บทที่ 1335 ฮั่วหยิงหยู

ใบหน้าของซือหม่ามู่หยางเปลี่ยนไปเล็กน้อย มุมปากของเขาก็กระตุกในทันใด

ต้องยอมรับว่า บาเรียนี้แข็งแกร่งมากจนแม้แต่จิตเทพของเขาก็ยังถูกปิดกั้นเอาไว้ จนแทบไม่สามารถทะลุออกไปดูสิ่งที่เกิดขึ้นภายในได้

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นท่าทางที่ยังคงสงบของเย่เทียน หัวใจของเขาก็ค่อยๆ เคร่งเครียดขึ้น

มีแสงสว่างวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

บาเรียของนักพรตเหอสลายออกไปเช่นกัน

บนสนามมีเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่ก็คือเฉิงชิ่ง!

“ชิ! ฉันก็คิดว่าแข็งแกร่งมากซะอีก!”

พูดจบเฉิงชิ่งก็ยิ้มมุมปาก อาการบาดเจ็บภายในของเขานั้นรุนแรงมากเช่นกัน

การโจมตีครั้งสุดท้ายเขาเกือบจะระเบิดเส้นลมปราณของร่างกายตนมาพร้อมกับดาบที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาแล้ว ตอนนี้แม้กระทั่งจะถือดาบก็ยังลำบาก

เป็นการยากที่จะบอกว่าวิธีนี้ดีหรือไม่ดี หากร่างกายของเฉิงชิ่งไม่ได้รับการรักษาอย่างมีประสิทธิภาพก็อาจจะส่งผลต่ออนาคตของเขาได้เช่นกัน!

อย่างไรก็ตาม เรื่องที่ยาสามารถแก้ไขได้นั้นสำหรับเย่เทียนแล้วไม่ใช่เรื่องยุ่งยากอะไร

“เมียจ๋า! ฉันชนะแล้ว!”

หงหลัวซ่าเดินมาหาเขาและมองไปที่รอยยิ้มของเฉิงชิ่ง จากนั้นก็ก้มหน้าลงและหัวเราะ "พอไหว ฉันไม่ได้มองคนผิด!"

“ใช่สิ! เธอไม่ดูเสียบ้างว่าฉันเป็นใคร!”

แม้ปากจะแข็ง แต่เขากลับทำได้แค่พิงไหล่ของหงหลัวซ่าเอาไว้เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ล้มลงบนพื้น

ฉากตรงหน้านั้นเคร่งขรึมเล็กน้อย สถานการณ์ที่แต่เดิมเหล่าสมาพันธ์นักบู๊โบราณคิดไปว่าจะชนะ มาตอนนี้ใครจะไปคาดคิดว่ามันจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ไปแล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มีหลายคนที่แต่เดิมมีเจตนาร้ายเมื่อเห็นฉากตรงหน้าเข้าก็เกิดความสับสนไปไม่มากก็น้อย นี่มันสถานการณ์แบบไหนกัน มีสมบัติล้ำค่าอย่างไข่มุกเงาแล้วก็ยังพ่ายแพ้?

ใครสามารถบอกได้บ้างว่านี่คืออะไร!

เย่เทียนเดินไปตรงหน้าเฉิงชิ่ง

“ชิ! น่าเสียดายที่ไม่ใช่ไอ้สารเลวสวิ่นเชียนฉื่อนั่น ฉันเคยเห็นเขา มอบให้นายแล้วกัน!”

หลังจากนั้นเฉิงชิ่งก็มองไปที่สวิ่นเชียนฉื่อ

เย่เทียนก็มองตามไปเช่นกัน อีกฝ่ายเป็นชายหนุ่มที่ดูยิ้มแย้มแจ่มใส หลังจากสัมผัสได้ถึงสายตาของเย่เทียนแล้วเขาก็พยักหน้าให้

เย่เทียนหรี่ตาลง “พักผ่อนให้เต็มที่ เขาหนีไปไหนไม่ได้หรอก!”

เฉิงชิ่งพยักหน้าและไม่พูดอะไรอีก จากนั้นเขาก็หันหน้าไปแยกเขี้ยวใส่หงหลัวซ่า "ภรรยา ฉันเจ็บตัว คืนนี้..."

"ไปให้พ้น!"

"อ่า โอเค!"

เฉิงชิ่งพยักหน้าอย่างว่าง่ายหงหลัวซ่าวางเขาลงในตำแหน่งและเดินไปข้างสนาม ก่อนจะหันมองย้อนกลับไปที่เย่เทียน

"ระวัง!"

หงหลัวซ่าพยักหน้า

“จุ๊จุ๊ นานแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกัน สามปีกว่าเชียว ไม่คาดคิดเลยว่าหงหลัวซ่าจะแต่งงานแล้ว! น่าเสียดายที่ดันไม่มีสายตาที่ดีในการเลือกคน”

หญิงสวมกระโปรงยาวสีเหลืองอ่อน บนหน้าปกคลุมด้วยผ้าสีขาวบาง ๆ คนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้ปิดบังความเย้ยหยัน

“ฮั่วหยิงหยูคิดไม่ถึงว่าเธอก็มาด้วย!”

หงหลัวซ่าจำตัวตนของอีกฝ่ายได้ในพริบตา จากนั้นดวงตาก็เย็นชาขึ้นมา

ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนเห็นได้ชัดเจนว่าเต็มไปด้วยความคุกรุ่น