บทที่ 1309 ผลตอบแทน

คำขอร้องของนากาตะ จุนเหอเย่เทียนได้ทำตาม และทุกอย่างก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น

องเมียวจิเฒ่าเหล่านั้นเห็นนากาตะ จุนเหอที่อยู่ข้างกายเย่เทียนกำลังหัวเราะขณะที่ตัดเส้นลมปราณของตัวเอง และไม่ได้ให้เย่เทียนลงมือเอง

“องเมียวจิแย่แล้ว!"

รูปลักษณ์ที่สิ้นหวังและรอยยิ้มขมขื่นทำให้เย่เทียนเห็นแล้วรู้สึกไม่สบายใจ และหลายคนที่ตายไปพร้อมกับองเมียวจิเฒ่าในห้องโถงของสมาคมองเมียวจิที่มีการสักการะซื่อเสินก็กลายเป็นมืดมัวทันที

ในอดีตเดิมทีตำแหน่งป้ายเหล่านั้นที่เปล่งแสงสลัวแต่ตอนนี้ไม่มีแสงสว่างใดๆ

ใบหน้าของนากาตะ จุนเหอดูแย่เล็กน้อย เย่เทียนหันกลับมามองที่เขาและไม่พูดอะไรมาก

“ขอบคุณเย่ซัง!”

เย่เทียนโบกมือ การพูดคุยกับแบบนี้รู้สึกผะอึดผะอม แม้ว่ามันจะเหมาะกับผลประโยชน์ที่ตัวเองต้องการ โดยไม่รู้ตัวก็ทำให้เขานึกถึงฉากที่สำนักชิงหนังถูกทำลายล้าง

คราวนี้อาการบาดเจ็บของเย่เทียนยังคงค่อนข้างรุนแรง แม้ว่าแดนของเขาจะมีการก้าวขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง แต่ผลกระทบของยาทองยังมีอันตรายที่ซ่อนอยู่

เพียงแต่ว่าอาการบาดเจ็บแบบนี้ไม่สามารถขจัดด้วยเม็ดยา แต่ต้องใช้ความเข้าใจของเย่เทียนที่มีต่อแดน รู้จักกันทั่วไปว่าเป็นอาการบาดเจ็บต้นเหตุ

ตลอดช่วงอายุที่ผ่านมาไม่รู้ว่ามีคนเก่งๆที่มีความสามารถกี่รุ่นที่ถูกสกัดกั้นให้อยู่ในขั้นนี้ สำหรับเย่เทียนแล้วซึ่งเป็นบททดสอบครั้งใหญ่

นานาโกะถูกส่งกลับไปที่ตระกูลนากามูระ และเย่เทียนก็ไม่ได้พบเธออีก

ความรักบางอย่างจะค่อยๆจางหายไปตามกาลเวลา ภายใต้การนำพาของกองกำลังพิเศษ เย่เทียนได้ออกจากตงอิ๋ง

เพียงแต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือความมุ่งมั่นของนานาโกะ

“เย่ซังและคนอื่นๆได้ออกไปหมดแล้ว?” ใบหน้าของนานาโกะไม่แสดงอาการใดๆ

“ครับ!”

“ออกไปเถอะ!” นานาโกะโบกมือ แล้วลูบหน้าท้องของเธอเบาๆ “ฉันรู้ว่าคุณคิดอย่างไร แต่ฉันจะไม่ยอมแพ้! เย่ซัง!”

เป็นเพราะกองกำลังพิเศษได้ช่วยเหลือเย่เทียนเอาไว้เลยต้องชดใช้ในราคามหาศาล แต่สิ่งนี้สำหรับพวกเขามันไม่มีประโยชน์อะไร

เพราะยังไงพวกเขาเดินอยู่บนเส้นชีวิตความตายมาตลอด การพรากพลาดสำหรับพวกเขานั้นมันธรรมดามาก

“นายพลเย่ คราวนี้กลับไปแล้วท่านมีแผนอย่างไร?”

เฝืงเจิ้นเหอยิ้มและหันไปมองเย่เทียน

“แผน?” เย่เทียนยืดเอว “ฉันบาดเจ็บ มันสาหัสมาก ต้องการพักฟื้นสักพักหนึ่ง!”

เฝิงเจิ้นเหอตกตะลึงครู่หนึ่ง จากนั้นส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม “ท่านนายพลเย่เข้าใจได้ชัดเจน! คราวนี้เหตุการณ์ตงอิ๋งทำให้เกิดผลกระทบมากมาย และเป็นการดีที่จะหลีกเลี่ยงสถานการณ์เช่นนี้สักพัก”

“ตอนนี้นักพรตเหอเกือบจะเป็นบ้าไปแล้ว หลังจากที่นายกลับไปก็ไปคุยกับเขาดีๆ!”

เมื่อพูดถึงตรงนี้เย่เทียนรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เดิมทีวางแผนที่จะไปที่หุบเขาหนอนแล้วกลับมา คงไม่ใช้เวลามากเกินไป ใครจะคิดว่าจะมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายเช่นนี้

สำหรับเรื่องก่อสร้างเขาเสี่ยวหมาง ได้มอบหมายให้นักพรตเหอ

ตอนนี้เฝิงเจิ้นเหอพูดขึ้นมาเพื่อเป็นการเตือนเย่เทียน

“สำหรับเรื่องนี้ต้องขอบคุณจอมพลเฝิงและคนอื่นๆที่คอยช่วยเหลือ ไม่เช่นนั้นจะไม่มีความคืบหน้าอย่างรวดเร็วเช่นนี้!” เย่เทียนตอบกลับด้วยคำที่เคารพ

การพูดคุยกับคนฉลาดค่อนข้างจะประหยัดพลัง เมื่อเฝิงเจิ้นเหอเห็นว่าเย่เทียนเข้าใจความหมายของเขาก็เลยหยุดพูดถึงแง่มุมนี้ แต่พูดถึงผลตอบแทนของเรื่องนี้

สมาคมองเมียวจิเป็นธุรกิจขนาดใหญ่จริงๆ และหลายปีที่ผ่านมานี้ได้รวบรวมสิ่งของดีๆไว้มากมาย และคนอย่างจอมพลเฝิงที่เคยเห็นสมบัติมามากยังรู้สึกอิจฉาตาร้อนเล็กน้อย

เมื่อนึกถึงสมบัติล้ำค่าในห้องเก็บสัมภาระใต้ท้องเครื่องบิน เฝิงเจิ้นเหอก็อดหัวเราะไม่ได้

“สิ่งของเหล่านี้คุณไม่ต้องการเลยเหรอ? ฉันคิดว่ามีสมุนไพรมากมายอยู่ในนั้น……”

“จอมพลเฝิงไม่ต้องพูดมาก ส่วนของฉันนั้นแบ่งให้พี่น้องของฉัน!” เย่เทียนส่ายหัว สำหรับแดนในปัจจุบันนี้ จะพึ่งพาสมบัติเหล่านี้เพื่อบุกทะลวงเห็นได้ชัดว่ามันคือตัวเลขธรรมชาติ

ถ้าเพียงเพื่อต้องการบุกทะลวงโดยใช้ทรัพยากรจำนวนมาก นั่นก็หมายความว่าเขาต้องใช้เวลามากในการรวบรวมทรัพยากร

การทำเช่นนี้ขัดกับความตั้งใจเดิมของเขา

นั่นจะไม่ตกเป็นทาสของทรัพยากรหรอกหรือ?