เบานะ!”

นานาโกะรีบโค้งตัวทันที ลักษณะแบบนี้ถูกคนนอกเห็นเข้าไม่แน่ว่าจะตกใจกันไปถึงไหน

“ไม่ว่าอย่างไรเย่ซังก็มาเป็นครั้งแรก นานาโกะต้องเป็นเจ้าบ้านที่ดี!”

ในสายตาเย่เทียนปรากฏแววตานึกย้อนขึ้นกะทันหัน

เขาไม่ใช่มาที่ตงอิ๋งเป็นครั้งแรก เพียงแค่เขาในตอนนั้นไม่ใช่สถานะอย่างในตอนนี้

อดีตสุดท้ายก็เป็นอดีต สิ่งที่เหลือเพียงแค่รำลึกถึงเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่เขาจดจำได้แม่นสุดไม่ใช่อะไรนอกจากร้านอาบอบนวดที่อยู่โดยรอบพื้นที่เกียวโตเท่านั้น นั่นเป็นสถานที่ดีเลิศที่สุดของค่ำคืนที่ไม่หลับใหล นึกย้อนถึงชีวิตสำมะเลเทเมาของวันเวลาเหล่านั้น แม้แต่ตัวเขาเองล้วนรู้สึกว่าตอนนั้นบ้าคลั่งเกินเหตุพอสมควร

แต่ไม่มีทางเลือก ตอนนั้นเขาก็เป็นหนุ่มโสดคนหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่โด่งดังที่สุดของตงอิ๋งคืออะไรผู้ชายย่อมเข้าใจกันหมด

ตอนนี้ย่อมต่างออกไป ร้านอาบอบนวดอะไรก็ช่างเถอะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้คิดถึงสถานการณ์ในบ้านเขาก็รู้สึกปวดเอวอยู่บ้าง

“คุณหนู คุณกลับมาแล้ว!”

นานาโกะลงจากเครื่องบินมาก่อน ผู้อาวุโสผมหงอกคนหนึ่งรีบเดินมาโค้งตัวต้อนรับด้านข้างเธอ

ถ้าพูดถึงมารยาทของตงอิ๋งนั่นคือหาข้อบกพร่องใดๆ ไม่เจอจริงๆ บางครั้งก็จะเทิดทูนคุณอย่างกับเป็นบรรพบุรุษขึ้นมา แต่ไม่รู้ทำไม เย่เทียนมักจะชอบสถานที่ไม่ลง

ไม่ว่าเป็นอดีตหรือว่าตอนนี้ก็ตาม

“คุณลุงฟูกูดะ ท่านนี้คือแขกพิเศษของหนูค่ะ เย่เทียนเย่ซัง ขอให้ใช้มาตรฐานระดับสูงสุดมาต้อนรับเขาด้วยนะคะ!”

นานาโกะพูดจบมองเขาอย่างลึกซึ้งทีหนึ่ง “ถ้าไม่ใช่เย่ซัง หนูอาจจะกลับมาไม่ได้แล้ว!”

ได้ยินคำพูดนี้ ฟูกูดะโค้งตัวเก้าสิบองศาให้เย่เทียนโดยตรง

มองจนทำเอาเย่เทียนหน้าซีดหมดแล้ว โอ้มายก็อด ดูจากอายุของฟูกูดะสามารถทำท่าทางแบบนี้ออกมาได้ยังพยายามมากจริงๆ

“ช่างเถอะ เป็นเพื่อนกันทั้งนั้น ไม่ต้องทำใหญ่โตขนาดนี้ก็ได้ มันไม่ชิน!”

พูดจบเขาแตะผมของนานาโกะเบาๆ โดยจิตใต้สำนึก......

ชั่วขณะนั้นแรงอาฆาตอันเข้มข้นตรงเข้ามาใกล้เย่เทียน เลยทำให้เย่เทียนปล่อยจิตกระบี่ออกมาโดยสัญชาตญาณ

ในบรรดาผู้ชายชุดสูทที่ยืนตรงดิ่งเหล่านั้นมีไม่น้อยที่มุมปากเลือดไหล มองเย่เทียนด้วยท่าทางตื่นตกใจ

พวกเขาจินตนาการไม่ถึงจริงๆ ว่าสรุปแล้วเย่เทียนอาศัยอะไรถึงทำเรื่องแบบนี้ได้ เพียงแค่สายตาเดียวก็ทำให้อวัยวะภายในของตนเองสั่นสะเทือนอย่างแรง นี่คือความสามารถแบบไหนกัน

“ขอโทษครับ ลูกน้องไม่เข้าใจธรรมเนียม!”

ฟูกูดะรีบเอ่ยปากขอโทษเย่เทียน จากนั้นหันหน้าตวาดใส่อย่างแรงสักหน่อย

เย่เทียนนวดขมับแล้ว สิ่งที่เขารำคาญที่สุดก็คือแบบนี้

“นานาโกะ ถ้าไม่มีอะไรรีบออกไปเถอะ! อย่าตากแดดอยู่ที่นี่เลย ยังมีอีกอย่าง ไม่ต้องทำใหญ่โตขนาดนี้ด้วย!”

ครั้งนี้เย่เทียนพูดจาค่อนข้างจริงจัง นานาโกะก็เข้าใจได้เหมือนกัน เวลานี้กระซิบที่ข้างหูของฟูกูดะไป ฟูกูดะก็ใช้สายตาอันซับซ้อนมองเย่เทียน

เย่เทียนไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจภาษาของตงอิ๋ง เพียงแค่ต่อหน้าเพื่อนเขาจะมาแอบฟังไม่ได้มั้ง!

“คือ......คุณหนู นายท่านกำลังรอคุณกลับไป......”