บทที่ 1341 ฉันรอนายมานานมากแล้ว

ในใจของซือหม่ามู่หยางเกิดความรู้สึกที่ไม่สู้ดีขึ้นมา โดยเฉพาะหลังจากสัมผัสถึงรอยยิ้มของเย่เทียน ความรู้สึกไม่สงบภายในใจนั้นยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

“ไม่ได้การ! เขาจะฆ่าฉัน!”

ซือหม่ามู่หยางอ่านสายตาของเย่เทียนออกแล้ว ในใจเกิดความผิดปกติแบบพูดไม่ถูก

ทั้งที่ในมือมีไพ่ตายช่วยชีวิตไว้ แล้วความรู้สึกตื่นตระหนกอันนี้มันคือเรื่องอะไรกัน!

“เชิญ!”

เย่เทียนค่อยๆ ยื่นมือซ้ายออกมา ทำท่าทางเชิญเข้าไป

ซือหม่ามู่หยางสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาในตอนนี้กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแล้ว ด้านหลังไม่มีทางหนีแล้วด้วย นอกจากฝืนทนต่อไปก็ไม่มีวิธีอื่นอีก

“เชิญ!”

มุมปากซือหม่ามู่หยางเผยรอยยิ้มแข็งทื่อออกมา และยื่นมือออกมาให้เย่เทียนเหมือนกัน

เย่เทียนเคลื่อนฝีเท้า ร่างกายมาอยู่ตรงหน้าซือหม่ามู่หยางอย่างรวดเร็ว ราวกับอินทรีที่ออกโจมตีอย่างฉับไว อยากพุ่งตรงไปทำร้ายเหยื่อ

กลับมาดูที่ซือหม่ามู่หยาง ไม่พูดถึงการตอบสนองเชื่องช้าอย่างยิ่ง ตอนที่เย่เทียนมาถึงด้านหน้าเขา เห็นได้ชัดว่าการกระทำของเขาแข็งทื่อพอสมควร

“ถอยไปเดี๋ยวนี้!”

บนตัวซือหม่ามู่หยางปรากฏระฆังทองขนาดใหญ่อันหนึ่งออกมา ครอบตนเองเอาไว้ตรงกลางทันที วิชาปางมือ ละทิ้งโอกาสปะทะฝีมือกับเย่เทียนไปโดยตรง

“สิ่งที่ใช้คลุมชั้นหนึ่งเท่านั้น แตก!”

เย่เทียนสีหน้าปกติ มุมปากเผยรอยยิ้มเย้ยหยันออกมา ต่อยหมัดบนระฆังทองปล่อยพลังอย่างฉับพลัน

“หึ่ม!”

ถึงแม้ระฆังทองนั้นจะเป็นพลังชี่เปลี่ยนแปลงออกมา แต่ตอนที่หมัดของเย่เทียนประทับไปด้านบนกลับส่งเสียงที่เรียบง่ายอย่างกับหินทองคำออกมา

เหลิ่งฉิงโฉวมองเห็นฉากนี้เข้าสีหน้าดูแย่พอสมควร สบถอยู่ในใจว่า “ระยำ! สรุปไอ้หมอนี่กำลังทำอะไร!”

หลังจากสามเซียนตงเหอพบกับความพ่ายแพ้ ฝ่ายตนเองทางนี้ในส่วนกำลังใจของทหารไม่มั่นคงเท่าไร ให้ซือหม่ามู่หยางเข้าไปตอนนี้ไม่ใช่ว่าจะไปทำให้กำลังใจของทหารมั่นคงขึ้นเหรอ? แต่เจ้าหมอนี่กำลังทำอะไรอยู่!

คาดไม่ถึงสละการเข้าโจมตีทิ้งไปโดยตรงแต่กลับอยากใช้การป้องกันมาบีบให้เย่เทียนถอย

สมองของเจ้าหมอนี่มันเป็นขี้เลื่อยเหรอ? เวลาไหนควรทำอะไรยังไม่รู้ชัดอีก! ตอนนี้สิ่งที่สมาพันธ์นักบู๊โบราณต้องการคือลักษณะพลังที่แสดงออกมา! แม้รู้ว่าจะต้องพบกับความพ่ายแพ้ก็ไม่อาจอ่อนแอในด้านลักษณะพลังได้สักนิด!

เหลิ่งฉิงโฉวโกรธแทบแย่แล้ว แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยเจอคนโง่เง่าขนาดนี้มาก่อน

การคาดการณ์ของเขาไม่ได้ผิดพลาด ตอนที่เขาหมุนตัวสำรวจดูทุกคนของสมาพันธ์นักบู๊โบราณ การแสดงออกของผู้คนมากมายไม่เป็นธรรมชาติอย่างมาก เห็นชัดว่าในใจเกิดความรู้สึกอยากถอยแล้ว

เหลิ่งฉิงโฉวทั้งโหดทั้งเด็ดเดี่ยวมากพอ ขณะเดียวกันยังมีความเป็นผู้นำอันโดดเด่นด้วย สำหรับสถานการณ์แบบนี้เขารู้ว่าวันนี้อยากจะทำให้เย่เทียนลำบากคงเป็นไปไม่ได้แล้ว คนในทีมไม่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันแล้ว ก็ยากจะไปต่อได้

“แก๊กๆ!”

หลังจากระฆังทองสั่นไหวอย่างรุนแรงในที่สุดก็ต้านไม่ไหว กลายเป็นเศษชิ้นส่วนล่องลอยในอากาศทันที

“หัวหน้าซือหม่า ดูแล้วบุญคุณความแค้นของพวกเราน่าจะสิ้นสุดแล้ว!”

บนใบหน้าอันเย็นเยือกของเย่เทียนเผยรอยยิ้มออกมา ความอาฆาตพยาบาทในสายตาราวกับสสารที่ประทับบนหัวใจของซือหม่ามู่หยางมาโดยตรง

เดิมทีลักษณะพลังของซือหม่ามู่หยางเสื่อมโทรมลงไม่มีทางสำแดงความสามารถของตนเองออกมา ตอนนี้ยังถูกความอาฆาตพยาบาทในสายตาเย่เทียนทำเอาตกใจกลัวเข้าอีก ความสามารถทั้งตัวที่พอจะสามารถสำแดงออกมาได้สักแปดสิบเปอร์เซ็นต์ก็เยี่ยมมากแล้ว

เผชิญหน้ากับเย่เทียน ถ้าไม่แสดงออกมาสุดกำลังร้อยเปอร์เซ็นต์ย่อมเป็นเรื่องที่โง่เขลามากที่สุดแน่นอน

“เจ้าสำนักเย่ มีบางเรื่องไม่ใช่ว่าคุยกันไม่ได้สักหน่อย!”

ซือหม่ามู่หยางย่อมไม่อยากตายเป็นธรรมดา เผชิญหน้ากับการโจมตีของเย่เทียน เขาป้องกันอย่างสุดชีวิตอีกครั้ง จากนั้นส่งเสียงอันแผ่วเบาไปทางเย่เทียน

ประนีประนอมกับถอยหนีเดิมคือเรื่องราวที่เกิดขึ้นบ่อยระหว่างสำนัก แต่ปัญหาคือเย่เทียนไม่เคยยอมจำนนต่อข้อจำกัดแบบนี้ได้มาก่อน

“รอหลังจากนายตายแล้วค่อยมาคุยกับฉันเถอะ!”