บทที่ 1337 เสมอกัน

การต่อสู้ระหว่างผู้หญิงนั้นเป็นไปอย่างบ้าคลั่งและดุเดือดยิ่งกว่าการต่อสู้ระหว่างผู้ชาย

ปืนยาวในมือของหงหลัวซ่าเกิดเป็นแสงสีแดงวาบลั่นออกมา และพุ่งเข้าใส่ฮั่วหยิงหยูราวกับพายุ

อย่างไรก็ตาม ฮั่วหยิงหยูสะบัดมือและปรากฏเป็นเส้นด้ายที่มองดูเบาบางราวกับปีกของจักจั่น แต่กลับสามารถปิดกั้นปืนอันทรงพลังได้โดยตรง จนทำให้วิถีการยิงของหงหลัวซ่าเชื่องช้าลงถึงที่สุด

นี่ไม่ใช่เพราะฮั่วหยิงหยูแข็งแกร่งจริงๆ แต่เป็นวิชายุทธ์ของเธอที่ยับยั้งหงหลัวซ่า ได้พอดี

เย่เทียนขมวดคิ้ว

ถ้าไม่มีหลี่เหยาหยางเอ่ยเตือนฮั่วหยิงหยู ที่ตกอยู่ในความสับสนก็อาจกลายมาเป็นฝ่ายรับแทน

ถึงเวลานั้นหงหลัวซ่าก็จะสามารถตัดสินชัยชนะด้วยการบดขยี้อีกฝ่าย!

แต่ตอนนี้ การเคลื่อนไหวของหงหลัวซ่าถูกมองออกแล้ว ดังนั้นการโจมตีของเธอจึงยากลำบากอย่างยิ่ง ปืนทุกนัดล้วนเหมือนยิงถูกฝ้าย เธอมีพลังที่เพียงพอแต่กลับหาจุดรวมพลังไม่ได้!

“หลายปีผ่านไปก็ยังไม่มีความคืบหน้า!”

ฮั่วหยิงหยูเอ่ยเย้ยหยันอีกครั้ง

แต่หงหลัวซ่ากลับไม่สนใจ และตัดสินใจไม่เสียเวลากับปืนยาวในมืออีกต่อไป

"วันนี้ฉันจะแบ่งชัยชนะกับเธอ! หลายปีผ่านมานี้ ควรได้เวลาตัดสินแล้ว!"

ตัวของหงหลัวซ่าระเบิดแสงสีแดงออกมา เย่เทียนที่เคยรับท่ายิงนี้รู้ดีอย่างยิ่งว่ามันแข็งแกร่งแค่ไหน

แต่เย่เทียนไม่ได้มองในแง่ดีมากนัก ไม่ใช่ว่าเธอโจมตีไม่แรงพอ แต่เป็นเพราะพลังที่ระเบิดออกมายังไม่เพียงพอ!

พูดแบบนี้แล้วกัน กลยุทธ์ของฮั่วหยิงหยูที่ใช้กับเธอนั้นง่ายดายมาก ก็คือการฆ่าเวลา

และไม่รู้เช่นกันว่าฮั่วหยิงหยูฝึกวิชายุทธ์แบบไหน พลังปราณของเธอนั้นทนทานมาก และนี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอจึงสามารถหยุดหงหลัวซ่าได้ตลอด

ทักษะการยิงของหงหลัวซ่านั้นแข็งแกร่งมากก็จริง แต่พลังของการยิงนี้ยังไม่เพียงพอที่จะทำลายพลังปราณอันทนทานของฮั่วหยิงหยู ได้โดยตรง และนี่ทำให้หงหลัวซ่าถูกกำหนดแล้วว่าต้องพ่ายแพ้

หลังจากยิงออกไปครั้งนี้ พลังปราณทั้งหมดของหงหลัวซ่าก็ถูกใช้ไปจนหมด ถึงตอนนั้นฮั่วหยิงหยูย่อมได้เปรียบ

อย่างไรก็ตามมันก็แค่ได้เปรียบเท่านั้น นั่นเพราะพลังปราณขนาดมหาศาลแบบนี้แม้แต่ฮั่วหยิงหยูเองก็ไม่อาจทนได้

"ทำลาย!"

"ฝันไปซะเถอะ!"

คนทั้งสองตะคอกเสียงต่ำ และโจมตีใส่กัน

ครั้งนี้เป็นการแย่งชิงความแข็งแกร่ง ทั้งสองฝ่ายแทบจะไม่มีที่ว่างให้ยั้งมือ

พื้นดินเริ่มแตกออกทีละนิ้ว แก้มของนักพรตเหอกระตุกขึ้นสองสามครั้งด้วยความปวดใจ จากนั้นเขาก็สะบัดแขนเสื้อและเปิดบาเรียอีกครั้ง

ภายในบาเรีย ปืนยาวของหงหลัวซ่านั้นกระจัดกระจายออกมา แต่กลับมีลำแสงสีขาวคอยป้องกันการโจมตีของมันเอาไว้เสมอ

สถานการณ์การต่อสู้ดุเดือดอย่างมาก แต่มุมปากของฮั่วหยิงหยูกลับผุดยิ้มออกมา

เห็นชัดว่า เธอจะต้องชนะ!

แต่สิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิดเลยก็คือในตอนนี้หงหลัวซ่าได้สละปืนยาวของตนไปแล้ว!

“ไปตายซะเถอะ!”

เงาร่างของหงหลัวซ่าก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าฮั่วหยิงหยูจากนั้นก็ส่งฝ่ามือหนึ่งออกมา

หงหลัวซ่าถึงกับเลิกใช้วิธีโจมตีที่เธอถนัดที่สุดและใช้ทักษะฝ่ามือที่เธอทำได้แย่มากที่สุดออกมา การกระทำเกินคาดหมายในครั้งนี้ทำให้ฮั่วหยิงหยูไม่คาดคิดเลยสักนิด

“เป็นไปได้ยังไง! ทำไมเธอ...”

"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้? คนเราต้องเรียนรู้ที่จะยืดหยุ่นอยู่เสมอ!" มุมปากสีแดงของหงหลัวซ่ายิ้มเยาะ จากนั้นฝ่ามือนั้นก็กระแทกลงบนไหล่ของฮั่วหยิงหยูอย่างรุนแรง

ดวงตาของฮั่วหยิงหยูฉายแววประหลาดใจวาบผ่านไป

จากความเข้าใจของเธอเกี่ยวกับหงหลัวซ่า คนคนนี้มีนิสัยเถรตรงและไม่เคยคิดถึงเรื่องความยืดหยุ่นมาก่อน!

แต่คราวนี้หงหลัวซ่าทำเซอร์ไพรส์ให้เธอครั้งใหญ่!

“เธอคิดว่าจะชนะแล้วหรือไง?”

ฮั่วหยิงหยู กัดฟัน พลังปราณที่มีในร่างกายของเธอแสดงให้เห็นถึงความเหนือกว่าของเธออีกครั้ง