บทที่ 1295 จุดประกาย

ไม่ว่ายังไงเซนกิ ก็เป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์กระบี่ และยังมีอิทธิพลมากในตงอิ๋ง

ตอนนี้เขาลดตัวลงขนาดนี้ เย่เทียนก็คงไม่ทำอะไรที่โหดร้ายเกินไป แต่ร่างกายของเซนกิสลายเร็วเกินไป แม้ว่าจะใช้พลังอันแข็งแกร่งของเขาซ่อนเขาไว้ได้ชั่วคราวแต่ก็หนีไม่พ้นสายตาของเย่เทียนอยู่ดี

หลังจากที่เซนกิได้ยินคำพูดของเย่เทียนก็ตกตะลึงมาก

ตัวแทนปรมาจารย์กระบี่ไม่เพียงแต่ต้องมีความสามารถเท่านั้น ยังเป็นตัวแทนผลประโยชน์ของคนกลุ่มหนึ่ง ความสามารถยิ่งเยอะเท่าไร ความรับผิดชอบก็ยิ่งเยอะเท่านั้น นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะมาพูดเล่นๆได้

ถึงแม้เซนกิจะเป็นปรมาจารย์กระบี่ แต่ก็มีศัตรูไม่น้อยเช่นกัน ถ้าเขาจากไปครอบครัวรอบข้างของเขาจะต้องได้รับผลกระทบไปด้วยแน่

ตอนนี้เย่เทียนได้เปิดเผยความกังวลที่ซ่อนอยู่ของเขาด้วยประโยคเดียว อารมณ์ของเขาไม่พูดก็รู้ว่าเป็นยังไง

“หรือมีแค่วิธีนี้วิธีเดียว？”

“คนจะโลภมากไม่ได้！” เย่เทียนมองดูเขา พอเห็นเขามีท่าทีที่หดหู่ก็ส่ายหน้าแล้วพูดว่า “เมื่อเทียบกับผู้ที่ไม่มีแม้แต่หนทางข้างหน้า นายถือว่าโชคดีมากแล้วนะ”

เซนกิตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่หลังจากนั้นนัยน์ตาที่ไม่สดใสก็กลับมาเปล่งประกายขึ้นมาอีกครั้ง: “ขอบใจมาก!”

โค้งคำนับเสร็จ เซนกิก็ก้มลงเก็บงอบของตัวเอง และโน้มตัวลงไปอุ้มเด็กน้อยแบกไว้บนหลังแล้วเดินจากไปทันที

ถึงแม้เขาจะเดินช้ามาก แต่ทุกก้าวกลับดูแน่วแน่มาก

เย่เทียนลูบคางตัวเอง: “เจ้าหมอนี่เข้าใจได้เร็วจริงๆ นี่ฉันกำลังหาปัญหาให้ตัวเองอยู่หรือเปล่านะ?”

ด้วยปฏิกิริยาในตอนนี้ของเซนกิ การทะลุขีดจำกัดเหมือนเป็นเรื่องที่จะต้องเกิดขึ้นแน่นอน

“ช่างเถอะ เรื่องอนาคตค่อยว่าทีหลังเถอะ！”

เย่เทียนแค่คิดในใจก็เท่านั้นเอง ไม่มีทางถูกปัญหาพวกนี้รุมเร้าจิตใจหรอก

กลับไปถึงห้องโถงใหญ่ นานาโกะมองดูเขาด้วยสีหน้าเป็นกังวล

เย่เทียนจับจมูกตัวเอง “ทำไมเหรอ？มีปัญหาอะไรหรือเปล่า？”

“ไม่มี！” นานาโกะส่ายหน้า

เย่เทียนกวาดตามองทุกคนที่กำลังสลบอยู่แล้วถอนหายใจ “พวกเรารีบไปกันเถอะ！”

“ได้!”

นานาโกะตอบอย่างไม่ลังเล คนพวกนี้โดนยาสลบของนากาตะ จุนเหอ องเมียวจิจะต้องสั่งคนให้มาจัดการเรื่องนี้อยู่แล้ว เธอไม่จำเป็นต้องเป็นกังวลอะไรเลย

กลับกันคนที่เธอเป็นห่วงมากที่สุดคือเย่เทียนมากกว่า

“ดูแล้วเธอคงมองออกแล้วสินะ!” เย่เทียนพูดขึ้นกะทันหัน

นานาโกะเหยียบเบรกกะทันหัน “ท่านองเมียวจิมาหานายแล้วใช่ไหม! คือใคร？”

“คาวาอิยูกับโอฮาระ ฟุคุริ！”

“ว่าไงนะ？” สายตาของนานาโกะประกายไปด้วยความแปลกใจ จากนั้นก็ขมวดคิ้วเบาๆ “คิดไม่ถึงเลยว่าองเมียวจิจะไปหานายได้ ดูแล้วพวกเขาคงให้ความสำคัญกับนายจริงๆ！”

สายตาของนานาโกะสับสน แต่เย่เทียนกลับยิ้มอย่างสบายๆ “งั้นแบบนี้พวกเขาก็คือองเมียวจิรุ่นหนุ่มสาวที่แกร่งที่สุดน่ะสิ？ฉันว่าก็ไม่เท่าไรนะ！มีแค่โอฮาระ ฟุคุริที่ดูมีอะไรก็เท่านั้นเอง”

“คาวาอิยูคนคนนี้เย่อหยิ่งอวดดี ทัศนคติแข็งกร้าว โหดเหี้ยม ครั้งนี้นายอาจจะได้เปรียบ แต่เขาอาจจะหาโอกาสแก้แค้นก็ได้นะ！”

“ส่วนโอฮาระ ฟุคุริ คนคนนี้น่ากลัวมาก แทบจะไม่มีคนเคยเห็นเขาออกมือเลย ยิ่งไปกว่านั้นตั้งแต่ที่เขามีชื่อเสียงก็ไม่เคยออกมืออีกเลย แต่องเมียวจิทุกคนต่างก็หวาดกลัวเขามาก ในนี้คงมีเรื่องที่น่ากลัวเกิดขึ้นมาก่อน”