บทที่ 1293 กำลังเสริม

นากาตะ จุนเหอหันหลังวิ่งหนีออกไปอย่างไม่ลังเลไม่มีท่าทีเหมือนเมื่อสักครู่อีก

แต่ถ้าคุณมองเข้า จะเหมือนกับว่าเขาถูกเย่เทียนกดขี่ตั้งแต่เริ่มแรก ท่าทีขององเมียวจิที่แสดงออกมาแทบจะถูกเย่เทียนกับมอดไป

“อยากจะหนีงั้นหรอสายไปแล้วรึเปล่า？”

เย่เทียนหัวเราะอย่างเย็นชา หลังจากนั้นก็ชี้ไปยังนากาตะ จุนเหอที่วิ่งหนีอยู่ไกลๆ

ชี่กระบี่พุ่งออกไป ขวางกั้นทางหนีของนากาตะ จุนเหอทันที

ตอนนี้นากาตะ จุนเหอได้ส่งข่าวของตัวเองออกไปแล้ว สิ่งที่ต้องทำก็คือถ่วงเวลาเอาไว้ ดังนั้นเขาจึงเรียกซื่อเสินตัวเก็งของเขาออกมา ถือได้ว่าเขาตัดสินใจแล้ว ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางปะทะกับเย่เทียนตรงๆ

เมื่อมีการเรียกซื่อเสินตัวเก็งออกมา ร่างกายของนากาตะ จุนเหอก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง มุมปากของเขาแหลมขึ้น บนร่างกายมีขนสีน้ำตาลงอกออกมา รูม่านตายื่นออกมา กลายเป็นดวงตาแนวตั้ง แต่แขนของเขากลับสั่นลง

เมื่อเย่เทียนเห็นการเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่ายจึงอดประหลาดใจไม่ได้

ซื่อเสินตัวเก็งของไอ้หมอนี่คือหมาป่าเนี่ยนะ？

สัตว์ชนิดนี้มีอยู่แต่ในตำนาน ที่เย่เทียนรู้ก็เพราะลักษณะของหมาป่าชัดเจนมาก ด้านหน้าเหมือนหมาป่าแต่ขาหน้าสั้น ถึงแม้ว่าร่างกายจะมีความบกพร่อง แต่สติปัญญากลับเหนือกว่า

ดูไม่ยากเลยที่จะเข้าใจว่าเพราะเหตุใดนากาตะ จุนเหอจึงปีนขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งที่สูงได้ในเวลาอันสั้น

เพียงแต่ในฐานะที่เป็นองเมียวจิต้องอาศัยความสามารถถึงมีสิทธิ์มีอำนาจ บางที นี่อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงโลภมากและต้องการที่จะพัฒนาซื่อเสินตัวเก็งของตัวเอง

“เย่เทียน อย่าบีบบังคับคนอื่นให้มากนะ！”

นากาตะ จุนเหอรีบหลบชี่กระบี่ของเย่เทียน เขาหันมากรีดร้องเสียงอันแหลมคมด้วยความโกรธเกรี้ยว

“พูดจาไร้สาระเกินไปแล้ว！ในเมื่อมาแล้ว งั้นก็อยู่ต่อไปเถอะ！”

เย่เทียนหรี่ตาลง วิญญาณสีแดงในมือของเขาราวกับมีตายังไงอย่างงั้น มันวิ่งตรงไปยังนากาตะ จุนเหอทันที

ฉากนี้ทำให้รูม่านตาของนากาตะ จุนเหอหดตัวลง และถึงแม้เขาจะแอบก่นด่าเขาก็ไม่มีเวลาสนใจสิ่งที่ทุ่มเทสั่งสมมา เพื่อที่จะรักษาชีวิตไว้เขาจึงเริ่มมันออกมาโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

สมบัติที่อยู่ในมือของนากาตะ จุนเหอมีทุกอย่าง และไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับชี่ทิพย์ แต่ผลลัพธ์ยังทำให้รู้สึกพึงพอใจได้แล้วที่ได้ใช้งาน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เขากลืนขวดของเหลวสีน้ำเงินลงไป แสงสีฟ้าอ่อนก็ห่อหุ้มเขาไว้

แม้แต่ดาบวิญญาณแดงก็ยังถูกขัดขวางเมื่อเข้าใกล้ ราวกับว่ามันแทงเข้าไปในน้ำแข็ง มันช้ามากๆ และอากาศที่หนาวเย็นก็กัดเซาะพลังงานดาบรอบๆ ดาบวิญญาณแดงอย่างต่อเนื่อง

“สมบัติมีเยอะนะ แต่ผมจะรอดูว่าคุณจะยืนหยัดได้นานเท่าไร！”

เย่เทียนหัวเราะอย่างเย็นชา แค่ประลองฝีมือเองไม่ใช่หรอ？เขาบกพร่องตรงไหนไปรึเปล่า？

“จักรพรรดิ์เก้าท่า รับมันไปซะ！”

จู่ๆร่างกายของเย่เทียนก็ระเบิดเป็นแสงสีทองพร่างพราย หลังจากนั้นเย่เทียนที่ตามอยู่ด้านหลังของนากาตะ จุนเหอก็เคลื่อนไหวเร็วขึ้น และแซงตรงทางโค้ง ปรากฏอยู่ตรงหน้าของนากาตะ จุนเหออย่างไม่ทันตั้งตัว

“แก！”เมื่อนากาตะ จุนเหอเห็นฉากนี้เขาตกใจจนตาแทบจะถลนออกมา เสียงแหลมคำรามราวกับขันที

“หยุดพูดไร้สาระ！ต่อสู้ดีๆสักตั้ง ไม่แน่ผมอาจจะอารมณ์ดีปล่อยคุณไปก็ได้？”

“แกพูดมันออกมาได้ไง？แกคงไม่เชื่อสินะ！ไอ้ราชาปีศาจ！”

นากาตะ จุนเหอบ่นออกมาอย่างหมดแรง แต่เท้าของเขากลับไม่นิ่งนอนใจ และพยายามมากขึ้นและกลืนของเหลวหลากสีเข้าไป

วิธีใช้ยาแบบนี้ทำให้เย่เทียนรู้สึกอกสั่นขวัญหาย

นอกจากราชาพิษแล้วเขายังไม่เคยเห็นคนที่กลืนกินยาอย่างบ้าคลั่งแบบนี้มาก่อน ต้องรู้ว่ายามีพิษ แม้แต่ยาที่มีชื่อเสียงซามูไรก็ควรทานเยอะเกินไป