บทที่ 1325 ยาเทพพลิกฟ้ามัวดิน

“โย่ว!”

ปีศาจกวางน้ำแข็งผงกหัวขึ้นและร้องเสียงกวางออกมาอย่างไม่เต็มใจ มันใช้กีบหน้าตะกุยพื้นอย่างหงุดหงิดและแสดงให้เห็นว่ามันยอมระเบิดตัวเองมากกว่าจะกลายเป็นวิญญาณยาของยาเทพ!

แต่เย่เทียนไหนเลยจะให้โอกาสมันทำแบบนั้น!

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

ชี่ทิพย์ในตัวเย่เทียนถูกใช้ไปมากกว่าครึ่งหนึ่งทันที ชี่ทิพย์ขนาดมหาศาลที่ส่งออกมาก็คือลมปราณของเย่เทียน หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นก็อาจทนไม่ไหวและได้รับบาดเจ็บภายในไปแล้วในตอนนี้!

คราวนี้ การระเบิดมีพลังมากขึ้น ดวงจิตที่คิดจะระเบิดตัวเองไปทั้งอย่างนั้นถูกบังคับให้หันกลับมา

มุทราของเย่เทียนเปลี่ยนแปลงไปตลอดเวลา เขาผนึกดวงจิตโดยตรงผ่านเตาปรุงยา

มุทราหนึ่งชุดมีทั้งหมดสิ้นถึงแปดสิบเอ็ดรูปแบบ แต่ละมุทราล้วนห้ามมีข้อผิดพลาด อีกทั้งในแต่ละครั้งที่ประทับมุทราก็ล้วนต้องใช้ชี่ทิพย์อย่างยากลำบาก

เย่เทียนต้องอดทนให้ได้!

เมื่อเวลาผ่านไป มุทราที่ประทับลงของเย่เทียนก็ยังไม่สั่นเทาเลยแม้แต่น้อยไม่หยุดยั้ง แต่หน้าผากของเขากลับเต็มไปด้วยเหงื่อ

ด้วยการสนับสนุนของเส้นลมปราณทิพย์ ชี่ทิพย์จึงยังคงได้รับความคุ้มกันเอาไว้ แต่ปัญหาคือการดูดซึมและการบริโภคพลังของเส้นลมปราณเป็นการทดสอบที่ยอดเยี่ยมสำหรับร่างกายภายใน

แม้แต่เย่เทียนก็ยังรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทุกหนทุกแห่งในร่างกายของเขา และถึงขนาดเจ็บปวดอยู่ทุกลมหายใจ

แต่เขาก็ยังอดทน และเมื่อเวลาผ่านไป ดวงตาของเขาก็สว่างขึ้นเรื่อยๆ

สำเร็จแล้ว! กำลังจะสำเร็จแล้ว!

ดวงตาของเย่เทียนเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

แม้ว่าเขาจะกลั่นยามานับไม่ถ้วน แต่ยาเทพที่เขากลั่นในตอนนี้นั้นมีความสำคัญเป็นพิเศษ

หลังจากการประทับมุทราที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ การเปลี่ยนแปลงจากภายนอกห้องกลั่นยาก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

ปิงจืนเหริน และพรรคพวกของเขาจ้องมองไปที่ห้องกลั่นยาด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม ส่วนถูฮุยนั้นกำลังกระสับกระส่ายอย่างมากจนนั่งไม่ติด หากไม่ใช่เพราะมีฝูหลิงคอยปลอบอยู่ ก็ไม่แน่ว่าตอนนี้เขาอาจจะเป็นบ้าขึ้นมาจนบอกสภาพไม่ได้ไปแล้ว

“สมกับเป็นหัวหน้าสำนัก!” ปิงจืนเหริน กล่าวด้วยความหมายล้ำลึก ดวงตาของเขาเคร่งขรึมและสง่างาม

เย่เทียนที่ทรงพลังอาจกลายเป็นจุดสนใจของสำนักไท่ซูไปแล้ว แต่เย่เทียนที่ทั้งทรงพลังและสามารถกลั่นยายาเทพออกมาได้ อย่างนั้นคือคนที่สำนักไท่ซู ต้องการประจบประแจง!

ถ้าพูดอย่างตรงไปตรงมาก็คือหากเย่เทียนประสบความสำเร็จในการกลั่นยาเทพ อย่างนั้นคนที่เคยลงมือจัดการกับเย่เทียนล้วนต้องหันกลับมาขอขมาเขา!

แถมยังไม่ต้องให้เย่เทียนลงมือเองด้วย!

ยาเทพเชียวนะ! นี่คือการดำรงอยู่ของสิ่งที่เอ่ยสืบต่อกันมาจากโลกบู๊โบราณ ไม่เคยคิดเลยว่าตนจะได้มีโอกาสเป็นสักขีพยานการกำเนิดของมัน!

ปิงจืนเหรินยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น

ในเวลานี้ ท้องฟ้าเหนือสำนักชิงหนังเริ่มดูบิดเบี้ยว

"ค่ายกลบังนภาจงบังเกิด!"

นักพรตเหอเองก็ย่อมสังเกตเห็นสถานการณ์นี้ และมีแผนสำหรับมันเอาไว้แล้ว

ในฐานะสำนักบู๊หากสามารถปิดกั้นอิทธิพลของโลกภายนอกได้เท่าไหร่ก็ยิ่งทำมากเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงสร้างค่ายกลเสริมนี้ขึ้นมาเป็นพิเศษ

ในอดีตการเปลี่ยนแปลงของท้องฟ้าค่ายกลบังนภาอาจปิดซ่อนเอาไว้ไม่ได้ แต่ตอนนี้เมื่อมีเส้นลมปราณทิพย์มาเสริมอย่างนั้นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร

เมื่อค่ายกลเริ่มทำงาน เมฆดำที่เดิมสามารถมองเห็นได้ในเมืองเจียงหนันก็ค่อยๆ สลายไปเล็กน้อย มีคนไม่น้อยที่สงสัยว่าคราวนี้เมฆหายไปเร็วเกินไปหน่อยหรือเปล่า?

“ค่ายกลของนักพรตเหอช่างล้ำลึก แม้แต่ในโลกบู๊โบราณก็มีคนไม่กี่คนที่สามารถทำได้!”

ปิงจืนเหริน ยิ่งรู้สึกถึงคุณค่าของเย่เทียนมากขึ้นเรื่อยๆ

ผู้คนในโลกบู๊โบราณล้วนหยิ่งผยองอวดดี เกรงว่าตอนนี้พวกเขาคงนึกไม่ออกว่าเย่เทียนนอกจากจะมีพลังแข็งแกร่งแล้วข้างกายเขายังได้รวมคนแบบไหนมาไว้ด้วยกัน!

ถูฮุย หงหลัวซ่า เฉิงชิ่ง!